Novel & Cerita นวลนางช่างน่าหลงใหล

“คุณหนูเสวี่ยช่างมีน้ำใจงดงามยิ่งนัก สุรานี้รสชาติเป็นเลิศเวยหนิงน้องสาวข้าคงชื่นชอบแน่ เป็นวาสนาที่ได้ชิม” พี่สาวแสนดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยจนดูปลอมมากในสายตาอี้เวยหนิง

เผิงหยวนเองก็ไม่ชอบใจแต่เดิม และเขาคิดว่าจะเงียบไป ที่ไหนได้ตระกูลฟู่เฉียนแสนหน้าด้านเพียงนี้เชียว “ท่านจะใจร้ายให้หลานสาวข้ามีมลทินเช่นนี้ได้อย่างไร มิสงสารสตรีตัวเล็ก ๆ บ้างเลยหรือเจ้าคะ” เสียงตัดพ้อนั่นราวกับงิ้วที่มาแสดงในงานเทศกาลโคมไฟ นางช่างแสดงได้ดี หรืออาชีพเก่าน างเป็นนางเอกละครงิ้วกัน

ที่สำคัญคือความเร่าร้อนแปลกใหม่ของนางช่างสอดคล้องเติมเต็มความต้องการของเขาได้อย่างอิ่มหนำไม่มีเบื่อหน่าย ยังไม่นับใบหน้าหวานละมุนน่ารังแกกับเรือนร่างชวนเคลิ้มฝัน นับว่าทั้งถูกตาและต้องใจจนเหล่าพี่ชายยังเคยเอ่ยคำชื่นชม

ยิ่งหลิวหลี่จิ้งกล่าวเช่นนั้นกังฉางก็ยิ่งซาบซึ้งใจ พร้อมกันนั้นยังมองไปที่เด็กสาวที่มีใบหน้างดงามด้วยความขอบคุณ นางช่างเป็นเทพธิดามาโปรดเสียจริง ๆ เพราะตั้งแต่ที่นางมาที่หมู่บ้านหวงหลิงของเขา ก็มีแต่เรื่องราวดี ๆ เกิดขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน

รอยของนายช่างงดงามเหลือเกิน สะกดให้บุรุษตกอยู่ในภวังค์ได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่านางเกิดมาเพื่อตนเอง หรืออาจจะตนเองเกิดมาเพื่อนาง สหายของฟางเหนียงเข้ามาดูของขวัญที่นางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างชอบใจ แล้วก็เอ่ยชมถึงความงดงามของมัน “ข้าไม่เคยรู้สึกสนใจผู้ใดมาก่อน…”

ปัจจุบันน้ำอิงเป็นนางฟ้าในกลุ่มผม เพราะพอเอามาขัดสีแต่งตัวดีๆ ก็น่ารักดี แต่ผมไม่ได้มองมันเป็นมากกว่าเพื่อน ในขณะที่เพื่อนๆ ในกลุ่มมีแต่คนแอบชอบมัน แต่ไม่รู้ทำไม ไอ้อิงถึงชอบที่จะอยู่ใกล้ๆ และเลือกให้ผมเป็นคนมารับมาส่งนัก

ท่านหมอมองคุณหนูอย่างซาบซึ้งใจ นางช่างเป็นสตรีที่จิตใจงามยิ่งนัก "ขอบคุณขอรับคุณหนู ข้าจะรับของมีค่าที่ท่านมอบให้ และรักษาอย่างดี วันหน้าต้องมีประโยชน์อย่างแน่นอนขอรับ"

ชุนฮวาร้องเสริมสนับสนุนออกหน้าออกตา หญิงสาวเพียงยิ้มบาง ๆ ตอบกลับไป ใบหน้าของนางช่างดูอ่อนหวานและมีกิริยานุ่มนวล บ้านใดที่มีบุตรชายก็ปรารถนาจะได้นางมาเป็นสะใภ้เพื่อเชิดชูวงศ์ตระกูลทั้งนั้น

นางช่างเป็นสตรีที่แปลกประหลาดนัก ทั้งที่อยู่กับคนแปลกหน้าเช่นเขานางยังกล้าหลับลงได้อีก ทั้งยังจับมือเขาเอาไปแนบกับแก้มของนางด้วย ช่างเป็นสตรีที่น่าพิลึกนัก "อื้อ...ลูลู่ อย่า อื้อ..." จางเสี่ยวมี่นอนละเมอโดยฝันถึงลูลู่ เจ้าแมวน้อยตัวสีขาวที่เคยเลี้ยงเมื่อครั้งยังเป็นลูกหว้า เจ้าล ูลู่นั้นชอบให้กอดเป็นอย่างมาก ทั้งยังชอบเข้ามาออเซาะออดอ้อนด้วย และนางก็จะชอบดึงเจ้าลูลู่มานอนกอดทุกค่ำคืนไป

จริงอยู่ที่นางชอบข้าวของราคาแพง ชอบสัมผัสของผ้าไหมบนร่างกาย ชอบอาหารโอชารส และความเอาใจใส่ของหลินซี อย่างว่าของดีใครจะไม่ชอบ เพียงแต่นางคือหวังต้าเหยียน และหวังต้าเหยียนก็รักดี หากเป็นผู้อื่นมาตกที่นั่งเดียวกันกับนาง พวกเขาคงมิได้สนใจว่าตนจะเป็นองค์หญิงจริงหรือไม่นัก และบ างคนก็อาจถูกความโลภผลักดันให้สมอ้างไปเลยโดยมิได้คิดพิสูจน์