Novel & Cerita นวลนางช่างน่าหลงใหล

“ตั้งแต่ที่ข้าเห็นนางครั้งแรกก็รู้สึกว่าสตรีผู้นี้งดงาม เฉลียวฉลาด ทระนงองอาจ แตกต่างจากผู้อื่น ยิ่งได้อยู่ใกล้ชิดก็ยิ่งเห็นว่านางเป็นสตรีที่น่าอัศจรรย์” มู่ช่างกระพริบตาถี่ จ้องมองน้องชาย “เจ้าพูดเหมือนเจ้าชอบนางมาก” พลันเสียงก็คล้ายจะสั่นเครือ “ตอนนี้เหมือนว่าเจ้าจะชอบนางม ากกว่าพี่ชายอย่างข้าแล้ว”

นานาเอ่ยพูดออกไปแล้วยิ้มมุมปาก “ไม่น่าเชื่อนะครับว่าคนสวยๆแบบคุณเอยจะยังโสด น่าเสียดายแย่” ณัฐพลพูดออกไปแล้วมอง สโรชาด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเขาชอบเธอ

ซ่งชิงหว่านแย้มยิ้ม เผยเสน่ห์เย้ายวนชวนให้ผู้คนหลงใหล โดยเฉพาะผิวพรรณอันละเอียดอ่อนราวกับกระเบื้องเคลือบสีขาว ยิ่งดูงดงามชวนมอง

งชัดเจน นางช่างงดงามเหลือเกิน ใบหน้าเล็กนั้นงามหยดย้อยจนแม้ข้าจะผ่านหญิงสาวมามากมายก็ยังอดมองด้วยตะลึงในความงามนั้นไม่ได้ เรือนร่างของนางช่างเย้ายวนจนข้าเผลอถอนหายใจออกมา ข้าจับตัวนางไว้เพื่อข่มขู่และสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวและเสียงร่ำไห้ไม่หยุด แต่นางก็ไม่กล้าร้องโวย วาย

เว่ยหลงเป็น 1 ในนั้น เขามองนางอย่างตะลึง เขาพึ่งเห็นเหมือนนางฟ้าที่ล่องลอยท่ามกลางสวนท้อในป่าเซียน นางช่างงดงาม สง่า สูงส่ง หัวใจเขาเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันเต้นดังขึ้น ๆ แทบจะทะลุออกมาแล้ว นี่มันคืออะไรกัน เขา มนต์สะกดนี้ เขาไม่สามารถหยุดมองนางได้เลย เนื้อร้องใ

หวาน มือเรียวบางที่ไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็น่าดูไปเสียหมด มิหนำซ้ำยังทำให้ตัวสินค้าดูสูงส่งสมน้ำสมเนื้อกับราคาที่ต้องจ่าย ถ้าเขาเป็นคนกลุ่มนั้น คงต้องมนต์เสน่ห์จนเผลอสั่งรายการยาวเหยียดกันเลยทีเดียว "นางช่างมีแต่เรื่องให้ประหลาดใจ ได้อยู่ตลอดเลยนะเพคะเสด็จพี่" หยางมี่รู้สึกทึ ่งในความเก่งรอบตัวของพี่สะใภ้

ใบหน้าของเมิ่งสืออีผุดผาดขาวผ่อง ผิวพรรณของนางเนียนนุ่มดุจไข่มุกสะท้อนแสง คิ้วโก่งเรียว ดวงตากระจ่างใส ยามแย้มยิ้มงามปานล่มเมืองทั้งยังท่าทางกิริยาอ่อนหวานราวกับดอกซิ่งในฤดูใบไม้ผลิ ทั้งหมดที่เป็นนางช่างดุจสวรรค์บรรจงสร้างให้เกิดมาด้วยความรักใคร่สุดแสน