Novel & Cerita นวลนางช่างน่าหลงใหล

นางน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้. นางช่างน่ารักจนเกินไป เห็นไหล่หนาสั่นเทา ใบหน้าหล่อเหลาซบนิ่งที่ซอกคอตน ลี่เหยาถิงให้นึกฉงน จนใจที่มิได้คำตอบ นางจึงมิใคร่จะสนใจอีก

สตรีตัวน้อยหายใจติดขัด ท่าทางของนางช่างน่าเอ็นดู หยวนซีซวนเผยรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่าสายตากลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาสุดจะกลั้นเสียแล้ว ที่ผ่านมาที่ไม่ทำสิ่งใดกับนาง ไม่แม้แต่จะแตะต้องนางหากไม่จำเป็น นั่นก็เพราะกลัวว่าตนเองจะมิอาจหักห้ามใจได้ นางทั้งน่าเอ็นดูและงดงามเช่นนี้ บุรุษใดจะต้านทานนางได้

ำค้าง ริมฝีปากบางได้รูปนั้นน่าทะนุถนอมและน่าสัมผัสยิ่ง ผิวพรรณขาวนวลเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ส่วนไหนควรเว้าก็เว้า ส่วนไหนควรโค้งก็โค้ง ยิ่งบัดนี้ชุดคลุมสีขาวบางของนางเปียกชื้นยิ่งทำให้เห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน โดยเฉพาะทรวงอกอวบอิ่มที่นูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ท ำให้ท่านเศรษฐีที่กำลังจับจ้องนางอย่างมิวางตาถึงกลับลอบกลืนน้ำลายลงคอเสียอึกใหญ่

‘ช่างน่าเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสได้เจอท่าน’ มิเช่นนั้นนางอาจจะเปลี่ยนให้คุณหนูเกาสามารถกลับมารักตัวเองได้ “ข้าดูออกว่าเขาโปรดปรานเจ้ามาก ดังนั้นเจ้าควรหวงแหนความโปรดปรานนั้นไว้ให้ดี ข้าเคยได้ยินมาว่าที่บุรุษชอบเที่ยวหอนางโลมเป็นเพราะพวกเขาชอบวาจาออดอ้อนอ่อนหวานเอาอกเ อาใจ ดังนั้นหากสตรีใดสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ ข้าว่าสามีย่อมหลงใหลมิอาจเอาใจออกห่าง” “ขอบคุณพี่โหย่งหลินนะเจ้าคะ ที่สั่งสอนข้า”

ฉับพลันใบหน้างดงามราวบุปผาแรกแย้มของกระต่ายน้อยตัวโตที่อยู่ในอ้อมกอดเมื่อคืนก็ลอยเข้ามา นางช่างอ่อนนุ่มน่าสัมผัสไปหมดทุกส่วนสัด แม้กระทั่งยามที่ผละออกจากนางเมื่อยามสายความรู้สึกอบอุ่นยังคงไม่คลาย ไม่เหมือนอ้อมกอดแข็งกระด้างจากคนตรงหน้านี้เลยสักนิด. จินซิงซินคือคนที่เขาตามหา ... “ปล่อย... หากผู้ใดมาเห็นเข้าจะว่าเอาได้”

กผอมบางแต่ส่วนนั้นของนางช่างถูกใจเขายิ่งนัก อีกทั้งปากบางยังหวานล้ำ ไหนจะกลิ่นกายหอมกรุ่นเป็นเอกลักษณ์หอมติดจมูกจนเขาอยากดอมดมชมเชยไปทั้งตัวนั้นของนางอีกเล่า ‘เจิ้งหนานนี่คงเป็นเพราะพิษยาปลุกกำหนัดกระมังเจ้าถึงได้หน้ามืดตามัวไปกับเสน่ห์ของนางเช่นนี้’ เจิ้งห นานพยายามยกเอาเหตุผลมาขัดแย้งกับความรู้สึกของตน

น้ำรักสีขาวขุ่นของนางช่างหวานล้ำยิ่งนักจนเขามิอาจเอาใบหน้าออกจากร่องงามได้ เขายังคงดูดไปเรื่อย ๆ หญิงสาวหายใจอย่างเหนื่อยหอบ “อ้า อือ ท่านพี่ ข้าชอบยิ่งนัก” สือชิงหลันเอ่ยย่างไม่อายปาก นางชอบรสรักเยี่ยงนี้เหลือเกิน มันทำให้นางเบิกบานสำราญใจยิ่งนัก

อิจฉา… เขาอิจฉาดอกไม้นั่นที่ได้รับจุมพิตจากนาง ความคิดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในอกขณะที่เขาก้าวเข้าไปหาร่างแน่งน้อย หนิงซินหันมาเห็นก็คลี่ยิ้มทักทาย ใบหน้าของนางแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อยราวกับดอกเหม่ยกุย[1]ที่บานสะพรั่ง หยางหยางมองนางด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความ หลงใหล ความงามนั้นราวกับรัศมีแห่งแสงอาทิตย์ที่มิอาจมองตรงๆ ได้ คล้ายกับว่าเขาได้เห็นความงามนั้นส่องกระทบจนดวงตาพร่ามัวไปหมด

ซินแสตะลึงมองผิวพรรณขาวเนียนผุดผ่องของสะใภ้คนงานของตระกูลหนานที่ผู้คนต่างพากันกล่าวขานถึงความเลอโฉมของนาง ตอนนี้ทุกสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์ ปรากฏแก่สายตาของซินแส นางช่างงดงามสมกับคำร่ำลือ

เหิงเยว่มองตามสตรีผู้นั้นไปจนสุดสายตา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถูกชะตากับสตรีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าของนางช่างงดงามหาใครเปรียบ ดวงตากลมโตเป็นประกายสีน้ำผึ้ง ริมฝีปากบางได้รูปแม้ไม่ถูกแต่งแต้มด้วยชาดราคาแพงแต่กลับดูน่ามอง ช่างเป็นใบหน้าที่ชวนหลงใหลยิ่งน