นางเอกเก่ง

เพราะเธอคิดว่าเขาเป็นเกย์ เลยแกล้งยั่วยวน แต่ที่ไหนได้เขาคือผู้ชายทั้งแท่ง แต่กว่าจะไหวตัวทันก็พลาดโดนเขาเล่นงานซะให้แล้ว

“ช่วยหน่อย พาฉันออกไปจากตรงนี้” “แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม “เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว “เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก “ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า “ก็ไม่ขนาดนั้น” “จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา “ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว

เดิมทีคิดว่าความตายคือจุดสิ้นสุดของทุกสิ่ง ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าคุณหมอสาวอย่าง จื่อเตี๋ย กลับลืมตาขึ้นมาในร่างของเซี่ยซื่อ...เซี่ยจื่อเตี๋ย ฮูหยินน้อยตระกูลคหบดีอันมั่งคั่ง ชะตาเล่นตลกชีวิตผกผัน หลังแต่งให้บุรุษที่ไม่มีใจ นางไม่เพียงถูกหย่าขาดและถูกไล่ออกจากจวน ทว่ายังถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีชั่วช้าจิตใจอำมหิต!!! ถึงอย่างนั้นเมื่อติดตามผู้เป็นลุงออกจากเมืองหลวง เซี่ยจื่อเตี๋ยได้เรียนรู้วิชาแพทย์ผสมผสานระหว่างแพทย์แผนปัจจุบันและแพทย์แผนโบราณ กระทั่งกลายเป็นหมอซึ่งรักษาได้แม้แต่บุรุษที่ขาก้าวลงไปยังปรโลกแล้ว!!! วังวนของความวุ่นวายม้วนชะตานางให้กลับเข้าเมืองหลวง ผู้คนชี้หน้าว่านางก็คือ...สตรีที่เคยถูกสามีหย่าขาด ทว่า...มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองนางแตกต่างจากสตรีอื่น เสียนจื่อ หรือ จื่อเสียนชินหวาง อนุชาฮ่องเต้ที่เดิมทีก็มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อรอความตาย เมื่อนางมอบความหวังให้ ทั้งยังทำให้เขามองเห็นแสงสว่างของวันพรุ่งนี้ เช่นนี้แล้วเมื่อถูกบุรุษหล่อเหลาล้ำเลิศ ทว่ากลับอ่อนแอปวกเปียกไล่ตาม นางที่ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้มองผู้อื่น จะไม่ใจอ่อนให้เขาได้อย่างไร...

โดนเข้าแล้ว ปรางค์วลัยตกใจ ร้องคราง เม้มปากแน่น แอ่นหนอกเนินรับลำนิ้วแข็งของคริสต์ ปาดไปมากับเม็ดเสียวแล้วตวัดรัวๆ แหวกร่องกลีบขมิบรัด ทำเอาหญิงสาวสะบัดหน้า บิดตัวไปมา หล่อนอดทนได้เพียงชั่วอึดใจสั้นๆ น้ำเสียวก็หลั่งซ่านออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้ กลิ่นคาวสวาทของปรางค์วลัยยิ่งกระตุ้นให้คริสต์รู้สึกมีอารมณ์ เขาตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก ใบหน้าหล่อก้มลงมาชิดกลีบสวาท

เรื่องราวความรักของสาวนักเขียน ที่กำลังหาประสบการณ์ใหม่ๆ ในการทำหนังสือเพื่อส่งตีพิมพ์สู่สาขาต้นสังกัด เรื่องราวจะเป็นยังไง ฝากแวะเข้าทาอ่านติชมกันหน่วยนะคะ

“เลิกเรียกพี่ว่าวายวอดสักที…โรสรินทร์!!” เขาตะคอกใส่หน้าเธอ เพราะเขารู้สึกหงุดหงิดเต็มทนแล้วกับชื่อนี้ “ทำไมจะเรียกไม่ได้ พี่วายวอด พี่วายวอด ๆ ๆ” “ถ้ายังไม่หยุดเรียกพี่ว่าวายวอดแล้วล่ะก็…พี่จะให้เธอเรียกว่า ‘ผัว’ แทนนะ!!” เขาพูดกดเสียงต่ำ สายตาคมจ้องตาเธอไม่กะพริบ

เพราะคำว่า "พี่-น้อง" ของเธอและเขา เพราะความใกล้ชิดทำให้เธอต้องมาตกหลุมรักเขา และคิดเกินคำว่าพี่ชาย...

"ช้างฉัททันต์อยู่ใต้ฐานพระ" เป็นคำใบ้ก่อนสิ้นใจของย่าเกด นำไปสู่ปริศนาไม่รู้จบ ปริศนาลายแทงขุมทรัพย์ที่ตระกูลเฝ้ารักษาไว้ ดอกเตอร์มับไมจะสามารถไขปริศนาได้หรือไม่ ดินแดนลับแลยังเมืองลาวไม่ใช่สถานที่ที่ใครอยากมาก็มาอยากไปก็ไป

เพราะต้องหาเงินใช้หนี้มหาศาลที่ไม่ได้ก่อ ทำให้บุษรินทร์หลงเข้าไปติดกับดักล่าตัวการฆ่าบิดาของมาร์ก นั่นหมายถึงเธอกลายเป็นตัวล่อให้เขาทำงานยากขึ้น ในเมื่อคนร้ายที่ฆ่าพ่อปรารถนาในตัวเธอมาก มาร์กจึงตัดสินใจฉุดหญิงสาวลงใต้ จัดการลงทัณฑ์เธออย่างเร่าร้อนในเรือนรักกลางสมุทร "คุณมาร์ก" เรียกเพื่อจะห้าม แต่ภายในกายร้อนรุ่มไปกับพิษจูบ เขาดูดเม้มผิวเนื้อตั้งแต่ซอกคอลงมาที่ใต้ราวนม ไล่ไปที่หน้าท้อง เธอโอนอ่อนตามเขาไม่ว่าปากจูบจุดไหน มือลูบไล้ในส่วนใด ร่างกายก็ไหวยวบราวกับเรือโคลงคราวถูกคลื่นซัด เมธาวีรับรู้ถึงอาการขัดขืนในบางช่าง เขาหยุดเคลื่อนไหวเพื่อพูดคุยให้ความชัดเจนกับเธอ "เราจะทำสัญญากันหลังจากนี้ ผมให้คุณเรียกร้องได้เต็มที่ บอกสิ่งที่ต้องการมาได้เลย" "ฉันเป็นผู้หญิงของพ่อคุณมาก่อน" เธอย้ำอีกครั้งให้แน่ใจว่ามาร์กจะไม่ตะขิดตะขวงใจกับสถานะนี้ "คุณไม่ต้องห่วง ที่ผมบอกว่าทุกอย่างของพ่อคือของผมนั่นน่ะ ยกเว้นผู้หญิง เพราะงั้นคุณก็คือสิ่งยกเว้น แต่ที่เรากำลังจะทำมันแค่เรื่องเซ็กซ์ คุณสนุกผมสนุก วินวินกันทั้งคู่โอเคไหม? "

น้ำหวานถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ทำร้ายจิตใจน้องชายที่พิการของเขา เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาคิดว่ามันสมควร แต่กว่าภูผาจะรู้ตัว เขาดันหลงรักในความธรรมดาของคนที่ต้องการแก้แค้น