บังคับให้รัก Novels & Stories

กฤตินเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเข้มแฝงไว้ด้วยการบังคับ "พ่อไม่มีสิทธิ์จะมาบังคับผมให้แต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รักนะ" เขาโต้กลับด้วยน้ำเสียงกร้าวออกไป "ฉันมีสิทธิ์ที่จะบังคับแก เพราะฉันเป็นพ่อของแก"

“ยิ้มไม่ว่าอะไรใครหรอกจ้ะ เพราะว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้” “ยิ้มนี่ช่างเข้าใจโลกเสียจริง” “ยิ้มก็พูดไปตามเนื้อผ้าน่ะจ้ะ เพราะความรักมันบังคับกันไม่ได้ ถ้าเขาไม่รักเรา ทำยังไงเขาก็ไม่รักเราจ้ะ”

ฉันคงบังคับให้ตัวเองรักคนเลวๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก. ‘ใครบอกให้รัก แค่ทำให้เขารักแกตั้งหาก' ‘อย่าพึ่งปฏิเสธ...แกก็ลองเอาไปคิดดูนะ’ แกร๊ก...

“จงปล่อยมือจากนางเสีย นี่คือคำสั่ง ที่ผ่านมาข้าปล่อยเจ้าทำตามอำเภอใจมาหลายครั้งหลายคราแล้ว เช่นนั้นลองมาเป็นผู้ถูกควบคุมดูบ้างจะเป็นอันใดไป” “ท่านพ่อบีบบังคับข้าถึงเพียงนี้ เพราะโกรธเคืองที่น้องเล็กจะได้แต่งงานกับคนที่นางรักเช่นนั้นหรือ”

"แม่พูดจริงๆแม่จะไปขออีหนูอินให้จริงๆ แต่ปั้นต้องทำให้เธอรักปั้น​ แม่ถึงจะไปขอให้ได้ เข้าใจไหม? เพราะถ้าเกิดว่าอินทิราไม่รักลูก แม่ก็ไม่สามารถไปบังคับอินทิราได้หรอกนะ เพราะการที่เราบังคับให้เขามารักเรามันทำไม่ได้​ เพราะมันจะไม่มีความสุข​ มีแต่ทุก​ข์มากกว่า นอกจากเราจะทำใ

"รักรำคาญ เฮียสั่งให้รักดูดแรงๆ มิหนำซ้ำเฮียยังกดมันเข้ามาในปากรักจนสุดอีกต่างหาก สั่งให้อมก็อมให้แล้ว ตกลงเฮียจะเอาแบบไหนอีก แบบไหนถึงจะพอใจ" "ผลักฉันให้นอนบนเตียง จากนั้นก็ขึ้นมาขย่มบนตัวฉันแรงๆ!" "บงการ สั่งอย่างกับอยู่ร้านก๋วยเตี๋ยว รักไม่ใช่แม่ค้าที่ต้องตามใ จลูกค้าทุกอย่างนะ อีกอย่างรักก็ไม่ใช่ลูกน้องของเฮีย ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องทำตามใจเฮียที่เป็นเจ้านายทุกอย่าง"

“เอยไม่ใช่คุณที่จะไม่รู้สึกรู้สมอะไรกับการถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก” “คุณกำลังจะบอกว่าไม่ได้รักผมงั้นสิ”

ป็นคำสั่งเด็ดขาดของผู้บังคับบัญชาสูงสุดที่นอนอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่าง หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ห้ามแตกใน ถ้าหากผมต้องการสดก็อย่าปล่อยใน คำย้ำเตือนของเมียรัก คือคำสั่งที่ห้ามขัดขืนไม่อย่างนั้นผมก็จะอดไปทั้งอาทิตย์ ผมระบายยิ้มเล็กน้อยที่เห็นคนรักหอบหายใจแรงอีกครั้ง ก่อนที่ดวงตาค มกริบจะจ้องมองด้วยความรักอันท่วมท้น แต่สงครามรักยังไม่จบแค่นี้ ผมบอกแล้วไงว่าผมจะเอาให้คุ้ม!!! ผมสะกิด และบีบแขนเล็กส่งสัญญาณให้รู้ว่ายังไม่พอ

คณากรมองหน้าหทัยรัตน์ด้วยความตกตะลึ่ง "ผมว่าให้เด็กคุยกันเองดีกว่า" ประจักษ์หันไปทางสายสมร "ไม่ต้องครับ ยังไงผมก็ยังยืนยันคำเดิม ทุกคนก็รู้ว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้ แต่งกันไปก็มีแต่จะทรมานกันเสียเปล่าๆ"

“นอนเฉย ๆ ก็พอ” “ให้นอนเฉย ๆ แล้วจะรักษาได้เหรอ?” “แล้วทำเป็นหรือไง?” ปาลินได้ยินอย่างนั้นเธอถึงกับส่ายหน้ารัว จะทำเป็นได้ยังไง ขนาดจูบเธอก็ยังไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว