ผงาดฟ้าพสุธาสะเทือน Novelas e Histórias

เทพประทานสะบัดเสียงใส่ “ฟ้าไม่ได้ตั้งใจ คุณตวาด ฟ้าก็เลยตกใจ” ฟ้าใสดึงเสื้ออย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง เสื้อเธอเปียกแนบกับลำตัว มันทำให้เห็นสัดส่วนภายในอย่างชัดเจน

ภายนอกบ้าน "ชาตินี้มึงเสวยสุขบนชื่อเสียงเงินทอง....ชาติก่อนมึงทำกูย่อยยับ ถึงเวลาที่มึงจักต้องชดใช้ให้กูแล้ว...." เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นและเลือนลางไปพร้อมกับเสียงของฟ้าร้อง เฮือก!!!!! พราวฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องระเบิดลั่นเปรี๊ยงใหญ่แสงสว่างจากฟ้าผ่าส่องวาบเข ้ามาในห้องนอน

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

สุ่ยถังถวายยังคมกงจู่ และพาไท่จื่อไปยังตั่งบรรทม กงจู่ทอดพระเนตรสุ่ยถังและขันทีอีกสามคนคอยประคองพระองค์ประทับนอน พระนางถอนพระปัสสาสะยาวๆ ทอดพระเนตรมองพระจันทร์ที่สุกสกาวบนฟากฟ้า (พระปัสสาสะ แปลว่า ถอนหายใจออก) “เกอเกอ ข้าอยากให้ท่านมีความสุข ไม่อยากให้ท่านทุกข ์ใจเช่นนี้เลย ขอให้ท่านเจอคนรักเร็วๆ ด้วยเถอะ พระจันทร์ข้าขออ้อนวอน”

หลิวผิงอันเห็นว่านางกล่าวเช่นนั้น ก็รีบขานรับคำ ขณะเดินลงไปนั้น สายฟ้าก็แลบแสงลงมาอีกครั้งหนึ่ง เขายกมือขึ้นปิดตาโดยไม่รู้ตัว แล้วนึกถึงนักพรตชิวที่ถูกฟ้าผ่าตายที่เมืองหลวง อดไม่ได้ที่จะยกมือทั้งสองขึ้นพนมไหว้ฟ้า “สวรรค์ ข้ามิใช่คนชั่ว โปรดอย่าได้ผ่าข้าเลยเถิด!” ส ายฝนยังคงเทกระหน่ำไม่หยุด เมื่อเวลาค่อย ๆ ล่วงเลย แสงไฟภายในศาลาพักม้าก็ดับลงทีละดวง ทีละดวง

ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน แม้เกิดในใต้ฟ้าสุธาธาร ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา แม้เป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา เชยผกาโกสุมปทุมทอง

“บัว! มันเป็นไปไม่ได้ พอเถอะ พอแค่นี้นะคนดี” พสุธาพยายามเอามือของบุษยาลงจากหลังคอ ดึงเสื้อลงปิด ลอบมองเนินอวบอิ่มอีกครั้ง ลมหายใจเริ่มคลายลงเมื่อขยับถอยห่างออกมา จ้องใบหน้าหวานคมแดงซ่านและเหม่อลอยจากอารมณ์พิศวาส “ฝนเริ่มซาแล้ว พี่จะเดินไปส่งบ้าน”

เนื่องทอดร่างกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงประทุนเรือ มือของเขาปลุกปั่นดุ้นยาวใหญ่ให้พร้อมรบ แลบลิ้นเลียริมฝีปาก ตามองน้ำเพชรอย่างเชิญชวน “มานี่สิขอรับคุณน้ำเพชร ขึ้นมาขี่กระผม กระผมจะพาคุณน้ำเพชรไปสวรรค์”

ม” ร่างขวัญข้าวเบาไม่ต่างกับขนนก ขนนกที่ลอยขึ้นไปบนท้องนภาสีทะมึนที่แต่งแต้มด้วยแพรวพรรณรายนับร้อยนับพันดวงประดับเคียงข้างพระจันทร์กลมโต ช่างสวยงามยิ่งนัก เสมือนความสุขจากรสเสน่หาท่วมท้นอุรา วิเศษกว่าครั้งใด พลังอานุภาพของมันกำลังพาขนนกหลุดไปอยู่อีกมิติหนึ่ง...มิติพ ิศวาส

เวลาต่อมา “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา” เสียงบทสวดปริศนาดังกระซิบอยู่ข้างใบหู ฟาโรห์ที่นอนหลับอยู่บนเตียงค่อยๆ ขยับตัวดิ้นไปม าพร้อมอาการปวดร้าวอย่างหนัก