ผงาดฟ้าพสุธาสะเทือน Novelas e Histórias

ด้วยผลสะท้านฟ้าสะเทือนดิน ขวานแยกนภาเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจดาวตก เพียงพริบตาก็มาปรากฏอยู่ต่อหน้าเมแกน “อะไรกัน?” “อาวุธมหาประลัยใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?” “นั่นมันไวมาก แข็งแกร่งจริง ๆ”

วิชาสายฟ้าสะเทือนยุทธภพ เรีกยฟ้าร้องมาจากกลางท้องฟ้า ซึ่งใช้พลังงานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หนิงเป่ยไม่ได้ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ แต่ยังคงศึกษาการเล่นแร่แปรธาตุต่อไป

แฮ่ก ตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แฮ่กๆ ตับ ตับ ตับ ตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นางร่อนสะโพกตอบรับเข้ากับจังหวะการจ้วงแทงของเขา โพรงสวาทร้อนฉ่า หลืบหอยทั้งแฉะ ทั้งขมิบตอดแก่นมังกรของเขาอย่างรุนแรง จนใ นที่สุดกายแกร่งก็เกร็งขึง ใบหน้าคมบิดเบี้ยวเพราะความเสียวซี้ดพุ่งทะยานขึ้นจนถึงชั้นฟ้า ปากหนาร้องเรียกชื่อนางอย่างสุขสม

สายทองลองคิดตามที่ภูผาบอกแต่เธอก็เชื่อในการทำงานของธีรดลถ้าหากมีอะไรน่าแปลกธีรดลคงจะไม่เลือกลงทุนจึงบอกให้ภูผานั้นอย่าคิดอะไรมากสำหรับเธอหากเรื่องอะไรมันจะเกิดมันคงเป็นเรื่องที่ฟ้าลิขิตมาแล้วให้ต้องเจอ “คุณภูเจ้าข้าวขาวกับเจ้าข้าวทองนี่อ้วนขึ้นมากเลยนะคะ” ภูผาพา ผ้าแพรเอาข้าวมาให้เจ้าข้าวเหนียวเช่นเดิมในช่วงเย็นและเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เมื่อหญิงสาวมาถึงแล้วจะต้องตรงไปขย้ำเจ้าลูกหมาตัวอ้วนทั้งสองเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว หงิงๆๆ

ยังคิดถึงเขาเสมอแม้นั่นจะเป็นเพียงภาพฝันลางเรือนซึ่งเธอเคยสัมผัสความเป็นจริงมาแล้วครั้งหนึ่งและมันจะประทับในหัวใจของเธอไปชั่วชีวิต “ยะหยา” เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้มษยาสะดุ้งตื่นจากภวังค์และเผลอทำของหลุดจากมือ หญิงสาวหันกลับไปก็พบว่าใครคนหนึ่งกำลังเดิน เข้ามาหา เธอรีบก้มลงเก็บของที่ร่วงหล่นลงพื้นแต่ก็ไม่ทันเก็บมันกลับเข้าไปในลิ้นชักก็ต้องชะงักเมื่อคนที่เข้ามาขัดจังหวะความคิดก้าวมาหยุดตรงหน้า

ไม้ตายเพื่อสยบคนตรงหน้า “โธ่โว้ย! หยุดร้องไห้ซะที บอกให้หยุด! เข้าใจไหม” ได้ผล! สุพิชญาชะงักอึ้งไปชั่วอึดใจ แม้จะยังมีธารน้ำตาหลั่งไหล แต่ทว่าอาการสะอื้นไห้กลับสงบลงเดี๋ยวนั้น ดวงตาคู่งามเบิกกว้างมองเจ้าพ่อใหญ่ที่ยามนี้ใบหน้าถมึงทึงราวเกรี้ยวกราดเหลือแสนอย่า งตกตะลึง

ดวงตาสีสวยค่อย ๆ ลืมขึ้นมองของสองสิ่งที่อยู่กลางฝ่ามือ เยว่อันหนิงคลี่ม้วนกระดาษที่มีตัวอักษรอยู่ไม่กี่คำ "กระเรียนเหินนภา จันทราสะท้อนแสงกลางบุปผา พ่อลูกพานพบ ประตูลับพลันบังเกิด"

แสงสว่างวาบเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่สายฟ้าจะผ่าลงมาอีกครั้ง แผ่นดินสั่นสะเทือน อินทุภาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เพราะสายฟ้าผ่าลงมาใกล้ๆ นี่เอง “เฮ้ย! หลบเร็ว! ม้ามันแตกตื่นวิ่งมาทางนี้แล้ว!” เสียงตะโกนดังลั่น

แสงคำตวาด พลางชูตราศิลากัลป์ขึ้นสูง แสงสีแดงเรืองรองสว่างวาบออกจากตรา “จงสยบต่อแสงแห่งเวียงแสนพรหม!” “ฟู่มมม!” แสงจากตราศิลากัลป์พุ่งเข้าปะทะร่างของเงาศรีพงษาเต็ม ๆ ร่างของมันสั่นสะท้าน แต่แทนที่จะแสดงท่าทีหวาดกลัว มันกลับ…หัวเราะ....

ไพ่: The Veil — ผืนม่านแห่งเงา ฉันร่ายคาถาเสียงเบาราวลมหายใจ “ในนามแห่งจันทรา ข้าขอเรียกม่านแห่งราตรี ซ่อนผู้ไร้โทษจากดวงตาทั้งปวง ปกป้องเธอจากความหวาดกลัว... จนกว่าแสงแรกจะอุบัติอีกครั้ง...” แสงสีเงินลอยออกจากไพ่ ล้อมรอบตัวหลงเจียวราวกับหมอกจันทร์ ม่านเวทโปร่งแสงค่อย ๆ ปกค ลุมร่างเธอ จนเธอเลือนหายไปจากสายตา—อย่างไร้ร่องรอย