จิ่วฉงจื่อ Novels & Stories

น้ำเสียงเปี่ยมเสน่ห์เอ่ยขึ้น “ข้าไม่เก่งขนาดที่เจ้าเอ่ยชมหรอก ข้าคิดว่าฮ่องเต้หยางจื่อเป็นองค์จักรพรรดิที่มีพระปรีชาสามารถมากที่สุดแห่งต้าชิง พระองค์นำต้าชิงไปสู่ความสงบสุข จนกระทั่งถึงยุคฉินซือเฉิงจึงเริ่มเสื่อมถอย เงินในท้องพระคลังร่อยหรอไปถึงสามส่วน ราษฎรอดอยา ก ข้าศึกจ้องโจมตี” “แต่โชคดีของต้าชิงที่ฝ่าบาทเป็นฮีโร่มาช่วย” “ฮีโร่” ฉินจิ้นเหอเลิกคิ้วถาม “ภาษาที่บ้านเจ้าหรือ”

เข็มว่าเข็มตื่นเช้าแล้วนะ ตื่นตั้งกะตีห้าครึ่ง นี่หกโมงจะครึ่งแล้วยังไม่ได้กินข้าวเลย "แม่!เข็มไม่กินข้าวนะ ไม่ทันแล้ว" เข็มบอกแม่แล้วรีบคว้ากระเป๋านักเรียนคาร์เมล ที่ก้นกระเป๋าใช้ตัวหนีบใหญ่ๆหนีบไว้ให้แบนๆ ใส่รองเท้าที่ป้ายครีมทารองเท้าบาจาแบบน้ำ รองเท้าจึงเงาวับ ดึง ประตูเหล็กชั้นนอกออก ก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากซอย บ้านเธอเป็นอาคารพาณิชย์ ตึกแถวอยู่ในชุมชนคนจีน ใกล้ศาลเจ้าจีน

ยามค่ำคืนโจวจื่อหยานอนลืมตาโตอยู่บนเตียง ดูเหมือนต้าหมิงแห่งนี้จะไม่ใช่การย้อนมาในอดีตสมัยราชวงศ์หมิงอย่างที่ตนเคยเข้าใจ ที่นี่เป็นแผ่นดินต้าหมิงที่มีฮ่องเต้แซ่จู เหตุการณ์คล้ายคลึงประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิงแต่ชื่อบุคคลไม่ใช่ อัตราการเรียกหน่วยเงินที่ต้องใช้คำว่าเฉียน แต่ท ี่นี่ใช้เรียกหน่วยเงินเป็นอีแปะแทน วันนี้โจวจื่อหยาเพิ่งได้มีโอกาสอ่านความคิดของเซี่ยคงเซวียน ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีพระนามว่าจูหงหยวน ฮองเฮาองค์ปัจจุบันมีพระนามว่า หม่าเกาฉี ซึ่งเป็นพระมารดาของเอียนอ๋อง

“เท่านั้นไม่พอ ท่านน้าเขยยังเป็นถึงราชครูและที่ปรึกษาของฮ่องเต้ด้วย พี่จื่อหยางบุตรชายท่านน้าก็เป็นเจ้าของสถานศึกษาเฉินจื่อมีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวง” “นอกจากข้าจะรูปร่างหน้าตาดีแล้วยังมีเงินมีอำนาจมาก ไม่จำเป็นต้องง้อบุรุษไร้ใจไร้ค่าพวกนั้นเลยสักนิด” จินเยว่เอ่ ยราวเก็บกดแทนเจ้าของร่างเดิม

" อ้อไม่เป็นไรค่ะฉันมีหลายอันลองใช้ดูก่อนนะคะ" "ขอบใจมากนะหนู " " ฉันม่านอี้หลันค่ะสามีฉันชื่อโจวเหวินซาน" เธอแนะนำตัวเองรวดเดียวเลย

เซียวจิ่งถิงเดินเข้ามา จ่อปลายกระบี่ที่คอหอย "อัครเสนาบดีหลี่มู่!" ชื่อที่หลุดออกมาทำเอาทุกคนนิ่งอึ้ง หลี่มู่ ขุนนางผู้เฒ่าที่ดูทรงศีลธรรม เป็นอาจารย์ของฮ่องเต้ และเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในราชสำนักรองจากฮ่องเต้และรุ่ยอ๋อง

สมองของซูซีหลานหมุนคว้าง นามนี้นางไม่คุ้นหูเอาเสียเลย วิชาประวิติศาสตร์เท่าที่จดจำได้ ถูกรื้อฟื้นจนเวียนศีรษะ แต่นามวั่นเจิงกลับยังคงล่องลอยไร้ความคุ้นเคย “ใครกัน ไม่เห็นเคยได้ยิน” คิ้วเรียวขมวดมุ่นเพราะดูเหมือนคนผู้นี้จะไม่มีบทบาทในประวัติศาสตร์แคว้นฉิน “ใน� �ันกงจิ่วชิง[2]เขาอยู่ฝ่ายใด เป็นคนของหลี่ซือหรือจ้าวเกา ไม่สิ...”

พอมาถึงจวนของผู้ว่าการเมือง ชายวัยกลางคน ท่าทางสุภาพเรียบร้อยก็เข้ามาโค้งคำนับเซี่ยหยู่และเซี่ยอวี้อย่างนอบน้อม ผู้ว่าการเมืองซีหนานมีนามว่า ‘เจิ้งจือหมิง’ ภายนอกดูเป็นชายสูงวัยที่ใจดี แต่รอยยิ้มกลับมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล

ชายชราผู้มาใหม่คืออาจารย์ใหญ่แห่งสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยน ผู้ที่เป็นหัวหน้าของมู่หรงป๋อและยังเป็นหนึ่งในสหายของผู้เฒ่าเย่ มีนามว่าจี้หมิงชุน จ้าวจิ่นเหยาไม่รู้ว่าตนควรพูดสิ่งใดต่อไป นางได้แต่ยืนอ้ำอึ้งอยู่เช่นนั้น กระทั่งรถม้าอีกคันวิ่งตามมา “เหตุใดทุกคน ถึงได้ยืนอยู่ที่นี่เล่า”

ซื่อจื่อแห่งหนานโจว ทำไมถึงมีลางสังหรณ์ตะหงิด ๆ "ซื่อจื่อที่ว่า คือซื่อจื่อหลัวฉางเฟิง ใช่หรือไม่" "แม่นางเข้าใจถูกแล้ว เขาคือพยัคฆ์เงียบแห่งหนานโจว หลัวฉางเฟิง"