ยอดหญิงจิ่งเต๋อเจิ้น Novels & Stories

หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบไปนำสุราที่เก็บเอาไว้ในห้องหมักสุราออกมาเพิ่มอีกหลายไห หญิงสาวนามว่าไป๋จินเซียง ปีนี้มีอายุสิบเก้าปีแล้ว นางเป็นบุตรสาวเจ้าของเหลาสุราซือจี๋ เหลาสุราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฉางเยว่

นางเดินไปจูงมือหญิงสาวตัวน้อยวัยไล่เลี่ยกับนางมาตรงหน้าไป๋จิ้งเหอและเริ่มบรรยายสรรพคุณอย่างตั้งอกตั้งใจและเปี่ยมไปด้วยความหวัง "แม่นางน้อยนี้ชื่อ จิงจื่อหนี่ นาง..." "เป็นเจ้า?!?" ไป๋จิ้งเหอและหมิงเสวี่ยร้องขึ้นพร้อมกัน ทั้งยังพุ่งร่างไปยืนล้อมร่างเล็กนั้นด้วยท่าทางยินดีอย่างท ี่สุด

ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าคุณกำลังสนใจลูกสาวผมอยู่แน่ๆ เพราะมันเหมือนกับสายตาที่ผมมองแม่ของเฌอในตอนที่ได้เจอเธอครั้งแรกก็เลยอดไม่ได้ที่จะแอบรู้สึกหวงลูกสาวขึ้นมานิดหน่อย เธอเป็นผู้หญิงคนแรกเลยครับที่ทำให้ผมรู้สึกว่าการตกหลุมรักใครสักคนมันเป็นแบบนี้นี่เอง..” นัยน์ตาของ ชโลธรไหววูบรู้สึกได้ถึงความเศร้าและเหงารวมไปถึงความคิดถึงในแววตาคู่นั้น

สวีเหล่าไท่เย่หัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า “ชินอ๋องมิต้องเกรงใจ ทำการใหญ่อย่างสบายใจเถิด” จวิ้นอันโหวเองก็เอ่ยเสียงจริงจัง “ต้าหลัว บัดนี้เจ้าคือชินหวางเฟย นายหญิงแห่งเจียงหนาน หากมีสิ่งใดช่วยชินอ๋องได้ อย่าดูดาย” เจียงหลัวก้มศีรษะ สีหน้านุ่มนวลแต่มั่นคง “เจ้าค่ะท่านพ่อ ”

ฮ่องเต้ชิงหยางตรัส “ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นเจียงซื่อจื่อหรือจวงซื่อจื่อ พี่หญิงของข้าก็คงไม่ต้องหิวท้องอย่างแน่นอน” “แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ทั้งเจียงซื่อจื่อและจวงซื่อจื่อก็มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเลยนะพ่ะย่ะค่ะ” เฝิ่นกงกงเอ่ยขึ้น พลางนึกเปรียบเทียบทั้งสองฝ่าย “จวงซ ื่อจื่อเป็นจอหงวนที่อายุน้อยที่สุดในแคว้นต้าหมิง รอบรู้ศาสตร์ต่าง ๆ สามารถท่องสี่ตำราห้าคัมภีร์ได้อย่างเชี่ยวชาญ”

ผู้ที่เป็นถึงองค์หญิงพระธิดาในฮ่องเต้แคว้นต้าโจวนามว่าโจวเหวินหลง “องค์หญิงทรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ ทรงเหนื่อยหรือไม่ เราพักกันก่อนเถิดเพคะ” นางกำนัลนามว่าชิงชิงผู้ติดตามองค์หญิงเอ่ยถามไปทางเหม่ยหลินผู้เป็นนายเหนือหัวของตนอย่างเป็นห่วงเป็นใยเหลือประมาณ

สายลมเย็นโชยเอื่อยท่ามกลางแสงแดดแผดจ้า ใต้ต้นไม้ให้ร่มเงา หญิงสาวสองคนนั่งคุยกัน คนแต่งกายเป็นบุรุษเป็นใครไปมิได้นอกจากจิวซิน นางมีนามว่า หยางจิวซิน ธิดาคนเดียวของหยางเซิง องครักษ์ข้างกายของฮ่องเต้

หญิงสาวพูดเก้อๆ “ไม่นี่ครับ น้องจีนทำอะไรก็น่ารักไปหมด” เขามองใบหน้าสวยโดยเฉพาะริมฝีปากน่าจูบนั้น ยิ่งเธอเผ็ดยิ่งแดงเรื่อจนน่าจูบนัก จิณห์จุฑาเห็นสายตานั้นแล้วก้มงุด หลบหน้าหลบตาเป็นการใหญ่

จูเก่อหลีขมวดคิ้วมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตากังขา คนของเขาเคยรายงานมาว่าฮูหยินเสนาบดีแคว้นเทียนเฉางดงามไม่เป็นรองสตรีใด แต่ที่เขาเห็นตรงหน้ากลับเป็นเพียงสตรีหน้าตาธรรมดาสามัญผู้หนึ่ง ในสายตาของเขานางไม่อาจเทียบบรรดาชายารองของเขาด้วยซ้ำ เห็นคนของตนขวางฉู่หมิงไม่ ให้เดินเข้าไปหาหญิงสาว จูเก่อหลียกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้าม เขายิ้มให้อู๋ซินแต่นางกลับมองเขาด้วยสายตาที่เป็นอริไม่ปกปิด

จูจิ้นติ้งหันไปมองหญิงสาวในชุดชาวบ้านที่กำลังเก็บข้าวของลงรถเข็น มองไกลๆ ก็พอรู้สึกได้ว่านางเป็นสตรีที่มีใบหน้างดงามผู้หนึ่ง รูปร่างเพรียวระหง ท่าทางในการค้าขายคล่องแคล่วว่องไว ในสายตาเขา ‘สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย’ “เจ้ารู้ว่านางพักอยู่ที่ใดใช่หรือไม่” จูจิ้นติ้งเอ่ ยถามองครักษ์เติ้ง “ได้ยินว่านางอยู่นอกเมือง”