คู่รักระยะไกล Novels & Stories

❤แจน&ไผ่❤ สุดท้ายคู่นี้ก็ลงเอยกันทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีท่าทีอะไรให้เพื่อน ๆ ระแคะระคายเลยด้วยซ้ำ นี่แหละนะเนื้อคู่ ต่อให้อยู่ห่างกันแสนไกล สุดท้ายก็ต้องกลับมาคู่กัน ก็คงเหมือนกับคู่ที่อยู่ใกล้ ๆ ถึงแม้เวลาจะผ่านมานาน แต่ทั้งสองคนก็วนมาบรรจบกัน คงเหลือแต่เขาคนเดียวเท่าน ั้น ที่นานวันก็เหี่ยวเฉาและคงแห้งลง ในที่สุดเพราะไม่มีใครสนใจ หลายปีมานี้เขาทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ไปกับงาน และแก้ปัญหาให้กับเพื่อนตัวแสบของเขา จนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง

‘นังหลี่เหมยถูกย่ำยีไปแล้ว ฉันอยากรู้ว่าพี่เจินฮ่าวจะยังต้องการมันอีกไหม’ แม้ว่าชื่อในหนังสือรับรองจะระบุว่า คู่แต่งงานก็คือหยางอี้ข่ายและหลี่เหมย ทว่าตอนแรกชายหนุ่มก็กลัวว่าเธอจะจับได้ว่าเขาโกหก แต่เธอก็คล้ายจะไม่สนใจสักเท่าไร และยังคงมีท่าทีเหมือนเดิม “เราสองคนเป็นสามีภ รรยาที่ถูกต้องกันแล้ว”

“ฉันคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่แบบนี้จะคบกันยืดเหรอ อยู่ห่างกันจะตาย แล้วบอสก็ทำงานเยอะมาก” “ความรักกับระยะทาง บางทีมันก็ไม่ใช่อุปสรรค ถ้าหัวใจของทั้งคู่พูดภาษาเดียวกัน” แสนเสน่ห์ทำเสียงหึๆ หล่อนกลายเป็นนางมารตั้งแต่เมื่อไรนะ

“กวนส้นตีนนะไอ้สัตว์” ความสัมพันธ์ของพัตเตอร์กับอีฟเป็นแค่คู่นอนที่ไปมาหาสู่กันประจำจนคนรอบข้างคิดว่าเป็นคนรักกัน ทั้งคู่ไม่ชอบการผูกมัดและรักอิสระเหมือนกัน ด้วยไลฟ์สไตล์ที่ตรงกันและรู้จักกันมานานจึงทำให้อยู่กันได้นานกว่าคนที่เคยผ่านเข้ามา “มึงจะตัดใจได้จริงเหรอวะ สา มปีนะไม่ใช่สามวัน”

ในนาม มีกำหนดระยะเวลา 2 ปี โดยไม่มีความสัมพันธ์ทางกาย และหลังจากครบกำหนด ทั้งสองฝ่ายจะจดทะเบียนหย่ากันอย่างเงียบ ๆ โดยพราวพิชชาจะไม่ได้รับสินสมรสใด ๆ นอกจากเงินชดเชยหนึ่งก้อน และสิทธิ์ในที่ดินริมน้ำจะตกเป็นของอัครไพศาลโดยสมบูรณ์' "นี่มัน..." พราวพิชชาเงยหน้าขึ้ นมองเขา แววตาสั่นไหว

“พี่ลู่ เสิ่นอี้ฮวนนี่ก็คิดสั้นจริง ๆ ด้วยฐานะกับชาติตระกูลของเธอ ได้เกี่ยวดองกับตระกูลลู่ก็โชคดีเหมือนถูกลอตเตอรี่แล้ว ยังมาหย่ากับพี่อีก ตาไม่มีแววเอาซะเลย” “นั่นสิ ก็แค่มีผู้หญิงไม่ใช่หรือไง คนในแวดวงแต่ละคนมีผู้หญิงอยู่ข้าง ๆ เป็นพรวนไม่ใช่เหรอ พี่อุตส่าห์รัก เดียวใจเดียวกับเธอมาตั้งหกปีแล้ว ไม่อนุญาตให้พี่ไปหาคนอื่นบ้างเลยหรือไง”

แต่เมื่อวันเวลาพัดผ่านไป นางในวันนี้มิได้อาลัยต่อสถานะที่พันธนาการต่อนางและเขาอีกแล้ว ความเป็นคู่หมั้นของเรา ห่างหายไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว ถึงเวลาที่ควรจบก็ต้องจบ จบความสัมพันธ์ตอนนี้ยังถือว่าระหว่างเราจบได้สวยงาม แต่หากปล่อยให้เวลายืดเยื้อไปอีกนั่นจะกลายเป็นเรื่องร าวใหญ่โตได้

คยรัก?” “อื้อ” ฉันพยักหน้าหงึกหงัก สำหรับพี่มาเฟีย ถ้าตอนที่เราเป็นคู่หมั้นกันแล้วเราได้ใช้ชีวิตอยู่ใกล้กันมากกว่านี้ ฉันก็คงตกหลุมรักพี่มาเฟียได้ไม่ยาก แต่เพราะว่าเราห่างกันไกลเกินไป ห่างกันจนความรู้สึกอะไรก็ตามที่จะรั้งเราไว้แทบไม่มีเลย มีเพียงคำพูดของผู้ใหญ่ที่ผูกม ัดเราไว้ก็เท่านั้น แต่ก็ต้องขอบคุณความห่างไกลนั้น เพราะถ้าฉันรักพี่มาเฟีย ฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าต้องมารับรู้ว่าเขาไม่เคยรักฉันเลย แถมยังรักคนอื่นมากขนาดนั้นอีก

ความห่างไกลสำหรับคู่รักบางคู่อาจจะทำให้เกิดความห่างเหิน แต่สำหรับเซี่ยเหวินหลางและฮวาจื่อชิงแล้วความห่างไกลทำให้เขาและนางรู้หัวใจตนเองว่าต่างฝ่ายก็ต่างขาดกันและกันไม่ได้ ช่วงที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแม้ว่านางจะพยายามทำตนเองให้ยุ่งเข้าไว้ ทั้งทำการค้าและทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับเรื่ องการเพาะปลูก แต่ยามค่ำคืนที่ต้องอยู่คนเดียวนางมักจะคิดถึงเขาอยู่เสมอ

“อืม...ฉันเข้าใจนะ แต่ฉันว่าเรื่องระยะทางมันไม่สำคัญเลยนะเยว่รัน...ดูฉันกับคุณหมิงฮ่าวสิ อยู่กันไกลตั้งคนละประเทศ พื้นเพก็ต่างกันตั้งมากมาย...แต่สุดท้ายถ้าคู่กันแล้ว หัวใจมันก็พัดพาให้หากันจนเจออยู่ดีนั่นแหละ เพราะฉะนั้นมั่นใจในตัวคินทร์มันเถอะนะ” คำพูดของมารินทำให้เยว่รันคล ี่รอยยิ้มออกมาได้อีกครั้ง ความกังวลเกี่ยวกับวันพรุ่งนี้เริ่มจางหายไป เหลือไว้เพียงความหวังและรักครั้งใหม่ที่พร้อมจะเติบโตไม่ว่าจะอยู่ไกลกันแค่ไหนก็ตาม