ผู้หญิงขายตัว 소설 & 이야기

ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา หล่อนไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ขายตัว! ขายศักดิ์ศรีทุกอย่างที่เคยมี ขายให้กับผู้ชายที่ไม่เคยแม้แต่จะรู้จัก ความอัปยศของลูกผู้หญิง

“ไม่คนสวย ผมอยากจะเห็นชัด ๆ ว่าผมจ่ายอะไรไปบ้าง” พริยาสะอึก คาร์ลอสตอกย้ำว่าในตอนนี้เธอกำลังจะเป็นผู้หญิงขายตัว เป็นโสเภณีราคาแพงให้เขา “ถอดชุดออกสะพรีส”

“วุ้นไม่ได้ตั้งใจค่ะแม่ พอดีวุ้นไปเบิกเงินแล้วเอาแหวนทองที่แม่ซื้อให้วุ้นไปขาย วุ้นรวบรวมเงินมาให้แม่ได้ห้าหมื่นกว่าบาท แม่จะได้เอามารวมกับที่แม่หามาได้ แต่วุ้นคิดว่าแม่คงหาไม่ได้แน่ๆ ไม่อย่างนั้นแม่คงไม่กลุ้มใจแบบนี้ วุ้นยินดีแลกความสาวเพื่อให้แม่อยู่รอด ให้แม่หมด หนี้สิน” แม้ว่าการขายตัวจะไม่เคยอยู่ในสมอง ธันย์ณิชาปฏิญาณตนกับตัวเองไว้ว่า จะไม่มีวันขายร่างกายแลกเงิน ทว่าเธอต้องกลืนคำยึดมั่นหายไปในลำคอ แล้วเอ่ยคำพูดประโยคนี้ออกมา เธอคงจะต้องกล้ำกลืนทั้งน้ำตากับความอดสูครั้งนี้ไปตลอดชีวิต

เขาก้มลงมากระซิบ ซึ่งแน่นอนว่า ทำให้หัวใจดวงน้อยของนาราสั่นไหวด้วยความเจ็บใจ อยากฟาดหน้าอีกฝ่ายให้เต็มแรง แต่เขาก็พูดถูกอยู่ข้อหนึ่ง ‘ขายตัวก็คือขายตัว’ จะต่างกันก็ตรงหล่อนเลือกคนที่จะขายด้วยก็เท่านั้น! นาราเชิดหน้าขึ้น ไหนๆ ก็มาถึงจุดนี้แล้ว จะปฏิเสธอย่างไ รผู้ชายน่ารังเกียจตรงหน้าคงไม่เชื่อ

ือไง ฉันรู้ว่าแกน่ะรักน้องภา แต่แกก็ไม่มีสิทธิ์หวง เพราะน้องเค้าขายตัว ต่อให้ฉันไม่ซื้อ อนาคตน้องเค้าก็ต้องหาลูกค้าใหม่อยู่ดี ผู้หญิงขายตัว เห็นใครให้เงินมากกว่าก็วิ่งเข้าใส่แล้ว!” วัชระเตือนสติ คำพูดของเพื่อนทำให้เขมกรสั่นสะท้านไปหมดทั้งตัว เขาขบกราม กำมือแน่นอย่างระบาย อารมณ์

อิงธารายังเอาแต่พร่ำเพ้อตัดพ้อบุพการีด้วยน้ำตานองหน้า แต่คำว่าขายของเธอก็สะดุดหูเดนิสเข้าอย่างจัง “ขาย นี่เธอขายตัวเหรอ เฮ้ย! นี่มันวันซวยอะไรของฉันวะเนี่ย ดันมาเจอผู้หญิงอย่างว่าซะได้” เดนิสมองคนที่นอนครวญครางอยู่บนโซฟาแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด ก่อนจะต้องชะงักเพราะป ระโยคต่อมา

“ดูท่าทางเจ้าสิ เป็นหญิงคณิกาที่ไร้เดียงสานัก” “ข้า ข้ามิได้ขายตัว เป็นเพียงอี้จี้[2] ขายความสามารถขับร้อง ท่องกาพย์กลอนเท่านั้น”

" งั้นฉันขายนังฟ้าให้แทนได้ไหมจ๊ะ มันขยันมากเลยนะจะเอามันไปใช้งานยังไงก็ได้เอาไปเลยฉันขายให้ " เมื่อไม่มีทางเลือกบวกกับที่พรยังไม่อยากตายจึงเลือกที่จะเห็นแก่ตัวโดยการขายหลานสาวในไส้ของตัวเองให้กับคนที่น่ากลัวอย่างฮันเตอร์ " ป้า.... "

แต่น้ำอุ่นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บ เหมือนทุกหยดเป็นเข็มเล็ก ๆ จิ้มร่างกาย ไม่ใช่เพราะอุณหภูมิ แต่เพราะความรู้สึกผิดที่แทรกซึม ที่ต้องขายศักดิ์ศรีกินเช่นนี้ เธอมองเงาของตัวเองในกระจก ดวงตาบวมช้ำ แววตาหม่นเศร้า “ฉันขายตัว...จริง ๆ…” ไม่ว่าเธอจะใช้เ หตุผลใดมาปลอบใจ ว่ามันคือทางรอด ว่ามันคือการแลกเพื่ออนาคต ความจริงก็คือเธอไม่ได้ต่างจากผู้หญิงในซอยแคบ ๆ ที่ใครก็ซื้อได้ แค่แพงกว่า

ชัญญาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเจ็บปวดระคนสมเพชตนเองแทบทนไม่ไหว “มันสายไปแล้วล่ะค่ะคุณวิน คุณดูสิ... ตอนนี้ใคร ๆ ในสังคมก็ตราหน้าว่าฉันเป็นผู้หญิงขายตัว เป็นพวกใช้ร่างกายในการตะเกียกตะกายเพื่อความก้าวหน้า ชีวิตการงานก็พัง ชื่อเสียงก็ป่นปี้ ไม่ม ีใครให้โอกาสผู้หญิงแบบฉันหรอก ไม่มีแน่ ๆ”