Novel & Cerita พระสนมร้ายที่กลับชาติมาทั้งพิษทั้งหวาน

“เจ้ากลับมา” “กลับรึ กลับให้ท่านทรมานข้าก่อนตายงั้นหรือ จะฆ่าก็ไม่ฆ่า จะปล่อยก็ไม่ปล่อย ท่านสนุกมากหรือไม่ที่ได้เห็นข้าเหมือนตายทั้งเป็น โหย่วอี้อ๋อง…”

แต่เมื่อเขาตัดขาดพันธะเหล่านั้นได้ นางสมิงพรายก็ปรากฏกายขึ้น หล่อนปรากฎตัวในสภาพของโสเภณีนางหนึ่งที่หลอกตัวเองว่าเป็นเพียงหญิงธรรมดาที่ต้องการอำนาจจากผู้ชาย ความชั่วร้ายทำให้เงาที่ฉายลำธารในวันนั้นที่เขาลงไปล่อนจ้อนอาบน้ำกับกานพลู ปรากฏเป็นร่างเสือโคร่งเพ ศเมียตัวใหญ่มโหฬารที่กายชุ่มไปด้วยเลือด นั่นคือบาปที่ทำให้ยมบาลเรียกวิญญาณหล่อนจากชาติภพอื่นเพื่อกลับมาชดใช้กรรมที่มีในภพนี้ ในคืนนั้นเขาถึงชักชวนให้ลงมาชำระกายในลำธารที่ชำระบาปของหล่อนด้วยกัน

“ก็ไม่ใช่เจ้าหรือยังไง ที่กินคนชั่วไปหมด ไม่เหลือเอาไว้ให้ข้ากินเลย ฟ่อ” “ฟ่อ ขืนเหลือเอาไว้ให้เจ้ากิน ความชั่วในตัวเจ้าก็จะเพิ่มขึ้นน่ะสิ เป็นงูดี ๆ ไม่ชอบ เกิดมาเป็นลูกหลานมังกรแท้ ๆ เสียชาติเกิดจริง ๆ กลับไปรับใช้พวกมาร ชาตินี้เจ้าก็อย่าหวังจะได้กลับไปบนแดนเทพเลย” เฮย เช่อ

ป็นกระษัยก็สบายใจแล้ว ระหว่างรอไอศกรีมและของหวานอื่น ๆ มาเสิร์ฟทุกคนก็พูดคุยกันไป พอไอศกรีมที่สั่งมาวางตรงหน้าญานิศาตักมันเข้าปากแล้วหลับตาพริ้มละเลียดชิมทั้งรสสัมผัสนุ่มละมุนลิ้น และรสชาติที่ทั้งขมเข้มข้นติดปลายลิ้น รวมถึงรสหวานแทรก กลิ่นหอมนวลอบอวลในโพ รงปากเป็นเอกลักษณ์

มู่ฉางเฟิงนัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความสะใจ “ดี! ข้าจะกลับไปในฐานะวิญญาณทวงแค้น ส่วนเจ้าหว่านเอ๋อร์เจ้าจะเป็นคนปรุงรสชาติแห่งความพินาศให้พวกมันกินเอง” “ถ้าอย่างนั้นเราเดินทางกลับกันได้เพราะข้าศึกก็พ่ายแพ้เราไปแล้ว” มู่ฉางเฟิงเอ่ยขึ้นมาแล้วก็ยิ้มออกมาให้กับหลินห ว่านเอ๋อร์

มนปรียาชมกลับ “ปากหวานนะเรา มา ๆ ชน” “ค่า..ชน”

ฟู่อินเหยาไม่ใช่นางเอกของเรื่อง แม้ว่านางไม่อยากสร้างศัตรู แต่ถ้าใครอยากลิ้มลองความร้ายกาจของนางก็เชิญ นางร้ายได้กว่าที่คนเหล่านั้นคิด ชาติที่จากมาเป็นคนดีมาเยอะจนโดนหลอก ชาตินี้ใครดีมาก็ดีกลับ ใครร้ายมาข้าจะร้ายกว่าผู้นั้นอีกหลายเท่า “จะ...เจ้า...เจ้ากล้าหลอกข้ารึ” “หึ...หา กท่านรู้ว่าของสิ่งนั้นมียาพิษ ท่านจะกินหรือไม่เล่า แต่ว่ากระเพาะปลาของท่าน หากท่านไม่กินเองแล้วใครจะกินขอให้อายุยืนแล้วกันนะท่านทั้งสอง”

พระสนมตั้งใจวางยาพวกนางหรือ ไม่น่าจะเป็นไปได้ ที่พวกนางรู้เพราะว่ากำไลที่สวมอยู่กลายเป็นสีแดง พระสนมเห็นพวกนางยังไม่ลงมือเสียทีก็นึกแปลกใจหรือว่าพวกนางจะไม่ชอบอาหาร “พระสนมอาหารนี้มีพิษเพคะ” “เจ้าว่าอะไรนะ! หนิงอันเจ้าแน่ใจนะ?” พระสนมรวมถึงองค์ชายห้าหน้าซีดเผือดด้วยควา มตกใจ ต้องมีคนจงใจใส่ยาพิษเพื่อใส่ร้ายนางแน่ แล้วหากเป็นเช่นนี้พวกนางจะเชื่อในสิ่งที่เห็นหรือไม่? นางไม่ได้เป็นคนทำนะ