พระสนมร้ายที่กลับชาติมาทั้งพิษทั้งหวาน Novels & Stories

ทันทีที่ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากหวาน เขาก็สัมผัสได้ถึงรสชาติของแชมเปญราคาแพงที่เธอดื่มผสมกับหยาดน้ำหวานของเธอกลายเป็นธารมธุรสชั้นยอด. หวาน หวานราวกับยาพิษที่เมื่อดื่มมาก ๆ แล้วจะมีผลลัพธ์คือ 'ถอนตัวไม่ขึ้น' แต่ถ้าเขาข่มใจไม่ให้กวาดต้อนน้ำผึ้งเดือนห้าเหล่านี้ไ ด้ก็คงจะเป็นคนที่โง่เต็มทน รู้อยู่แล้วว่าคำว่า 'ของหวาน' นั้นมีโทษมหาศาล แต่ใครล่ะจะอดใจไหว

“ข้าอยากฆ่ามันให้ตายทั้งมันทั้งไทเฮาแก่นั่นเพราะพวกมันทำให้ข้าไม่ได้เป็นฮองเฮาเสียที คราแรกพลาดจากฮ่องเต้องค์ก่อนก็เพราะไทเฮา มาครั้งนี้ข้าก็ต้องมาแพ้ให้กับอีเด็กกำพร้านั่นอีก เจ้าจะให้ข้าไม่คิดอะไรเลยหรือ” พระสนมตวาดแม่นมเสียงดัง จนแม่นมได้แต่ก้มหน้าด้วยความกลัวเพ ราะนางนั้นรู้ดีกว่าใครว่าพระสนมเหม่ยฟางที่นางเลี้ยงมานั้นมีนิสัยใจคอร้ายกาจ และขี้อิจฉาริษยาเพียงใด เพียงแค่แสร้งเป็นสตรีอ่อนแอต่อหน้าบุรุษเพียงเท่านั้น

รมย์” “พิษบุปผาเริงรมย์หรือ มันคือพิษอะไรกัน” “ขุนนางผู้นี้ไม่ได้ถูกพิษธรรมดา มันเป็นพิษหายาก เพราะสมุนไพรปรุงยามักจะขึ้นอยู่ริมบ่อน้ำในทะเลทราย พิษนี้จะทำให้ผู้ที่ได้รับรู้สึกมีความสุขพลังชีวิตจะถูกสูบฉีดออกมาใช้จนหมดสิ้นในคราวเดียว ทำให้หัวใจวายตายไปใ นขณะที่ยังยิ้มอยู่”

แม่เฒ่าชิงยังคงเดินใกล้เข้ามาอย่างกดดัน "หลีอ๋องเพิ่งจะกลับมา พระสนมรับสั่งแล้วให้ท่านอ๋องรีบมาหาพระชายาทันทีหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ" "ดังนั้น พระชายา น้ำแกงชามนี้ ท่านก็ยอมดื่มเข้าไปดีๆ เถอะ! คืนนี้ ก็เชิญหวานกับท่านอ๋องได้เต็มที่ บ่าวขอให้ท่านมีทายาทในเร็ววัน อยู่กับท่านอ๋องไปจนแก่เฒ่า!"

นางโบกมือให้แม่นมชุย ก่อนจะดื่มยาที่นางยื่นมาให้ลงคอไป รสชาติของยาที่ขม เมื่อได้รับน้ำตาลก้อนเข้ามาอมไว้ ความขมก็เปลี่ยนเป็นความหวานล้ำจนซีเยว่ ยกยิ้มออกมาอย่างพอใจ “หากคุณหนูชอบ ไว้บ่าวจะไปหามาเพิ่มให้เจ้าค่ะ”

ร่างอรชรของพระสนมเอกไป๋เอนกายพิงขอบสระอย่างอ่อนแรง ผิวขาวเนียนละเอียดของนางขึ้นสีแดงจางๆ เพราะความร้อนของน้ำ ดวงตาคู่สวยปิดลงขณะที่ปล่อยให้สาวใช้คนสนิทปรนนิบัติถูหลังให้เบาๆ “วันนี้ขนมที่ทำ กับน้ำชาที่พระสนมส่งให้ถูกส่งกลับมาอีกแล้ว บ่าวเห็นใจท่านเหลือเกิน ฝ่าบา ททรงพระทัยแข็งเกินไปแล้ว โชคดีที่พระองค์ไม่รู้ว่ากำยานหอมนั้นเป็นฝีมือพระสนม ไม่เช่นนั้นก็คงส่งคืนเช่นกัน”

เขาคิดแล้วจึงสบถออกมา ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าหล่อนคือดอกไม้อาบยาพิษ ดอมดมเชยชมไปมีแต่จักเป็นพิษต่อร่างกาย แต่นับวันพิษที่ร้ายกาจนั่นกลับไม่ต่างจากกลิ่นสวรรค์ที่ดึงดูดเขา หากแต่เขาไม่ได้โง่เขลาเช่นนาง เขาเผื่อใจไว้ประมาณหนึ่ง จึงมีกินรีไว้ในราชวังเป็นสิบอย่างไรเล่า แต ่มันก็ไม่ต่างจากเหยียบเรือสองแคม กินรีนั้นเป็นเครื่องเพศที่เตือนใจว่าเขาจักไม่หลงกลเอาพิษนั่นมาเป็นอาหารจานหลัก ในขณะที่เขาเองก็ต้องการเอาชนะพระสนมจนแทบใจจะขาด

'เพราะข้าคือเฟิงซูเหยา ผู้ที่สวรรค์ส่งกลับมาลงทัณฑ์คนโฉดชั่วพวกนั้น'

เหอหลิงซึ้งใจจนน้ำตาคลอ “ขอบพระทัยพระสนมเพคะ!” [พระสนมจวงเฟยคงเป็นพระโพธิสัตว์กลับชาติมาเกิดสินะ? ฉันมันถูกความภูตผีปีศาจบดบังจิตใจไปแล้ว ถึงคิดร่วมมือกับระบบไปพิชิตใจฮ่องเต้]

พระสนมชิงอวี่ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากตั่ง ก้าวเนิบช้า ๆ มาหาโอรส เสียงอาภรณ์แพรเสียดกับพื้นราวกระซิบของเงามืด นางยกปลายนิ้วเรียวลงบนไหล่โอรส ลูบเบา ๆ คล้ายปลอบโยน แต่ในรอยยิ้มกลับแฝงพิษร้าย “เจ้าไม่จำเป็นต้องรีบร้อน มือที่ถือดาบ…ย่อมเชื่องช้าในเกมพิษ” สนมชิงอวี่เอ่ยเ สียงนุ่ม ใบหน้างามพริ้มแย้ม แต่แฝงยาพิษเต็มเปี่ยม