มาเฟีย

ในขณะที่กำลังสติแตกเพราะสิ่งที่ทำลงไป เขาที่เป็นเพียงผู้ผ่านมาเห็นกลับช่วยเหลือเธอเอาไว้ และให้ชีวิตใหม่กับเธอ

Love me harder 7 ปีที่เขาหายไปโดยไม่บอกกล่าวเธอสักคำ และวันนั้นยังเป็นวันที่เธอสูญเสียมากที่สุดในชีวิตอีกด้วย ‘บอกแอลเถอะนะ ว่าครอบครัวพี่ไม่ได้ทำ บอกมา…’ ข้อความสุดท้ายที่เด็กสาวอายุ 18 ส่งหาเพื่อนพี่ชายคนนั้น ก่อนที่เธอกับเขาจะจากกันไปโดยไร้ซึ่งคำพูดหรือคำอธิบายใดๆ แต่ในวันนี้เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าและยังทำตัววุ่นวายเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอ ราวกับเรื่องเธอกับเขาไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น “คุณหายไปจากชีวิตแอลนานแล้วค่ะ ตั้งแต่วันนั้น…” “งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองพี่ เดี๋ยวนี้!” สองสายตาสบประสานและฟาดฟันกันอย่างไม่ยอม แต่หารู้ไม่ว่าข้างในใจของทั้งสองคนนั้นกลับสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง…

เพราะอุบัติเหตุในวัยเยาว์ครั้งนั้นทำให้เธอต้องเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของมาเฟียอารมณ์ร้ายเอาแต่ใจคนนี้… “พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ เราเป็นพี่น้องกันนะ” “เสียใจด้วย ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว แล้วตอนนี้ฉันก็จะเอาเธอทำเมียด้วย”

"อย่ารู้สึกกับฉันเกินกว่าสถานะที่เธอมี" "ใครกันแน่ที่กำลังรู้สึกแบบนั้น"

'ชีวิตการเป็นหมอกำลังไปได้ดี ทว่าโชคชะตาดันเล่นตลกถูกพี่ชายต่างสายเลือดเอาไปเป็นของเดิมพันให้กับมาเฟียจอมเย็นชาป่าเถื่อนเหมือนไอ้หมาป่าขย้ำเเม่กวางน้อย' หญิงสาวนามว่าสายรุ้ง ซึ่งทำงานเป็นคุณหมอสูติอยู่ในโรงพยาบาลชื่อดังเเห่งหนึ่ง อยู่วันหนึ่งสายเรียกเข้าจากพี่ชายบอกว่าเขากำลังอยู่ในอันตรายเเละกำลังจะตายหากเธอมาช่วยไม่ทัน สายรุ้งจึงรีบขับรถออกไปช่วยพี่ชาย ณ ที่เเห่งหนึ่งซึ่งก็คือสนามรถเเข่ง เมื่อมาถึงพี่ชายเธอก็ไม่อยู่เเล้ว ทว่าสิ่งที่เธอต้องเผชิญนั้นมันกลับทำให้เธอตัวสั่นผวา เขาคนนี้ไม่ต่างจากปีศาจร้ายในเงามืด เเละไม่นานต่อมา เธอก็ได้รู้ความจริงอันเจ็บปวดจากปีศาจร้ายตัวนี้ว่า เธอถูกพี่ชายต่างสายเลือดเอามาเป็นของเดิมพันให้กับเขา เเละวันนั้นเองเป็นวันที่เขาพรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอโดยไม่มีวันหวนกลับคืนมา

มายา เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน บินตรงจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สละโสด ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพวันสุดท้ายของฉัน เธอยืนกรานจะจัดปาร์ตี้ส่วนตัวแบบผู้หญิงๆ เพื่อเฉลิมฉลอง พร้อมกับสั่งอาหารเดลิเวอรี่ที่เป็นของโปรดของฉันมาทั้งหมด เธอฝากฉันถือโทรศัพท์มือถือไว้ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา มีข้อความจากผู้ชายคนหนึ่งส่งเข้ามา มันเป็นรูปผู้ชายไม่สวมเสื้อ พร้อมข้อความว่า: คืนนี้ฉันต้องการตัวเธอ อีกภาพหนึ่งสั่นเตือนตามมาติดๆ มันคือรูปเซ็กส์ทอยและอุปกรณ์พันธนาการราวกับหลุดออกมาจากในภาพยนตร์ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวกระแทกซี่โครง ฉันเพิ่งจะบังเอิญล่วงรู้ความลับในชีวิตของเธอเข้าซะแล้ว ทว่าภาพถัดมากลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบจนแข็งค้าง มันเป็นภาพถ่ายระยะใกล้ของแผงอกผู้ชาย รอยแผลเป็นหยักขรุขระที่ฉันจำมันได้ดียิ่งกว่าเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกซะอีก รอยแผลนั้นเป็นของ ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ คู่หมั้นของฉันเอง

เขาใจดีกับคนทั้งโลกยกเว้นเธอ เขาร้ายได้มากกว่าที่ทุกคนคิด แต่กับคนอื่นเขาคือเทพบุตรมาจุติ หล่อแสนดี อบอุ่นไปทุกอณู ช่วยเหลือทุกคน ความรักความเห็นใจมีให้หมดทุกคนทั้งโลก ยกเว้นเธอนิวเคลียร์

....เธอจำเขาได้ในขณะที่เขาไม่อยากจดจำเธอเลยซักนิด My name : Nick (นิค ลูกครึ่งญี่ปุ่น-อังกฤษ) สถานะ : โสด นิสัย : พูดน้อยต่อยหนัก โมโหง่าย ขี้รำคาญ ไม่ชอบคนจุ้นจ้าน ไม่ชอบผูกมิตรกับใคร! My name : Ida (ไอด้า) สถานะ : โสด นิสัย : ร่างเริง อัธยาศัยดี อยากผูกมิตรกับทุกคนบนโลก แต่ดูเหมือนว่าใครบางคนจะไม่อยากเป็นมิตรกับเธอเท่าไหร่

เธอต้องการเขาเพื่อแลกกับอิสระของครอบครัว ส่วนเขาก็ต้องการเธอเพื่อแลกกับอำนาจและเงินตรา

ถูกหลอกวางยาเพื่อเอาลูกหนี้คนสวยทำเมีย ซาอิดปะทะโอมาร์ "ถอยไปเทียน!" ซาอิดตวาดเสียงกร้าว สายตาจ้องเขม็งไปที่ปลายกระบอกปืน "ส่ง-เมีย-กู-คืน-มา!" ปัง!!! เซนพี่ใหญ่ของตระกูล "โอมาร์! เปิดประตู! ถ้าพี่ไม่ส่งตัวเทียนคืนมา ผมจะสั่งคนพังเข้าไปเดี๋ยวนี้!" ซาอิดแผดเสียงลั่น มือขวากำปืนแน่นจนสั่น "ถอยไปซาอิด! มึงอยากโดนยิงอีกนัดหรือไง!" เสียงคำรามของโอมาร์ดังลอดออกมาจากข้างใน "หยุดมือ... ก่อนที่ฉันจะสั่งให้บอดี้การ์ดลากพวกแกไปโยนให้จระเข้กินทั้งคู่" "หยิบมันขึ้นมา... ซาอิด" เซนสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังประดุจประกาศิตจากนรก "พี่ใหญ่... จะให้ผมทำอะไร" ซาอิดถามเสียงสั่น มือที่กุมแผลไหล่ซ้ายอยู่สั่นระริก "ในเมื่อโอมาร์มันยิงแก... แกก็ต้องยิงคืน กฎของตระกูลเราคือตาต่อตา ฟันต่อฟัน ใครล้ำเส้นคนนั้นต้องจ่าย" เซนปรายตามองโอมาร์ที่ยืนกำหมัดนิ่ง .... "ยิงมันซะซาอิด... ยิงเข้าที่ไหล่ตำแหน่งเดียวกัน ถ้าแกไม่ยิง ฉันจะเป็นคนเป่ากะโหลกมันเองฐานที่ทำให้พี่น้องต้องแตกคอกัน!"