มาเฟีย

เพียงเพราะความแค้นในอดีต ทำให้คาร์ลินยอมเอาร่างกายเป็นเดิมพัน “เธอแน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าจะเอาร่างกายเป็นเดิมพัน?”

‘กูจะเด็ดปึกนางฟ้ามาให้พวกมึงดู’‘ตันติกร’ หรือ ‘ต้วน ’ มาเฟียหนุ่มผู้โหดเหี้ยม ป่าเถื่อน ไร้ความอ่อนโยน เขาเป็น 1 ใน 4 แก๊งคาสโนว่า เขาต้องการแค่หญิงสาวมาปรนเปรอความใคร่ อยากได้คนไหนก็แค่เรียกมา ด้วยความหล่อเหลา และฐานะที่ร่ำรวยย่อมไม่มีสาวสวยคนไหนปฏิเสธเขาแม้แต่คนเดียว ‘คืนนี้เธอจะต้องขึ้นเตียงกับฉัน’ ‘….’ ‘ระวังฟันของเธอด้วย ถ้าเกิดเป็นแผลแม้แต่นิดเดียวล่ะก็…’ ’กอบัว’ หรือ ‘บัว’ หญิงสาวทึ่มีจิตใจอ่อนหวาน เรียบร้อย เธอมักจะชอบช่วยคนรอบข้างทึ่เดือดร้อน เปรียบได้ดั่งกับนางฟ้า ด้วยใบหน้าสวยมีเสน่ห์ชวนให้หลงไหลของเธอ กลับไปสะดุดตา มาเฟียป่าเถื่อนเข้าให้ ทำให้เธอต้องเจอกับเรื่องเลวร้าย ‘ทำไมพี่ถึงใจร้ายแบบนี้..ฮึก..’ ‘…..‘ ’อืัอ….อ๊อก ๆ‘

“ถ้าฉันต้องการ… ยังไงฉันก็ต้องได้! ต่อให้เธอต…าย… เธอก็คือผู้หญิงของฉัน!” ลิปดา สาวน้อยวัย 22 ถูกบีบบังคับให้ชดใช้หนี้พนันแทนพ่อเลี้ยงใจร้าย แม้หัวใจไม่ยินยอม แต่เพื่อตระกูลและแม่ที่ป่วยหนัก เธอไม่อาจหลีกหนีโชคชะตาอันโหดร้ายนี้ได้ มาร์ค… มาเฟียหนุ่มผู้เลือดเย็น โหดเหี้ยมกับศัตรู แต่กลับอ่อนโยนกับแมวที่เขารักสุดหัวใจ เขาต้องการให้ลิปดาเป็น “นางบำเรอ” ไม่ใช่เพียงเพราะหนี้… แต่เพราะความแค้นที่สุมอยู่ในใจ เมื่อน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาต้องตา..ย และเบื้องหลังเกี่ยวพันกับลิปดา ความโกรธเกลียดและความปรารถนาต่างพัวพันกันอย่างซับซ้อน จนเขาไม่อาจปล่อยเธอไป เมื่อโชคชะตาเหมือนเปิดทางให้ลิปดาหลุดพ้น พี่ชายลูกติดของพ่อเลี้ยงถูกรางวัลใหญ่ยื่นมือเข้ามาช่วยด้วยเงินก้อนโต… ทว่ามาร์คกลับปฏิเสธอย่างไม่ไยดี ยืนยันชัดเจนว่า เธอจะต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียว ความรักปนแค้น หรือความปรารถนาแท้จริงในหัวใจ? และลิปดา… จะมีวันให้อภัยผู้ชายที่ทำลายชีวิตเธอได้หรือไม่? ในเส้นทางที่เต็มไปด้วยไฟรัก ไฟแค้น และไฟปรารถนา…

ก่อนงานพรอมวันจบมัธยมปลายหนึ่งวัน อีธานก็ล่อลวงฉันขึ้นเตียง เขาทำรุนแรงและเอาแต่ตักตวงจากฉันตลอดทั้งคืน ในระหว่างที่ฉันทนความเจ็บปวดอยู่ ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวานชื่น เพราะฉันแอบหลงรักอีธานมาสิบปีแล้ว ในที่สุดความปรารถนาก็เป็นจริง เขาบอกว่าหลังเรียนจบจะแต่งงานกับฉัน รอเขารับช่วงต่อตระกูลลูเซียโน่จากผู้เป็นพ่อแล้ว ก็จะทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่ทรงเกียรติที่สุดของตระกูล วันต่อมา อีธานโอบฉันไว้ในอ้อมแขน แล้วสารภาพกับพี่ชายบุญธรรมของฉันว่าเราสองคนได้คบกันแล้ว ฉันนั่งเขินอายในอ้อมกอดของอีธาน รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด แต่จู่ ๆ พวกเขาก็เปลี่ยนบทสนทนาเป็นภาษาอิตาลี ลูคัส พี่ชายบุญธรรม แซวอีธานว่า “สมแล้วที่เป็นนายน้อย ครั้งแรกก็มีดาวเด่นของห้องถวายตัวให้เองซะแล้ว” “รสชาติน้องสาวต่างสายเลือดของฉันเป็นยังไงบ้างล่ะ?” อีธานตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ภายนอกดูใส ๆ แต่จริง ๆ แล้วอยู่บนเตียงน่ะร่านมาก” รอบข้างมีเสียงหัวเราะลั่นดังขึ้น “งั้นต่อไปฉันควรเรียกเธอว่าน้องสาวหรือว่าพี่สะใภ้ดี?” แต่อีธานกลับขมวดคิ้ว “เธอนับว่าเป็นพี่สะใภ้อะไรกันล่ะ? ฉันอยากจีบกัปตันเชียร์ลีดเดอร์ แต่กลัวว่าเธอจะรังเกียจว่าฝีมือฉันไม่ดี เลยเอาซินเธียมาซ้อมมือก่อนต่างหาก” “เรื่องที่ฉันนอนกับซินเธีย พวกนายอย่าให้ซิลเวียรู้ล่ะ ฉันกลัวว่าเธอจะไม่สบายใจ” แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า เพื่อที่ในอนาคตจะได้อยู่กับอีธาน ฉันได้แอบเรียนภาษาอิตาลีมานานแล้ว ได้ยินแบบนี้ ฉันก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่เปลี่ยนการสมัครเข้ามหาวิทยาลัยจากสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียเป็นสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์อย่างเงียบ ๆ

“แต่งงานใหม่แล้วยังไง ต่อให้เธอมีผัวใหม่มากี่คนฉันก็ไม่สน อะไรที่มันเป็นของของฉัน ฉันก็จะทวงคืน!!“

พี่ชายกับพ่อรักพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก และรังเกียจฉัน ในงานเลี้ยง ฉันถูกรังแก เป็นกู้ถิงเฉิน หัวหน้ามาเฟียที่ออกมาช่วยฉันไว้ และประกาศต่อหน้าทุกคนว่าฉันคือคนที่เขารักที่สุด ใครกล้ารังแกฉันอีก เขาจะไม่ปล่อยไว้แน่ กู้ถิงเฉินซื้อปราสาทกลางป่าลึกให้ฉัน ปลูกทิวลิปที่ฉันชอบที่สุดจนเต็มพื้นที่ และจัดงานแต่งงานในปราสาทที่สร้างความฮือฮาไปทั่วประเทศให้ฉัน ชั่วข้ามคืน ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงทั้งประเทศต่างอิจฉา เมื่อตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน ฉันไปร่วมงานวันเกิดของพ่อ แต่กลับเกิดไฟไหม้อย่างกะทันหัน พ่อและพี่ชายที่ลำเอียงพาพี่สาวหนีออกมา ทิ้งฉันเกือบตายในกองเพลิง สุดท้ายเป็นกู้ถิงเฉินที่ช่วยฉันออกมาได้ เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันกลับเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจฉันแตกสลาย “ใครให้พวกคุณสร้างไฟไหม้ครั้งนี้” กู้ถิงเฉินหน้าตาเคร่งเครียด “เธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน พวกคุณก็รีบอยากให้เธอคลอดก่อนกำหนด แบบนี้ไม่ใช่คิดจะฆ่าเหยียนเหยียนกับลูกในท้องของเธอหรอกเหรอ” พี่ชายกับพ่ออธิบายเสียงเบา “อาการมะเร็งเม็ดเลือดขาวของเสี่ยวเสวี่ยรอไม่ได้ หมอบอกว่าต้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด ต้องใช้ไขกระดูกของเด็ก……” “ผมเป็นห่วงชีวิตของเสี่ยวเสวี่ยยิ่งกว่าพวกคุณเสียอีก” “ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่แต่งงานกับเหยียนเหยียน” “แต่พวกคุณห้ามทำร้ายเหยียนเหยียนเด็ดขาด ผมก็มีแผนของผมเอง” กู้ถิงเฉินเอ่ยเตือนด้วยความเด็ดขาด “เป้าหมายของพวกเราคือช่วยเสี่ยวเสวี่ย แต่ไม่ใช่จะไม่สนความเป็นความตายของเหยียนเหยียนเพื่อช่วยเสี่ยวเสวี่ย ผมไม่ยอมนะ” ฉันรีบหนีออกมาจากตรงนั้น อย่างตื่นตระหนก ที่แท้เขาแต่งงานกับฉันไม่ใช่เพราะรักฉัน แต่เพื่อช่วยพี่สาว ที่แท้ความดีทั้งหมดที่เขามอบให้ฉัน ก็ล้วนเพื่อพี่สาว ที่แท้เขาก็ไม่ต่างจากพ่อและพี่ชาย ที่ชอบพี่สาวและไม่เคยชอบฉันเลย ในเมื่อไม่มีใครรักฉัน งั้นฉันจากไปก็แล้วกัน

บอกแล้วไม่ได้รัก  (เทล&ไอริส) “เมียแต่งก็แค่เมียแต่ง” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ “ไอเป็นได้แค่นั้นใช่มั้ย” หญิงสาวเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าใจเธอไม่ได้นิ่งเหมือนน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสักนิดเดียว “ก็ให้ได้แค่นั้น เธออยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ” “ฮ่าๆ” ร่างเล็กหัวเราะเบาๆ ตลกสิ้นดี “เคยรักไอบ้างมั้ย” “บอกแล้วไม่ได้รัก ไม่เคยรักเธอเลยด้วยซ้ำ” เขาเอ่ยตอบแบบไร้เยื่อใย “สักนิดก็ไม่เคยเหรอ” “ไม่!” เขายังคงหนักแน่นในคำตอบเดิม “ก็ดี จะได้ตัดใจง่ายดี” “ถ้าทำได้ ก็ดีใจด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนี้ เธอผิดเองที่ดึงดันจะแต่งกับเขา เธอผิดเองที่ดึงดันจะรักคนอย่างเขา เธอผิดเองที่ดึงดันอยากมีชีวิตคู่กับเขา ผิดเองทั้งนั้น…

เพราะความเบื่อหน่ายกับฉากหน้าแสนจอมปลอม เขาเลยอยากหาอะไรทำแก้เบื่อ จนได้มาเจอกับ เธอ หนึ่งในบุคลากรของมูลนิธิที่ครอบครัวเขาสร้างขึ้นมา และเธอคือผู้หญิงที่ถูกเลือกให้มาเป็นทาสรับใช้เขา...บนเตียง แต่เมื่อความซับซ้อนและความแค้น นำมาซึ่งความเจ็บปวด เมื่อเธอถูกเลือกให้ต้องมาเป็นเครื่องมือเพื่อผลประโยชน์สำหรับเขา การแสดงละครตบตาจึงเริ่มขึ้น หลอกให้เธอรัก หลอกให้เธอรอ หลอกให้เธอตายใจ และหลอกให้เธอตายทั้งเป็น ถ้าเธอรู้ว่าเขาไม่ได้รักเธอเลยแม้แต่เศษเสี้ยวชีวิตเธอจะเป็นยังไงในเมื่อเลือกรักคนผิด เอาชีวิตไปจมอยู่กับชายหนุ่มที่หลอกใช้เธอเพื่อการแก้แค้นของตัวเอง "โง่ ๆ แบบเธอหลอกง่ายดี" "ฉันจะทำให้คุณรู้ ว่าการตายอย่างทรมานทั้งเป็น มันเป็นยังไง" ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจค่ะ

ถูกหลอกวางยาเพื่อเอาลูกหนี้คนสวยทำเมีย ซาอิดปะทะโอมาร์ "ถอยไปเทียน!" ซาอิดตวาดเสียงกร้าว สายตาจ้องเขม็งไปที่ปลายกระบอกปืน "ส่ง-เมีย-กู-คืน-มา!" ปัง!!! เซนพี่ใหญ่ของตระกูล "โอมาร์! เปิดประตู! ถ้าพี่ไม่ส่งตัวเทียนคืนมา ผมจะสั่งคนพังเข้าไปเดี๋ยวนี้!" ซาอิดแผดเสียงลั่น มือขวากำปืนแน่นจนสั่น "ถอยไปซาอิด! มึงอยากโดนยิงอีกนัดหรือไง!" เสียงคำรามของโอมาร์ดังลอดออกมาจากข้างใน "หยุดมือ... ก่อนที่ฉันจะสั่งให้บอดี้การ์ดลากพวกแกไปโยนให้จระเข้กินทั้งคู่" "หยิบมันขึ้นมา... ซาอิด" เซนสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังประดุจประกาศิตจากนรก "พี่ใหญ่... จะให้ผมทำอะไร" ซาอิดถามเสียงสั่น มือที่กุมแผลไหล่ซ้ายอยู่สั่นระริก "ในเมื่อโอมาร์มันยิงแก... แกก็ต้องยิงคืน กฎของตระกูลเราคือตาต่อตา ฟันต่อฟัน ใครล้ำเส้นคนนั้นต้องจ่าย" เซนปรายตามองโอมาร์ที่ยืนกำหมัดนิ่ง .... "ยิงมันซะซาอิด... ยิงเข้าที่ไหล่ตำแหน่งเดียวกัน ถ้าแกไม่ยิง ฉันจะเป็นคนเป่ากะโหลกมันเองฐานที่ทำให้พี่น้องต้องแตกคอกัน!"

ความจำเป็นทำให้ อลินดา ตัดสินใจเดินเข้าสู่โลกมืด "ขายบริการ งานสบาย รายได้ดี" คำพูดของเพื่อนมีค่าก็เมื่อวันที่ชีวิตเดินมาถึงทางตัน "คุณคีย์ ลูกค้าที่ดัน 'ถูกสเปค' ชี้นิ้วเลือกเธอ ฟาดหัวเธอด้วยเงิน อย่างน้อยเขาก็โผล่มาในเวลาที่ 'ใช่' เหมือนมือมืดช่วยฉุดคนที่กำลัง จมน้ำ ก่อนลมหายใจเฮือกสุดท้าย จะหมดลง + ในวินาทีสุดท้าย เขากัดลงบนลำคอขาวเนียน ดูดแรง ๆ มือที่สอดประสานบีบกระชับแนบแน่น กดสะโพกกระแทกท่อนเนื้ออุ่นร้อนอีกสี่ห้าครั้ง ปลดปล่อยน้ำรักในร่องสวาทชื้นฉ่ำที่มีเครื่องป้องกันขวางกั้น สุขแบบ ใจเต้นแรง ควบคุมตัวเองไม่ได้ มันช่างได้อารมณ์ 'ฟีลแฟน' สุขล้ำ หวามไหว ใจล่องลอยราวอยู่ในฝัน อลินดาพลิกกายนอนหงาย อยู่ภายใต้ร่างของเขา ท่ามกลางแสงไฟส่องมาจากตึกสูงรอบด้าน เม็ดฝนที่สาดกระทบผนัง แววตาที่ซ่อนความ 'ร้าย' คล้ายจะแผ่วลง เหมือนมา 'ฮันนีมูน' มากกว่า 'ขายบริการ' ใต้ฉากหน้าที่แสน 'โหดเหี้ยม' เธอมองว่าเขาคือ 'มาเฟียนักรัก' ที่ไม่รู้ว่ากระชากหัวใจผู้หญิงมาเท่าไหร่แล้ว 'รอยจูบ' ที่ฝากไว้ จะลบมันออกไปยังไงดี