มาเฟียร้ายพ่ายรักนางบำเรอ Mga Nobela at Kwento

ดั่งร้ายรักมาเฟียร้าย ตอนที่60 คนผิดก็ต้องถูกรับโทษ โรงแรม ห้องเฟย์เฟย์

รสรินทร์เอ่ยออกมาเสียงสั่นเครือ ขอบตารื้นด้วยน้ำตาก่อนที่มันจะไหลรินอาบแก้ม เธอรู้สึกกลัวทั้งรู้สึกเคียดแค้นชายที่นั่งทับร่างของเธอ “กูไม่เคยเป็นชู้ใคร คนที่มาอ้าขาให้กูถึงที่กูเรียกของเล่น หรือนางบำเรอ ส่วนมึงก่อนตายกูจะให้เป็นนางบำเรอกู อยากจะรู้ว่ามึงจะโชกโ ชนขนาดไหนแล้ว”

กัดทุกคนที่คิดจะทำร้ายมัน ริมฝีปากบางของไอร‍ดาเม้มแล้วเม้มอีกด้วยความคับแค้นใจ ขอให้เธอได้หมั้นกับเพทายเสียก่อนเถอะ รับรองว่าเงินสักแดงเธอจะไม่ให้กระเด็นไปหาอีนางบำเรอเลย ‘ไม่รักก็เหนื่อยหน่อยนะ’ หึ ไอร‍ดาอยากรู้นักว่าคนที่ถือทะเบียนสมรสกับนางบำเรออย่างไหนมันจะแน่ก ว่ากัน

ลีโอพูดเสียงพร่า "ว่าโชคชะตาจะเหวี่ยงเธอกลับมาหาฉันในฐานะ 'นางบำเรอ' ที่ต้องมาใช้หนี้แทนพี่ชาย ทั้งที่ฉันตกหลุมรักเธอมาตั้งแต่วันนั้น แต่ฉันกลับเป็นคนทำลายรอยยิ้มที่ฉันเคยหลงรักด้วยมือของฉันเอง" ลีโอกระดกเหล้าหมดแก้วอีกครั้ง ความจริงเปิดเผยหมดแล้ว แต่ความเชื่อใจข องใยไหมที่เสียไป เขาจะเอามันกลับมาได้อย่างไร

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "โอ้ย! ไอ้เฮียบ้า ออกไปเลยนะออกไป"

รทางไกลมาเล่าให้ฟังเรื่องผู้หญิงที่ชื่อนับดาว ฉันไม่ได้รู้สึกเสียใจที่เขามีคนอื่น แต่ฉันแค่รู้สึกเสียหน้า และอยากเอาชนะเท่านั้น แล้วพอได้คุยกับพี่มาเฟีย ท่าทีหวงแหนแฟนตัวเองจนออกหน้าก็ยิ่งทำให้ฉันอยากเอาชนะเข้าไปอีก ก็เลยพูดจากไม่ดีรวมถึงขู่ให้อีกฝ่ายไปเลิกกับแฟน ไป ซึ่งแน่นอนว่าพี่เฟียไม่มีทางทำตาม เพราะเขารักแฟนของเขาออกขนาดนั้น รัก...จนแม้แต่คุณย่ายังต้องยอมแพ้ ส่วนฉันเองก็ยอมแพ้ไปตั้งแต่ที่รู้ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับผู้ชายอย่างพี่มาเฟียอีกต่อไปแล้ว

Set มาเฟียมีทั้งหมด 5 เรื่องค่ะ (๑) สิงขร [มาเฟียร้ายรัก] (๒) สมิงดำ [มาเฟียร้ายรัก] (๓) นเรศวร [มาเฟียร้ายรัก] (๔) เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] (๕) นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก] เลือกอ่านคู่ไหน ก็ได้นะคะเพราะว่าแยกคู่พระนางชัดเจน แต่เรื่องแรกเริ่มที่สิงขรค่ะ

นังตัวแสบ แกมีสิทธิ์อะไรที่จะเป็นหัวหน้านางบำเรอของนายน้อยเจียง? ฉู่เมิ่งเหยาไม่คิดว่าเจียงอี้ฟานจะไร้ยางอายถึงขนาดนี้ ทำเรื่องบ้าอะไรนางบำรงบำเรออะไรกัน อีกทั้งเขายังอยากจะให้ตัวเองเป็นนางบำเรออีกด้วย

กั้นความสุขสุดขีดนี้ด้วย ทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาติญาณดิบเถื่อนที่พอทั้งคู่ต่างถูกไฟราคะในกายลุกโหมเข้าใส่ก็ต่างไม่ยอมผละออกจากกัน ลัลนาอับอายที่ตัวเองเหมือนสาวร้อนรัก ทั้งที่ตัวตนจริงๆ เธอไม่ใช่คนแบบนี้สักนิด แต่เขาราวกับไฟที่จุดน้ำมันอย่างเธอ ไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะ ไร้ยางอายขึ้นควบขี่เขาได้อย่างง่ายดาย ในค่ำวันนี้เธอได้เรียนรู้อะไรจากเขามากพอๆ กับที่สูญเสียไปเช่นกัน

“ฉันจะไม่มีวันไปเป็นส่วนนั้นของคุณ อยากจะเสเพล อยากจะไปนอนกับใครก็ไปค่ะ ฉันรังเกียจคุณ อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ” “โถ่! นางบำเรออย่างเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉันหรอก รู้เอาไว้ซะด้วยแม่คีรยา” “ฉันอาสาจะเป็นนางบำเรอให้คุณตอนไหน คุณต่างหากที่ข่มขืนฉัน”