Novel & Cerita แอบรักกลายเป็นจริง

ท่านเปิดหนังสือพลิกหน้าต่อไปเหมือนเรื่องที่คุยอยู่ไม่ได้สำคัญอะไร “ความรักมันก็เป็นแค่เรื่องความฉาบฉวยวูบวาบ สักวันมันก็ต้องหมดไปและจะเหลือแค่ความจริงที่ยังอยู่”

จากแรงที่ขัดขืนต่อต้านค่อย ๆ โอนอ่อนตามเมื่อขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ ดวงตาเหม่อลอยที่ยอมจำนนต่อความหวามไหวค่อย ๆ ปิดลง หลังจบบทรักนี้ร่างกายก็จะรู้สึกเบาหวิวและผ่อนคลาย มันเหมือนการบำบัดร่างกายในเวลาเดียวกัน เรียวลิ้นอุ่นชื้นลากเลียอยู่กับเต้าสวยทั้งสองข้างดูดดื่มยอ

“ฉันรู้ว่าพี่ดราก้อนยังรักฉันอยู่ ดังนั้นฉันจึงอยากกลับมาเป็นแฟนของเขาอีกครั้ง ถึงพี่ดราก้อนจะพลาดทำให้เธอท้อง แต่ฉันก็ไม่ถือหรอก เพราะถึงยังไงพี่ดราก้อนก็ยังรักฉันเหมือนเดิม ที่พี่ดราก้อนให้เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ เพราะเขาจำต้องรับผิดชอบเด็กที่กำลังจะเกิดมาต่างหากล่ะ” “…” “เธอเป็นได้แค่แม่ของลูกของพี่ดราก้อนเท่านั้นแหละ แต่ไม่มีทางได้เป็นเมีย หรือคนที่เขารักได้หรอก อย่าคิดฝันว่าพี่ดราก้อนจะรักเธอก็แล้วกัน” พูดจบธาราก็ลุกจากโซฟาแล้วกลับไปเข้าห้องของคนรักเก่า ที่กำลังจะกลับมาเป็นคนรักปัจจุบันของเธอ

[ ได้ข่าวจากแม่ว่าทำให้น้องสาวหายกลัวแล้วหรอ ] อ่อ นึกว่าอะไรโทรมาถามเรื่องนี้นี่เอง ใช่ครับตอนนี้นอกจากหญ้าจะหายกลัวผมแล้วเรายังรักกันมากอีกต่างหากและผมก็อยากตะโกนบอกมันดังๆไปเลยว่าตอนนี้ผมกับหญ้าไม่ใช่พี่น้องกันแล้วโว้ยแต่เป็นผัวกับเมียแล้ว หึ้ย " ใช่ เก่งใช่มั้ย ล่ะ " ผมตอบ [ ทำไงวะ ] แล้วมันจะอยากรู้ไปเพื่อ? " มึงโทรมาถามกูแค่นี้หรอ " ผมถามมันกลับพลางขมวดคิ้วไปด้วย เสียเวลาจู๋จี๋ชะมัด

นางตอบตามความจริงที่พบเห็น "อยากมาอยู่ด้วยกันไหม" สองมือแข็งแรงโอบกอดเอวเล็กกระชับแน่น ความหวั่นไหว ความชอบที่มีต่อนางมันแปรเปลี่ยนเป็นความรักมาสักพักแล้ว อู๋เจี๋ยไม่ยอมเก็บงำความรู้สึกนี้ไว้อีกต่อไป

(น้าอุ่นว่าอย่างไรบ้างครับพี่ไอ)ไครับโทรศัพท์ไวมาก สงสัยตั้งหน้ารอโทรศัพท์ฉัน "นายรักฉันจริง ๆ ใช่ไหม ไม่ใช่รักจอมปลอมที่นายเคย..." (ผมรักพี่จริง ๆ ครับจะให้ผมทำอย่างไงก็ได้ เพื่อพิสูจน์ให้พี่รู้ว่าผมรักพี่จริง ๆ)ไคพูดแทรกขึ้นและน้ำเสียงจริงจังมาก

"เชื่อเหอะเพราะกูเองตอนแรกก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่ากูจะรักมันได้" "แต่ตอนนี้ไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอกว่ามึงรักมีนมันอ่ะ ตอนนี้ทุกคนเชื่อยัยกีกี้ว่ายัยมีนตั้งใจจับมึงเลยปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อให้มึงรับผิดชอบ" "กูอุส่าห์จะไม่อะไรกับยัยนั่นแล้วนะ"

พลับพลึงนั่งอ่านไดอารี่ของอาอิงอย่างเพลิดเพลินในตอนต้น อาสาวของเธอมีความสุขกับการเรียนและการทำงานที่นั่น เธอเล่าทุกอย่างด้วยความสุขจนคนอ่านจับความรู้สึกนั้นได้ ทว่าพอมาถึงหน้ากลางๆ ประโยคที่เต็มไปด้วยความสุขเริ่มเปลี่ยนไป ‘มาร์คทำให้ฉันรู้ว่าความรักมีจริง ฉันรักมาร์ค รักจนยอมมอบใจมอบกายให้เขา ฉันไม่ขออะไรมากนอกจากขอให้เขารักฉันจริงๆ เหมือนที่ปากบอกก็พอ’

ปิ่นมุกเม้มปากแน่น มือที่แนบอยู่กับแก้มเขาสั่นเล็กน้อย ดวงตาของเธอเริ่มคลอด้วยน้ำตาอีกครั้ง “พี่จะไม่พูดให้มุกเชื่ออีกแล้ว แต่พี่จะทำให้มุกเห็น ว่าครั้งนี้พี่รักจริง รักสุดหัวใจ” เขาเปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตาแดงเรื่อเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แทบกลั้นไม่ไหว

สั้นๆ แต่ได้ใจความ จะมีอะไรสำคัญมากกว่าคำว่าเขาชอบเธอมาก และยิ่งรู้จักก็ยิ่งอยากเปลี่ยนจากคำว่าชอบไปเป็นคำว่ารัก ทำไมกูเสี่ยวขนาดนี้วะ หน้าร้อนผ่าว หัวใจก็เต้นแรงเป็นบ้าเลย ยิ่งมองหน้าเธอก็ยิ่งชอบ เป็นเอามากนะเนี่ย “…จริงเหรอ”