ยอดชายาของอ๋องอำมหิต の小説・ストーリー

ยามนี้เหล่าบรรดาองครักษ์เงาแทบจะเปิดเผยตัวตนอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำสารภาพทั้งหมดของท่านอ๋อง ชินอ๋องผู้นี้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด ต่อให้ศึกใหญ่ขนาดไหนเขาก็พร้อมที่จะพุ่งชน จนได้ขนาดนามว่าชินอ๋องปีศาจ แล้วเหตุใดเวลานี้ ไม่เหมือนกับที่แล้วมาเล่า ลู่กงกงเองก็ขยี้ตาตนเ องอยู่หลายครั้ง เพื่อมองดูว่าสิ่งตรงหน้านี้ ใช่เรื่องจริงหรือแค่ความฝัน ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมา กลับพบชินอ๋องผู้เหี้ยมโหด กำลังงอนง้อพระชายาของตนเอง ด้วยการลั่นวาจาว่าจะปลดชายารองและสนมทุกคน แล้วให้ออกไปจากจวนทั้งหมด

พระชายาหลัวหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย อาศัยจังหวะที่ย่อกายทำความเคารพก้มหน้าซ่อนดวงตาวิตก เขาพูดเหมือนรู้อะไรมาเลย หรือจะเป็นเรื่องเมื่อคืน “โปรดท่านอ๋องประทานอภัยเพคะ เป็นหม่อมฉันที่เสียมารยาทแล้ว” อ๋องหนุ่มเดินเข้ามาใกล้พร้อมช่วยประคองพระชายาเอกให้ลุกขึ้นยืนเต็มความส ูง ดวงตาที่จ้องมองนางนั้นดูล้ำลึกขึ้นจนหญิงสาวอ่านไม่ออก

ชายชุดดำมองฟู่จาวหนิง หญิงสาวคนนี้สวยจริงๆ สวยมาก เป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดที่เขาเคยเห็ฯตั้งแต่เกิดมาเลย ดังนั้น เขาจึงมั่นใจมาก ว่าหญิงสาวคนนี้ก็คือพระชายาอ๋องเจวี้ยนที่พวกเขาหาตัวอยู่ คุณชายใหญ่ถ้ามาเห็นสาวสวยแบบนี้ ตาคงได้ตั้งเป็นแน่แท้? ครั้งนี้ คุณ ชายใหญ่รวยเละเทะแน่แล้ว

เยว่เอ๋อร์ยืนอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นฉากนี้ ก็ตกใจจนใจสั่น ท่านอ๋องเหมือนกับเนื้อปลาที่อยู่บนเขียง ยอมให้คนฆ่าแกง แต่มุมปากของพระชายากลับมีรอยยิ้มชั่วร้าย ราวกับด้านหลังมีปีกปีศาจคู่หนึ่งงอกออกมา. สวรรค์! ท่านอ๋องน่าสงสารเหลือเกิน... ราวกับว่านางได้เห็นท่านอ๋องผู้แก่ชรา แขนขาขยับไม่ได้ที่นอนอยู่บนเตียงในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า พระชายาที่อายุน้อยกว่านางเจ็ดแปดปีกลับเต็มไปด้วยความกระชุ่มกระชวย ตบหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า กล่าว

“ไม่มีผู้ชายคนไหนที่เจอปีศาจจิ้งจอกแล้วจะรอดกลับมาได้ ท่านอ๋องเพิ่งจะปรับความเข้าใจกับพระชายา ถ้าหากว่า...” เขายังพูดไม่จบ จิ่งโม่เยี่ยก็เอามือวางบนด้ามกระบี่ เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดแบบทันควัน “แต่ท่านอ๋องไม่ใช่บุรุษธรรมดา” “หัวใจของท่านอ๋องมีไว้เพื่อพระชายาเท่านั้น ไม่มีใค รแทนที่ได้”

" ทำไมรึ รึว่าเจ้าไม่ใช่ อ๋อข้ารู้แล้ว เจ้าคงอยากขยับสถานะไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของท่านอ๋อง แต่ท่านอ๋องไม่ชายตาแลสินะ " " เจ้า " " ทำหน้าตาแบบนี้แสดงว่าข้าดูไม่ผิดจริงๆ ให้เจ้าฝันไปเถอะ ชาตินี้ก็ได้แค่ฝันนั่นแหละ ท่านอ๋องรักพระชายาของข้าคนเดียวไม่คิดจะรับอนุหรือสตรีอุ่นเตียง"

รุยหลงย้ำยืนยัน “ที่รุยหลงอยู่ได้นานเพราะมีพลังชีวิตที่มากกว่าผู้อื่น แต่ก็อ่อนแรงไปทุกวัน รุยหลงจะตายวันตายพรุ่งมิอาจรู้ได้ กระนั้นรุยหลงก็ภักดีกับท่านอ๋อง แม้ต้องตายก็ยินดี แต่สิ่งที่รุยหลงเป็นห่วงคือสุขภาพของพระชายา” “หมายความว่า...” นางถูกดูดพลังชีวิตไปรึ? รุยหล งเห็นความหวั่นไหวและสับสนจึงรีบรุกทันที “เพราะดวงจิตของพระชายาบริสุทธิ์จึงเพิ่มพลังให้แก่ปีศาจมังกรเพลิง และในขณะเดียวกันพระชายาคือผู้ถือครองชะตาชีวิตของท่านอ๋อง พูดง่ายๆ ก็คือ ท่านคือดวงพิฆาตท่านอ๋อง มีเพียงท่านเท่านั้นที่จะมอบความตายให้เขาได้”

เหมยหลันหลันสติแตก ไม่สมารถอดกลั้นไว้ได้อีกแล้ว "ข้าคือหยางอี้เฟย พระชายาเอกของท่านอ๋องสาม เจ้าเป็นแค่อนุพูดจาสามสาวกับข้าแบบนี้ รนหาที่ตายใช่หรือไม่" ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าเล่นบทโหดข้าก็จะจัดให้อนุเหมยหลันหลัน

เมื่อขบวนของท่านอ๋องใหญ่เคลื่อนจากไป รั่วฉีที่เคยก้มหน้าเอียงอายก็เงยหน้าขึ้น แสยะยิ้มที่แสนจะอำมหิตออกมา แววตาของนางฉายแววทะเยอทะยานอย่างถึงที่สุด "ท่านแม่เจ้าคะ... ดูเหมือนว่าสวรรค์จะเข้าข้างข้าแล้ว" รั่วฉีหัวเราะเบาๆในลำคอ "นังซูเซียนได้เป็นพระชายาของท่านอ๋อ งน้อยจ้านหรงงั้นรึ? ช่างมันเถิด! เพราะข้าจะขึ้นเป็น 'พระชายาเอก' ของท่านอ๋องใหญ่เซียวหยวนหมิง ผู้ที่เป็นถึงเสด็จลุงของเซียวจ้านหรง! ดูสิว่ายามที่มันต้องมาก้มหัวกราบไหว้ข้าในฐานะพระชายาอ๋องใหญ่หยวนหมิง มันจะทำหน้าอย่างไร!"

ทางขวาคือ องค์รัชทายาท ผู้สุขุมนุ่มลึก เคียงข้างกันคือพระชายาเอกที่วางตัวงดงามเพียบพร้อม และโอรสตัวน้อยวัยห้าขวบที่กำลังหัวเราะร่าเริง ทางซ้ายถัดออกมาคือ อ๋องจวิ้นอวี้ น้องชายคนเล็กผู้เคร่งขรึม ที่บัดนี้ดูอ่อนโยนและมีชีวิตชีวา ยามที่พระชายาเยว่ซินคอยคีบอาหารเอาใจใ ส่ และตรงกลางระหว่างความสุขเหล่านั้น... คือ อ๋องจวิ้นเจี๋ย