Novelas y relatos de ยอดชายาของอ๋องอำมหิต

ลู่เข่อซินก้าวไปที่กลางห้องโถง หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคงไม่แสดงอาการตื่นตกใจใดๆ จนเสวี่ยเหยียนต้องหรี่ตามองนาง เพราะสองคนที่ผ่านมาเป็นบุรุษแท้ๆกลับตอบตะกุกตะกัก ยิ่งหญิงสาวมั่นใจเขากลับยิ่งสงสัยในตัวนางมากขึ้น "เจ้าเอาอันใดให้ท่านอ๋องกิน" "เรียนองรัชทายาท เป็นขน มยุเหวียนเชียวน้ำขิง ด้านในเป็นไส้ถั่วแดงเพคะ" "ท่านอ๋องเสวยไปมากเพียงใด" "ท่านอ๋องเสวยไปเพียงคำเดียวเพคะ"

น้ำเสียงอำมหิตเช่นนี้เปิดโลกของฮ่องเต้ที่นอนเป็นผักเน่าต้นหนึ่งใหม่ให้ได้ทราบว่าที่แท้บุตรชายลำดับที่เจ็ดองอาจกล้าหาญเพียงใด ต่างจากหยวนเยี่ยเจาซึ่งเขาเลี้ยงดูและทะนุถนอมอย่างดีที่ไม่เอาไหนสักอย่าง นอกจากสร้างเรื่องร้ายให้เขาต้องลำบากใจและแก้ไขปัญหาไม่ได้หยุดหย่อ

เจียงเฟิ่งหัวยืดหลังตรงท่าทางมิได้อ่อนน้อมจนเกินควรมิได้แข็งกร้าวจนหยาบคาย ครั้นจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง ทันใดนั้นกลับมีเสียงหนักแน่นมั่นคงดังขึ้นข้างใบหู “หญิงงามที่พวกท่านพูดถึงก็คือเจียงเฟิ่งหัว ผู้เป็นชายาขององค์ชายห้า บุตรีของท่านราชครูเจียง พวกท่านควรจะเรียกนางว่าพระ ชายาเหิงอ๋อง” พระชายาอ๋องสามเห็นพระชายาอ๋องรองนำคนกลุ่มหนึ่งเข้ามารุมจิกกัดพระชายาเหิงอ๋อง ถึงได้ตัดสินใจเอ่ยปากแทรก

่ฝันที่จะมี ถึงแม้ใบหน้าจะซีดเซียวไปบ้างเพราะอาการบาดเจ็บแต่กลับไม่สามารถลดทอนความงามของนางได้เลย เสี่ยวหลันจื่อเห็นหน้าตัวเองในกระจกทองแดงครั้งแรกยังรู้สึกตกใจ ไม่แปลกใจเลยที่นางจะมีความมั่นใจในตัวเองว่านางจะสามารถมัดใจท่านอ๋องได้ แต่นางคำนวณผิดไปนิดเพราะอ๋องคนนี ้ไม่เหมือนใคร ช่างเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจแถมยังอำมหิตอีกด้วย ถ้าหากว่าเป็นผู้ชายคนอื่นไม่แน่อาจจะวิ่งตามนางจนเบียดผู้หญิงคนอื่นจนตกขอบไปเลย ดูท่าว่าข่าวลือที่ท่านอ๋องเป็นพวกตัดแขนเสื้อจะเป็นเรื่องจริง

"เอ่อ เย่เอ๋อมิรู้เรื่องข่าวลืออะไรทั้งนั้นเจ้าค่ะ แต่หากหมายถึงคุณหนูตระกูลหยางที่เป็นชายาของท่านอ๋องล่ะก็ เป็นข้าเองเจ้าค่ะ" "เจ้า...เจ้าเป็นพระชายาเอกของอ๋องหมิงหรือ ตายแล้ว...มิรู้ว่าข้าเผลอล่วงเกินอะไรเจ้าไปบ้าง"

ันดุนดันออกมาจากผ้าบางเบานั้น ร่างหนามองเห็นก็อดที่ลูบคลำมันไม่ได้ มือหนาบีบเค้นทรวงอกอวบใหญ่เต็มมือนั้นอย่างเมามัน แล้วก้มลงอ้าปากชิมรสของยอดอกนั้นไล้เลียไปมา แล้วดูดดึงมันจนแก้มตอบ ร่างอวบครวญครางกระเส่า “ อย่านะ อย่านะ ข้าคือพระชายาของท่านอ๋องอี้หลงนะ ข้าจะฟ้องเขาว่าเ จ้ารังแกข้า ” ร่างหนาหัวเราะ หึหึ “ ก็ข้ายังไงเล่าอ๋องอี้หลง พระชายาไม่รู้จักสวามีตนเองเช่นนั้นหรือ ”

นี้หวงหยางหมิงรอเวลานั้นไม่ไหวแล้ว สายตาเหยี่ยวมองไปยังบุรุษที่กำลังมึนเมาผู้หนึ่ง 'อ๋องสาม' อ๋องที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ด้านสตรี เข้าหอคณิกาเป็นว่าเล่นเสมือนว่าเป็นจวนหลังที่สองของตนเอง อ๋องสามมีพระชายาเพียงคนเดียว นางที่เป็นถึงบุตรขุนนางขั้นสูง นอกจากนั้นก็ไม่ มีพระชายารองหรืออนุ เพราะผู้คนต่างรู้ดีว่าพระชายาของอ๋องสามนั้นมีนิสัยเป็นเช่นไร

แต่เสียงครางยิ่งดังขึ้นมาเรื่อยๆ จนจ้าวหม่านฟางต้องขยี้ตาอีกรอบ แต่ทำไมร่างกายของนางเหมือนกำลังโดนล่วงล้ำเข้ามาจนนางได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันอย่างชัดเจน และแรงกระแทกทำให้นางรู้กำลังร่วมรักกันอยู่ “กรี๊ดดดด ออกไป” จ้าวหม่านฟางกรีดร้องออกมาตอนนี้นางกำลังร่วมรักกับหยางเพ ่ยตงหรือที่ใครต่างพากันรู้จักดีเขาคือชินอ๋องผู้ที่โหดเหี้ยมฆ่าคนได้เหมือนผักเหมือนปลาและได้รับฉายาว่าอ๋องทรราช

“ข้าเพียงแค่ชื่นชมก็เท่านั้น นึกไม่ถึงว่าติดตามนางมาขนาดนี้เราแทบจะไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน กลยุทธ์การศึกของพระองค์ยอดเยี่ยมไม่ต่างกับท่านอ๋องเลย” “มิเช่นนั้นจะเป็นพระชายาท่านอ๋องได้งั้นหรือ ได้ข่าวว่าท่านอ๋องรักพระชายามาก แม้ในยามออกศึกยังพกผ้าเช็ดหน้าของพระชายาไว ้ไม่ห่างกาย”

องครักษ์ซีห่าวมองกระดาษในมือพร้อมทั้งใคร่ครวญ เขาเบิกโตด้วยความตกใจ "เป็นจริงดั่งท่านอ๋องกล่าว ซีห่าวผิดไปแล้วที่ไม่ไตร่ตรองให้รอบคอบ เช่นนั้นข้าน้อยจะเผาทิ้งเสีย หากท่องคาถานี้ท่านอ๋องคงหลงพระชายารองจนหน้ามืดตามัวเป็นแน่ ข้าน้อยผิดไปแล้ว เป็นคาถาที่อันตรายยิ่งนัก" ซีห่าวทำหน้าสำนึกผิด ลี่หมิงอ๋องจึงเอ่ยต่อ