ยอดชายาของอ๋องอำมหิต Novels & Stories

ยามสาย สวนหลวงมัวด้วยหมอกบาง ที่เรือนของสกุลไป๋ กลิ่นดอกไม้หอมคลุ้งในลาน ไป๋เยี่ยนหรงนั่งหน้ากระจกบานทอง ปลายนิ้วเกลี่ยแป้งบาง ๆ บนแก้ม นางงามราวกับภาพวาด แต่ในนัยน์ตาแฝงความแข็งจนสั่น สาวใช้คนสนิทคุกเข่าใกล้ ๆ “คุณหนู ข่าวแพร่ไปทั่วว่าเมื่อคืนท่านอ๋องห้าตรั สต่อหน้าทุกคนว่าพระชายาหลินเป็นของพระองค์”

ตอนที่แปด แผนการลวงล่อ หากเห็นสภาพภายในห้อง ทุกคนคงได้แต่หัวเราะจนฟันหัก เมื่อหมิงอ๋องผู้น่าสงสารถูกชายาสาวล่อลวงให้เปลือยกายมัดโยงอยู่กับเสาห้องอาบน้ำตลอดทั้งคืน อ๋องหนุ่มคิดภาพที่ผ่านมาเมื่อชายาสาวจับแท่งเนื้อสุดหวงของเขากอบกุมขยับขึ้นลงทั้งยังส่งท่อนลำส่วน ปลายเข้าในปากเพื่อดูดดุนตวัดลิ้นเลียไปทั่วแลเห็นความเปียกชุ่มแล้วย่อมคล้อยตาม

แม้ว่าภายในห้องจะไร้แสงเทียน ทว่าแสงจากโคมไฟแขวนข้างเรือนก็สว่างเพียงพอให้หยางหย่งเล่อได้เห็นเสี้ยวหน้าของหญิงสาวบนเตียง ท่านอ๋องหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกเตียง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วยาวไล้บนพวงแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากของเขายกยิ้มกว้าง จดจ้องใบหน้าที่ไร้ผ้าคลุมอำพ รางเช่นยามปกติด้วยสายตาลึกซึ้ง คิดดูแล้วตัวเขาช่างเป็นบุรุษที่โง่งมและตาบอด ทั้งที่นางคือชายาผู้เคยร่วมหอ แต่เขากลับจดจำนางไม่ได้ หากเรื่องนี้ถูกผู้อื่นรู้เข้าท่านอ๋องอย่างเขาคงกลายเป็นตัวตลกให้คนขบขันไปทั่วทั้งเมือง

“ตงหยาง ตงหยาง อ่า อ๊า” ดวงตาหงส์ปรือตามองร่างงามของชายสูงศักดิ์ เป็นครั้งแรกที่นางเรียกชื่อชินอ๋องอย่างสนิทสนม ชีพจรของทั้งคู่เต้นรัวกระหน่ำด้วยไฟพิศวาสกามารมณ์

ทางขวาคือ องค์รัชทายาท ผู้สุขุมนุ่มลึก เคียงข้างกันคือพระชายาเอกที่วางตัวงดงามเพียบพร้อม และโอรสตัวน้อยวัยห้าขวบที่กำลังหัวเราะร่าเริง ทางซ้ายถัดออกมาคือ อ๋องจวิ้นอวี้ น้องชายคนเล็กผู้เคร่งขรึม ที่บัดนี้ดูอ่อนโยนและมีชีวิตชีวา ยามที่พระชายาเยว่ซินคอยคีบอาหารเอาใจใ ส่ และตรงกลางระหว่างความสุขเหล่านั้น... คือ อ๋องจวิ้นเจี๋ย

หมั้น รอให้เขาหย่าขาดเสียก่อน นางมีนับร้อยวิธีที่จะผลักไสซางฮ่าวอวี่ออกไปแล้วค่อยดึงมือของ หยางหลีเหว่ยมากุมเอาไว้ การแสดงบท ‘เหยื่อผู้น่าสงสาร’ นางถนัดนัก บุรุษส่วนใหญ่ก็มักจะพลาดท่าหญิงงามที่อ่อนแอมิใช่หรือ ‘ขนาดหัวหน้าหยางผู้แสนชาญฉลาดยังตกหลุมพรางฉันเลย ป ระสาอะไรกับท่านอ๋องในโลกยุคโบราณนี่จะมารู้ทัน คอยดูเถอะ ตำแหน่งชายาอ๋องจะต้องเป็นของฉัน’ ****************

ณ แคว้นหยางอันอันกว้างใหญ่ไพศาล รับสั่งจากฮองเฮาได้ถูกส่งไปยังชินอ๋อง มู่หรงเยว่ ผู้ซึ่งกำลังปฏิบัติราชการอยู่ ณ ชายแดนอันห่างไกล คำสั่งนั้นเรียบง่าย แต่กลับก่อให้เกิดคลื่นความรู้สึกอันซับซ้อนในใจของชินอ๋อง "ไป๋หลัน" ชื่อของพระชายาเอกที่เขาไม่เคยใส่ใจกลับดังก ้องอยู่ในความคิด เขารู้มาตั้งแต่แรกว่าหญิงสาวที่เขาแต่งงานด้วยด้วยเหตุผลทางการเมือง แท้จริงแล้วคือหลานสาวของฮองเฮา แต่เขาไม่เคยยกย่องและทำดีกับนางเลยสักครั้ง

หยางซานซินเก็บทุกอาการไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งสงบ นึกโทษบุตรชายที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์เอาไว้ให้ดี ทุกอย่างจะพังเพียงเพราะเรื่องของสตรีมิได้เด็ดขาด อ๋องน้อยในวันนี้นับว่ามีเขี้ยวเล็บไม่ต่างจากท่านอ๋องเจ็ดผู้เป็นบิดา เขาไม่คิดว่าวันนี้ชายหนุ่มจะปรากฏตัวในเมืองหลวง ไยเข าไม่ได้รับรายงานข่าวการมาของชายหนุ่มเลยเล่า “หามิได้! ข้าเพียงติดตามท่านอ๋องน้อยมาเท่านั้นขอรับ” ถง เหยียนเจี๋ยตอบอย่างสุภาพ แต่เป็นการตัดบทไปที่สหายตนแทน

"สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดไม่ใช่ท่านอ๋อง แต่เป็นพระชายาของเราต่างหาก เจ้าไม่สังเกตหรือว่าสายตาของพระชายายามมองท่านอ๋องเริ่มมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ หากพระชายาตัดใจไม่ได้จนเผลอมอบใจให้ท่านอ๋องขึ้นมาจริงๆ ยามที่ความจริงปรากฏหรือยามที่หมดประโยชน์ คนที่จะต้องแตกสลายและตาย ทั้งเป็นก็คือพระชายานะ" "ซิ่วอิง เจ้าคิดมากเกินไปหรือเปล่า" สีหน้าของเสี่ยวเถาเจื่อนลง ความสดใสเมื่อครู่ค่อยๆ เลื่อนหายไป

“เจ้าพูดบ้าอะไรกัน ข้าเป็นชายาของท่านอ๋องแล้ว ถึงแม้ว่าพระองค์จะไม่สนใจข้าแต่ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีวันทำให้พระองค์ต้องเสื่อมเสียพระเกียรติแน่นอน” “นั่นเพราะพระชายารักท่านอ๋องมากใช่ไหมเพคะ” “ข้าไม่ได้รักสักหน่อย เหตุใดข้าต้องรักคนไม่มีหัวใจเช่นนั้นด้วย ห้ามพูดเรื่องนี้อีกเด็ดข าดข้าไม่อยากได้ยินชื่อนั้นอีก”