ยอดชายาของอ๋องอำมหิต Novels & Stories

เมื่อเห็นหน้าซีดเซียวของนาง พระชายาจี้ก็ถามว่า "อ๋องอันทำอะไรเจ้า?" หยวนชิงหลิงมองที่นาง และทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ พระชายาจี้มองที่หลังของอ๋องอันเมื่อวานนี้ แววตานางมืดมนและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด “ที่เจ้าเห็น อ๋องอันเป็นคนอย่างไร?" “ผี ผีร้าย!” พระชายาจี้พูดมันออกมาอย ่างเฉยเมย

"จิ่งอ๋องอายุห่างกับเหยาเหยาไปตั้งสองรอบ ท่านลุงมีหรือจะยอม หากเป็นข้า ข้าก็ไม่ยอมเช่นกัน..." "ก็ใช่นะสิ แต่เจ้าก็น่าจะรู้ จิ่งอ๋องเป็นพระอนุชาที่ฝ่าบาททรงรักและไว้ใจ อยู่ใต้คนผู้เดียวอยู่เหนือคนนับหมื่น บิดาข้ามีทหารใต้อาณัติเพียงแค่สามหมื่นนาย จะเอาอะไรไปสู้กับเทพแห่งสงค รามที่มีกองกำลังเป็นแสนๆ ถึงแม้เขาจะพิการนั่งรถเข็น แต่กลับมีอำนาจล้นฟ้า หากเขาหมายตาน้องสาวข้าขึ้นมาจริงๆ นางก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือเขา เฮ้อออ....น้องสาวสุดที่รักของข้าช่างน่าสงสารจริงๆ..."

น้ำร้อนค่อย ๆ ไหลซึมผ่านอาภรณ์จนถึงผิวหนัง ทำให้รู้สึกแสบร้อนจนเกรงว่าอาจเป็นแผลพุพองได้ ทว่าหยางเกิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องแผลนั้นมากนัก สิ่งที่ชายหนุ่มรับรู้และจดจำกลับเป็นผิวเนียนนุ่มลื่นของสตรีตรงหน้า ซึ่งเป็นคนที่เขาไม่อาจล่วงเกินได้มากที่สุด เพราะนางถือศักดิ์พร ะชายาอ๋อง เพียงแต่...หากเขาทำงานที่องค์รัชทายาทสั่งสำเร็จ ก็จะไม่มีผู้ใดในเมืองนี้กล้าขัดขืนคำสั่งของเขา “เป็นอะไรหรือไม่พระชายา”

ลั่วจิ่งเหยายังตาโตไม่หายสมองเริ่มประมวลผลช้าๆ หญิงสาวที่พนันเก่งกว่าโจร กินเก่งกว่าแม่ทัพ เรอดังลั่นร้านอาหาร คือ…ชายาเอกของอ๋องเซียวอวี้เฉิน “สวรรค์…” เขาพึมพำเบาๆ “จวนอ๋องนั้นกำลังจะลุกเป็นไฟแน่ๆ” หนิงอันกำลังเดินอย่างอารมณ์ดี ฮัมเพลงเบาๆ

เสิ่นอันหนิงแอบมองอยู่เริ่มแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่พระชายาคิดเอาไว้นั่นเป็นเรื่องจริง แท้ที่จริงแล้วท่านอ๋องไม่ได้สติไม่ดี และเขาต้องมีเรื่องอันใดที่ปิดบังเป็นแน่ “พระชายาเพคะ ท่านอ๋องเป็นอย่างที่ท่านคิดเอาไว้ไม่มีผิด! แต่หากข้าเป็นท่านอ๋องก็อาจจะทำเช่นเดียวกับเขาก็เป็นได้

แม้แต่เขายังรู้ว่าเหตุใดพระชายาจึงโมโหออกมาเช่นนี้ ชายหนุ่มมองหน้าองครักษ์แต่ก็นึกไม่ออกว่าตนเองจะพูดสิ่งใด คล้ายองครักษ์จะรู้ว่าเหตุใดอ๋องอันคิดอย่างไรจึงแก้ไขความกระจ่างนั้นให้แก่ผู้เป็นนาย “พระชายาทรงเป็นห่วงท่านอ๋องจึงโกรธที่พระองค์ใช้ตนเองเป็นเหย ื่อล่อ ยามนี้พระองค์ทรงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนหากมีภัยจะทรงดูแลตนเองได้อย่างไร เช่นนี้พระชายาจึงคิดเคืองท่านอ๋อง”

สิ้นประโยคริมฝีปากหนาของชายหนุ่มก็โน้มลงมาดูดดึงยอดถันสีพีชคู่งามทั้งสองเต้า ที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงกระแทกกระทั้นอย่างเมามัน ในขณะที่สะโพกสอบก็ยังขยับเข้าออกอยู่แบบนั้นโดยไม่ขาดตกบกพร่อง “อ้ะ พะ พี่ไวน์ อ๊ะ!!” ร่างงามหยัดเกร็งขึ้นเรื่อย ๆ คนที่มากประสบการณ ์มาอย่างโชกโชนรู้ดีว่าตอนนี้เธอกำลังจะก้าวไปแตะขอบสวรรค์อยู่รอมร่ออีกครั้งแล้ว

เฉินหมิ่นที่นั่งมาข้างๆ รู้สึกได้และหันมองหน้ากัน เฉินหมิ่นยกยิ้มน้อยๆอย่างสมใจ ในที่สุดท่านอ๋องก็ปราบพยศพระชายาลงได้อย่างราบคาบ เสียงร้องครวญครางผสานกันเสียงดังอย่างสุขสม เพ่ยอันที่เริ่มจับจังหวะรักของเขาได้ นางโยกเข้าหาเขาอย่างเร่าร้อน ปากก็ร้องครวญครางแทบขาดใจ อ ๋องหนุ่มเฝ้ากระแทกนางอย่างรุนแรง และดุดันตามจังหวะรักที่ทั้งเร่าร้อนและรุนแรงขึ้นตามลำดับ

มุมมืดในตรอกคับแคบแห่งหนึ่งของเมืองหมิงเวย รอบด้านเงียบสงัดวังเวงรกร้างว่างเปล่าปราศจากผู้ใด ลึกเข้าไปมีร่างของชายหนุ่มรูปงามยืนเอามือไพล่หลังเงียบงัน ท่าทางของเขาทั้งสง่างามทั้งองอาจห้าวหาญ เคร่งขรึมเย็นชา กิริยาสูงส่งเหนือสามัญ เขาคืออ๋องเจ็ด นาม ถังหย่งเทียน ห รือ โซวอ๋อง

ขาต้องได้ร่วมรักกับชายาไม่อย่างนั้นอ๋องหนุ่มคงลงแดงตาย ถ้าจะให้นอนกอดเฉยๆเขารอมาตั้งสิบเดือนนอนนับทุกคืนวันว่ากลับมาจะกินพระชายาและตั้งใจจะมีโอรสเลยถึงแม้เขาจะโดนพิษแต่ก็ขับออกจนหมดแล้ว ท่านอ๋องเป็นทหารที่ฝึกฝนมาอย่างหนักฝือมือแม่ทัพไร้พ่ายไม่ได้มาง่ายๆวิชาตั วเบาอ๋องหนุ่มก็มีไม่ใช่เรื่องยากที่แรงเขาจะเยอะเหลือเฟือที่จะจับชายารักกินได้ทั้งคืน