ยอดชายาของอ๋องอำมหิต Novels & Stories

“พระชายาเจ้าคะ ทรงพักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยคิดว่าตั้งแต่พระชายาแต่งงานเข้าจวนเหวินหยวนมา ท่านอ๋องก็ไม่ได้ดูเย็นชาโหดเหี้ยมเหมือนในอดีต มิหนำซ้ำกลับดูอ่อนโยนมากขึ้นอีกด้วย ดังนั้นท่านอ๋องคงจะไม่ทำร้ายคนในเมืองหลวงให้เรื่องราวใหญ่โตเหมือนในอดีตอีกแล้วเจ้าค่ ะ” ชิวฮัวรีบเอ่ยเสริมว่า “นั่นสิเจ้าคะ ข้าน้อยคิดว่าท่านอ๋องคงจะไม่ฆ่าคนเป็นจำนวนมากในเมืองหลวงอย่างโจ่งแจ้งแบบเดิมอีกแล้วเจ้าค่ะ พระชายาดูสิเจ้าคะ ท่านอ๋องพาคนไปในยามค่ำเช่นนี้คงจะไม่ได้ลงมือสังหารคนในยามกลางวันเหมือนดั่งในอดีตอีกแล้วเจ้าค่ะ”

หนิงซวงกลืนน้ำลายลงคอ รีบปรนนิบัติผู้เป็นนายอย่างสุดฝีมือ มือเล็กสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังบาง เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม สตรีที่เคยคลุกฝุ่นและคราบเลือดกลางสมรภูมิรบ ถูกสลัดคราบทิ้งไปจนหมดสิ้น บัดนี้เบื้องหน้าคันฉ่ องทองเหลืองบานใหญ่ ปรากฏร่างของพระชายาเซี่ยอ๋องผู้มีรูปโฉมงดงามล่มเมือง นัยน์ตาหงส์ตวัดเฉี่ยวคมกริบ ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดขับให้ผิวขาวผ่องดูสว่างไสวดุจแสงจันทร์

จ้าวหมิงอ้าปาก รีบร้องอุทานห้าม ว่าที่พระชายา ยามนี้ใบหน้างอง้ำ แก้มแดงทั้งสองป่อง นางได้แต่ส่ายหน้ากับความดื้อรั้นสมวัยของว่าที่พระชายาตัวน้อย “ก็ท่านอ๋องสาม เขาต้องตัวใหญ่ น่ารังเกียจมากแน่ ๆ หรือไม่เขาก็ลุงแก่ ๆ ที่ไม่อยากเปิดเผยตัวเองต่อหน้าข้า ข้าถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็ นฮูหยินของเขา เขากลับไม่ได้มาดูแลข้าเลยสักนิด” ซูเม่ยกอดอกแน่น พูดไปก็กอดอกครุ่นคิดถึงใบหน้าของอ๋องสาม ว่ากันว่าเขาเป็นชายร่างกายใหญ่โต ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา ผมหงอกขาว น่าเกียจน่ากลัวขนาดไหน เขาถึงไม่กล้าปรากฏกายต่อหน้าของนาง

หยางหมิงกล่าวพลางดึงมือนางวางทาบทับอกแกร่งของตน “เช่นนี้แล้ว พระชายาอภัยให้ข้าชินอ๋องผู้โง่เง่าได้หรือไม่” เขายังคงออดอ้อนนางไม่หยุด “หากต่อจากนี้ท่านอ๋องยังทำอะไรไม่คิดอีกเล่า”

จบคำของขันที ร่างสูงสง่างามที่แผ่กลิ่นอายแห่งเทพมรณะก็ปรากฏต่อสายตาผู้คนทั่วทั้งหน้าวัง วันนี้ชายหนุ่มมาในชุดผ้าไหมชั้นดีหายากสีน้ำเงินอ่อนลงไปจนเข้มที่พลิ้วไหวไปตามท่วงท่าการขยับของชายหนุ่มอีกทั้งยังปักลวดลายพยัคฆ์ที่แสดงถึงตัวตนของชายหนุ่มดูน่าเกรงขามและสง่างามใ นเวลาเดียวกับ ส่วนใบหน้าฟ้าประทานของเขานั้นก็ถูกปิดบังเอาไว้ด้วยหน้ากากปีศาจที่เป็นสิ่งประจำตัวของชินอ๋องผู้ไม่ชอบถอดหน้ากาก ฉะนั้นผู้คนทั้งหลายจึงมองเห็นเพียงแค่ดวงตาสีแดงทับทิมแวววาวของอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น

"นี่นาย..เป็น เอ่อออ" "เคิลเป็นเพื่อนสาวของใบตองค่ะ คุณเจย์เลิกทำหน้ายักษ์ใส่ได้แล้วนะคะเคิลกลัว><"

“เจ้ามันซุ่มซ่ามทำให้พระชายาเปียกปอนไปหมดต้องถูกเฆี่ยน พระชายาเพคะเข้าไปเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนนะเพคะเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้ร่างกายของพระชายายิ่งอ่อนแอ” “พระชายาของข้าช่างโชคร้ายแต่เช้าเลย มา ๆ ข้าจะช่วยเช็ดให้ส่่วนเจ้าไปทางใดก็ไปอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีกไม่อย่างนั้นข้าจะสั่ง โบยเจ้าให้หลังลายแม้ว่าพระชายารองจะน่าเกียจไม่เป็นที่โปรดปรานแต่นางก็เป็นพระชายาของข้า” สาวใช้ร่างกายสั่นเทารีบก้มหัวลงแนบพื้นครั้งแล้วครั้งเล่าที่ท่านอ๋องเมตตา “เพคะท่านอ๋อง ”

หยางซานฉีตอบยิ้ม ๆ “อีกไม่นานท่านอ๋องก็จะได้เข้าพิธีมงคลแล้วนี่” “ข้าละไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ท่านอ๋องผู้ไม่เคยชายตามองสตรีใด บัดนี้กลับยอมสละโสดให้กับคุณหนูจากเมืองหลวง แถมยังเป็นบุตรสาวอนุอีกต่างหาก ข้าอยากจะเห็นหน้าว่าที่พระชายาเสียจริง ว่าจะงดงามและมีความสา มารถเพียงใดถึงมัดใจท่านอ๋องของเราได้”

บทเพลงรักอันเร่าร้อนระหว่างพ่อหมีกับนางแมวป่าก็เริ่มขึ้น เสียงหอบกระเส่าและเสียงครางหวานดังขึ้นภายในห้องทรงอักษร และไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ถูกลงโทษ… องครักษ์หนุ่มคนสนิททั้งสองหน้าแดงหูแดงไปตามๆกัน คำกล่าวที่ว่า วีรบุรุษยากผ่านด่านสาวงามฉันใด ท่านอ๋องของพวกเขาก็พ่ายแพ้ แก่พระชายาฉันนั้น…แล้วเสียงร้อง ง้าววว นั่นหมายความว่าอย่างไรพะย่ะค่ะท่านอ๋อง?!

ยามนี้เหล่าบรรดาองครักษ์เงาแทบจะเปิดเผยตัวตนอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำสารภาพทั้งหมดของท่านอ๋อง ชินอ๋องผู้นี้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด ต่อให้ศึกใหญ่ขนาดไหนเขาก็พร้อมที่จะพุ่งชน จนได้ขนาดนามว่าชินอ๋องปีศาจ แล้วเหตุใดเวลานี้ ไม่เหมือนกับที่แล้วมาเล่า ลู่กงกงเองก็ขยี้ตาตนเ องอยู่หลายครั้ง เพื่อมองดูว่าสิ่งตรงหน้านี้ ใช่เรื่องจริงหรือแค่ความฝัน ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมา กลับพบชินอ๋องผู้เหี้ยมโหด กำลังงอนง้อพระชายาของตนเอง ด้วยการลั่นวาจาว่าจะปลดชายารองและสนมทุกคน แล้วให้ออกไปจากจวนทั้งหมด