ยอดชายาของอ๋องอำมหิต の小説・ストーリー

หลัวเหวินซีชะงัก สายตาเขาไหววูบพยายามไตร่ตรองเรื่องราว ชายหนุ่มสบตาอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “ท่านอ๋อง...มีสิ่งใดจะกำชับข้าเพิ่มเติมอีกหรือไม่?” ชินอ๋องยิ้มบางแววตาเปี่ยมด้วยความหมาย “ในเมื่อท่านเป็นสหายวัยเยาว์ของพระชายา ความสัมพันธ์พิเศษเช่นนี้ก็ไม่ควรปกป ิดไว้”

กล้ามหนั่นแน่นของเขาเปลือยเปล่า “ เจ้าอย่าคิดนะ ว่าแผนชั่วของเจ้าที่วางยาปลุกกำหนัด จนตกเป็นของข้าแล้ว ข้าจะรับผิดชอบเจ้า อย่าฝันไปเลย ตำแหน่งพระชายาไม่มีทางจะเป็นของหญิงต่ำต้อยเช่นเจ้าได้ ” เสียงเยาะหยันของอ๋องหนุ่มดังขึ้นทันที เมื่อสติของเขากลับคืนมาอย่างสมบูรณ์แล้ว

สตรีนางนี้สมองไม่พัฒนาเสียจริง ถ้าเขานอนค่ายทหาร เขาจะกลับมาที่จวนรึ ให้นางมาถามคำถาม เยี่ยงนี้กับเขา "ข้าอยากจะนอนกอดเจ้า" "ท่านอ๋อง ท่านมิได้รักข้ามิใช่รึ" "รักไม่รักมิได้สำคัญ เจ้าคือชายาต้องปรนนิบัติข้าเรื่องบนเตียง นี่คือเรื่องที่ชายาควรใส่ใจ" หยางอ๋องประชิดตัวนาง จุมพ ิตอย่างดูดดื่ม หลี่ซินห้ามใจตัวเองไม่อยู่เมื่อนึกถึงสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ ม่านมุ่งถูกปลดลง

ยุดลงที่นั่น ร่างสูงโปร่งในชุดสีม่วงขาวปักลายเมฆคล้อยที่ชายชุดเดินเข้าไปในโรงน้ำชาหว่านหร่งด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหล่าราวหยกสลักชั้นดียกยิ้มน้อยๆ ในมือยังคงถือพัดสีขาวโบกเบาๆ ไม่ว่าสตรีหรือบุรุษยามที่ได้สบตาต่างก็อยู่ในอาการตกตะลึงไม่ต่างกัน เขาคือปีศาจจอมล่อลว งชัดๆ ภายในใจของพวกเขาต่างก็คิดเหมือนกันเมื่อยามได้พบรุ่ยอ๋องผู้นี้

ท่านอ๋องเก้าทรงม้าสีน้ำตาลทองตัวใหญ่ องค์ชายรูปงามในชุดสีแดงช่างบาดตาบาดใจสตรีเมืองหลวงยิ่งนัก พวกนางล้วนยกผ้าขึ้นซับน้ำตาด้วยความเสียดาย “ไม่น่าเลยท่านอ๋องเก้า ต้องตกเป็นของหมีขาวตัวนั้นแล้ว” นับจากนี้ต่อไป ตำแหน่งพระชายาเอกของท่านอ๋องเก้ามีผู้ที่น่ากลัวเกรงอย่างถ ึงที่สุดประจำการอยู่ บรรดาคุณหนูน้อยใหญ่คงไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองพระพักตร์ แค่ได้เห็นยินคำร่ำลือเกี่ยวกับขนาดพระวรกายของพระชายาเอกทุกคนก็ขนพองสยองเกล้ากันทั่วหน้า

อู๋เส่าชิงประสานมืออีกครั้ง “หากวันหลังพระชายาอ๋องเจ็ดมีเรื่องใดให้รับใช้ได้ โปรดรับสั่งได้อย่างเต็มที่ แม้ร่างกายจะแหลกลาญ ก็จะไม่มีวันปฏิเสธพ่ะย่ะค่ะ” “นี่ เจ้าเลิกทำตัวติดพระชายาได้แล้ว” ไป๋โค้วดึงตัวเขามาข้าง ๆ “เจ้ามองเห็นหรือไม่ว่าหน้าท่านอ๋องข้าดำหมดแล้ว? ข้า จะบอกเจ้าให้ ว่าท่านอ๋องข้าเป็นไหน้ำส้มเชียว กระทั่งน้ำส้มของเจ้าสิบยังดื่มเข้าไปได้ เจ้าหนุ่มหน้าขาวหน้าตาหล่ออย่างเจ้า อยู่ให้ห่างจากพระชายาจะดีกว่า”

ยิ้มหยันปาหวางอ๋องคว้ามืออ้ายฉิงมากำไว้ “นางจะไปไหนไม่ได้ นางเป็นชายารองของข้า” ปาหยางอ๋อง ดึงแผ่นป้ายอาญาสิทธิ์ออกมาจากอกเสื้อ

คังซื่อฮั่นนิ่ง “คังซื่อฮั่น... ซื่อฮั่น” “นางคือ พระชายาอ๋องห้า” “ชายาของข้า” “เจิ้งเหมยนางคือเจิ้งเหมย ชายาของเฉิงอู่อ๋อง”

ในสายตาของหลินซือเยว่ หยางอ๋องดูเป็นชายชราผู้เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม บนศีรษะเต็มไปด้วยเส้นผมสีขาวโพลน นางรู้ว่าเขามีอายุหกสิบห้าปีแล้ว มีพระชายาหนึ่งคน พระชายารองอีกสอง อนุภรรยาอีกนับไม่ถ้วน บุตรหลานเต็มบ้านเต็มเมืองก็ว่าได้ “หลินซือเยว่” เสียงเรียกของหยางอ� �องเย็นชาขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ “เพคะท่านอ๋อง” “เจ้าเป็นคนกำจัดมนต์ดำในสนามรบที่เมืองเหลียงจริงหรือไม่”

เขาย่อตัวลงเพ่งพิศดวงตาดอกท้อคู่งาม ที่เปียกชุ่มราวดอกสาลี่ต้องหยาดฝน สายตาปกติที่เย็นชาอยู่เป็นนิจอ่อนลงหลายส่วน "เด็กน้อย ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังกลัว แต่หากเจ้ายอมกลับไปกับข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่มีใครในมหาพิภพทงเทียนเหอกล้าแตะต้องเจ้าอีก ข้าอวี้เหวินเทียนหยา ชินอ๋องแห่งตำหนั กเทวาอนธการขอรับรอง" เสียงของชายหนุ่มดังกึกก้องไปทั่วสนามประลอง