สะใจ Mga Nobela at Kwento

ตามดาวถามด้วยความรู้สึกปะปนหลายอย่าง ทั้งเศร้า ทั้งโกรธ และน้อยใจ "เข้าใจแล้ว แต่เราไม่ยอมแพ้หรอกนะ เพราะสูญเสียไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว"

Emotionally Scarred: ตราบาปแห่งใจ - 1 “เจ็บ เจ็บเหลือเกิน แม่ขา ช่วยบัวด้วย บัวกำลังจะตาย บัวไม่ไหวแล้วค่ะแม่...”

รามเข้าใจผิดเป็นประตู กรี้ดดด อยากโดนลงโทษค้าา ********************** ฝากกดหัวใจ + คอมเม้นต์ + กดแชร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

ฉันเช็ดน้ำตา "โกรธแค้นกันไปก็มีแต่เราที่เจ็บปวด...พิมพ์รักเค้ามากไม่ใช่หรอลูก" ฉันเม้มปากแน่น

พอยิ่งรอมันยิ่งนาน ยิ่งนานมันก็ยิ่งฟุ้งซ่านคิดเรื่องที่เพิ่งผ่านมา คิดแล้วก็ทั้งเจ็บ ทั้งโกรธ น้อยใจ เสียใจ ทุกความรู้สึกยกเว้นรู้สึกมีความสุขมันประดังเข้ามาในใจฉันอีกครั้ง “ฮึก!” ว่าจะไม่ร้องไห้แล้วนะคะ แต่สุดท้ายมันก็ร้องอยู่ดี เอาน่ะคะนิ้ง ใจคนไม่ใช่ก้อนหิน ผ่านอ ะไรแย่ ๆ มาจะร้องไห้บ้างเสียใจบ้างมันก็เป็นเรื่องธรรมดา อย่าไปบังคับฝืนใจตัวเองมากมายเลย ระบายมันออกมาบ้างก็ดีเหมือนกัน

ชานนท์ยิ้มนิดๆ แล้วโอบไหล่คนข้างตัวเข้ามา พลางกระซิบเบาๆ ​“พี่ไม่มีอารมณ์เลยจริงๆ ให้ตายสิ พี่มีอารมณ์กับกี้คนเดียว” ​“หึ! อย่าให้รู้ก็แล้วกันว่าไปติดใจ...เข้า ของแบบนี้ผมไม่รู้หรอกครับ ว่าเข้าๆ ออกๆ กันไปแล้ว มันอาจจะรู้สึกดีกว่ากับผมก็ได้”

จุกฉันรู้สึกจุกท้องน้อยมากนี้หรอท่าหมา หญิงสาวคิดในใจก่อนจะกัดปากแน่นเพื่อทนความเจ็บปวด “อื้ออ.....” น้ำตาที่กักไว้ไหลรินโดยไม่ทันตั้งตัวเมื่อราเชนทร์กระแทกเข้ามาจนมิดด้ามแบบเน้นๆ

แม่ฮักเกื้อหลายเด้อ ดวงใจของแม่ *คำหล้า’ เพียงแค่คำสั้น ๆ ก็ทำเอาน้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอีกครั้ง และนั่งคิดทบทวนอยู่กับตัวเอง ว่าจะเอาอย่างไรต่อ กับชีวิตที่ยังมีลมหายใจอย่างโดดเดี่ยวของเขา

“So this is heartache? (นี่คือความเสียใจใช่มั้ย?) So this is heartache? (นี่คือความเสียใจใช่มั้ย?) hiroi atsumeta koukai wa, (ความเศร้าที่ฉันแบกรับมายาวนาน) namida e to kawari oh baby (ตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตา)

พายุอารมณ์ของติณค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นลมอุ่น… แรงบีบปลายคาง กลายเป็นกางออกประคองแก้มนวลแล้วลูบไล้แผ่วเบา ใจหายวาบเมื่อสัมผัสน้ำตาอุ่น ๆ ที่ไหลทะลักออกมาทันที นัยน์ตาเศร้าโศกที่เขาหลงใหลมีแต่ความขมขื่นและเจ็บปวด ด้านในอกเหมือนกำลังถูกบีบเคล้นด้วยมือที่มองไม่เห็ นจนปวดหนึบ ทุรนทุรายไปหมด