สะใจ Mga Nobela at Kwento

///จะเชื่อดีมั้ยน๊า/// ///เชื่อไม่เชื่อผมคงไปกำหนดความคิดของลลินไม่ได้ แต่ตอนนี้ความรู้สึกผมคือรู้สึกเสียใจที่ลลินไม่เชื่อใจผม/// ///ก็ถ้านราเป็นลลินเห็นข้อความแบบเดียวกันจะรู้สึกยังไงล่ะคะ ตกลงจะลองใจหรือจะชวนทะเลาะเนี่ย ลลินอุตส่าห์อารมณ์ดีแล้วนะ///

เขาเอ่ยอย่างตัดพ้อ ทำหน้าซึม “น้อยใจ? น้อยใจญี่ปุ่นเหรอ?” ฉันถึงกับต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน น้อยใจ น้อยใจเรื่องอะไรกัน

จากนั้นก็วนรถกลับออกประตูไป ขณะปูริดาอยู่ท่ามกลางความสับสนว้าวุ้นในอารมณ์แปลกใหม่ ที่ยังบอกไม่ได้ถึงชนิดอารมณ์ใหม่นี้ พอๆ กับอธิบายไม่ถูก ความแปลกที่ว่าแปลกยังไง ลัลลิตาก็กำลังชดเชยความผิดหวัง เจ็บใจ แค้นใจ ด้วยการเรียกร้องและสนองตอบอารมณ์ปรารถนาที่กำลังคุคั่ง กับชายห นุ่มคู่ขาคนปัจจุบัน “เอาเลยเจต อย่างนั้น ใช่ๆ อูยส์...เสียวจัง!”

เธอท้องในวันที่เราทั้งสองจบความสัมพันธ์ลับ ๆ ความลับไม่เคยมีในโลก

​“แหม...ไม่ต้องทำมาเขิน ทำมาหน้าแดง ทำมาบิดหรอกนะ ยัยวี่เอ๊ย ฉันว่าเธอค่อยๆ ถอนใจจากคนใจร้ายพรรณนั้นดีกว่า ค่อยๆ ใช้หนี้ให้หมดแล้วก็ถอนตัวถอนใจเสียไม่อย่างนั้นล่ะก็...” ว่าแล้วก็ส่ายหัว ก่อนจะกอดอก ​“รักเอย ไม่หวานเลยถ้ารักขม เหมือนใส่เสื้อในไซซ์ไม่พอดีนม เจ็บรัดปวดร้า วหัวใจเอย”

เพราะปวดแปลบในใจและเค้นคำถามหาคำตอบจนปวดหัว จ้าวฉีเสวียนพลันรู้สึกหงุดหงิด จนเพิ่มระดับความงุ่นง่านขัดใจ ใบหน้าหล่อเหลาจึงยิ่งนานยิ่งเย็นชามึนตึง “เจ้ามีสิ่งใดจะพูดก็รีบพูดมา” วาจาเขาทำหวงลี่ฟางหลุบตาลงต่ำ ด้วยอารมณ์หวั่นไหว ผิวแก้มเนียนจึงขึ้นสีแดงก่ำ แพขนตายาวงอนกระเพื่อมไหวเบาๆ อย่างคนอดกลั้นอาการเสียใจ

“เปิดประตูให้เราหน่อยได้ไหม หรือไม่ก็ระบายให้เราฟัง เธอจะได้สบายใจขึ้น” “ขอบใจมากนะมณี เราไม่เป็นไรจริงๆ เรายังไหว แต่ขออยู่ในนี้ซักแป๊บ” กล่าวจบบุปผชาติก็กลืนก้อนสะอื้นลงคอ น้ำตาร่วงเผาะด้วยความสะเทือนใจ มณีญาได้ยินเสียงสะอื้นทีเดียวแล้วเงียบไป แต่รู้ดีแก่ใ จว่าอีกฝ่ายกำลังแอบร้องไห้เงียบๆ ทว่าแสนจะร้าวรานใจ ดีแล้วล่ะที่เพื่อนของเธอไม่กักเก็บเอาไว้ ไม่งั้นเวลาที่มันระเบิดตูมออกมาคงยากแก่การทนไหว แต่ถึงยังไงเธอก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี พิษรักช่างร้ายแรงและทรงอานุภาพยิ่งกว่าขีปนาวุธเสียอีก “เธอแน่ใจนะว่าไหว”

ราวกับมีบางสิ่งกระชากหัวใจของเธอ บีบรัดจนเธอใจสั่น มึนงง อึดอัดไปทั้งตัว เธอถือส้อมเอาไว้ พลางทิ่มป้ายช็อกโกแลตที่เขียนว่า ‘สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า’ บนเค้กจนเละเทะไม่มีชิ้นดี ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฟู่เซินก็เดินกลับมา

เจมส์ชม “ก็จริง… การเขียนนิยายเป็นงานที่ต้องใช้ทั้งอารมณ์และจินตนาการสูง” หญิงสาวตอบ “แล้วมีบ้างไหมครับที่ตัน… ที่เขียนไม่ออก เอ่อ.. ผมหมายถึงเวลาไม่มีอารมณ์เขียนน่ะครับ” สายตาเจ้าชู้เหลือบมองใบหน้าของคุณหนูเกดสุดาอย่างมีนัยสำคัญ

ความรู้สึกหลากหลายพลันถาโถมรุนแรงคล้ายคลื่นทะเลซัดซาด นำพาทั้งความรู้สึกสับสนมึนงงระคนตกตะลึงตัวชาวาบ และที่มีมากกว่าความรู้สึกใด ก็คือดีใจอย่างคาดไม่ถึง หัวใจในอกแกร่งของเหอหย่งหมิงพลันเต้นระส่ำรุนแรงไม่เป็นจังหวะอีกต่อไป มันคล้ายกับจะกระเด็นออกมานอกอกได้