สะใจ Mga Nobela at Kwento

เธอทำอะไรกับเขากัน ทำไมลบภาพออกจากหัวไม่ได้เลย ก็แค่ผู้หญิงน่ารำคาญคนหนึ่ง “กูว่ามึงเมาแล้วไอ้โจ กลับเถอะอย่าทำให้น้องๆ ลำบากใจเลย เมียมึงอาจจะแค่โมโห วันนั้นหรือเปล่า ไม่ก็เครียด ใจเย็นๆ หน่อยดิ”

สีหน้าของเพื่อนตัดพ้อ เขาถอนหายใจ “มึง...กูไม่อยากมีเรื่องผู้หญิงกับมึงเลย มึงก็รู้ แต่ครั้งนี้กูไม่ถอย กูถอยให้ไม่ได้ น้องเอยมีความสุขกับกูแล้ว” “กูรู้ กูไม่ได้ขอให้มึงถอย อีกอย่าง เจ้า‍เอยเกลียดกู กลับไปรักกันไม่ได้อยู่แล้ว” เดช‍คุณตอบอย่างเข้าอกเข้าใจ แต่สุดท้ายน้ำตาไ หลออกมา “แค่กู มันเป็นแค่กู แม่งเอ๊ย กูทำร้ายเขากับมือ”

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

เหงาแล้วเดี๋ยวมันสิเศร้า สาเหตุกะเป็นย้อนเจ้า เอาหัวใจอ้ายไปย่ำยี เป็นโรคซึมเหล้าอาการบ่ค่อยสู้ดี บ่มีฮอดสมาธิสิหายใจให้ม้มคืนนี้ คั่นบ่มีดีกรีคงสิตายไปแล้วฮู้บ่' "เพลงช่างเป็นใจจริง ๆ" "เพลงกระเเทกใจเฮียตาร์สุด ๆ สงสารเฮียกู"

@I University นับแต่วันนั้นมา จิตใจฉันจำต้องอยู่กับความรู้สึกเศร้าหมองและหดหู่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ฉันพยายามแล้วที่จะทำใจให้ร่าเริง ไม่ต้องคิดมาก ให้สมองและหัวใจมันปล่อยผ่านทุกๆอย่าง แต่มันก็ทำไม่ได้ ทุกๆครั้งที่เจอหน้าแมค ฉันทั้งอึดอัด ทั้งเจ็บแปล๊บๆที่หัวใจ ทั้งรู้สึกอะไรต

“รู้ค่ะ” ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปะทุอยู่ภายใน ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ และทั้งเจ็บปวด ความรู้สึกพวกนั้นถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนตั้งรับไม่ทัน แม่งทรมานฉิบหาย…

ภาพใบหน้าคนงานที่เปื้อนน้ำตา ดวงตาคู่งามที่สั่นระริกด้วยความเจ็บปวด ซ้ำน้ำเสรยงหวานเอ่ยพร่ำบอกรักเขาซ้ำๆ ในครา ซ่งเจิ้นอี่ยังจำได้ลืมเลือน ไม่แน่ว่านางคงต้องมีเหตุผลที่กลืนไม่เข้าคล้ายไม่ออกแน่ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “ข้าจะตัดใจจากนางได้ง่ายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ใน เมื่อข้ารักนางมากถึงเพื่อนี้”

ฟ้างามคิดทบทวนพลางก้มมองสภาพเนื้อตัวแสนมอมแมมแล้วถึงกับสะอื้นแรง หากเขาสงสารกันสักนิดคงไม่ทำแบบนี้ ต่อไปคงพอกันที. จะไม่เสนอหน้าไปให้เขารำคาญตารำคาญใจ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า มือเรียวเสลาจึงขึ้นมากุมหัวใจก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้ระบายความเสียใจอย่างสุดกลั้น แป๊น ๆ !

“ขอโทษนะ ที่ฉันนึกถึงแต่ความรู้สึกตัวเองโดยที่ไม่นึกถึงจิตใจเธอเลย แล้วก็ขอบคุณ...ที่เธอกล้าหาญพอที่จะทิ้งฉันไปเพื่อรักษาลูกไว้” น้ำตาของนภิศาไหลระสองข้างแก้มลงมาช้าๆ ใบหน้าของเธอเริ่มบิดเบี้ยวเพราะพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล แต่สุดท้ายก็เกินจะท น เธอโผเข้ากอดเกื้อกูลไว้อีกครั้ง คราวนี้สองแขนเล็กโอบไปรอบลำตัวของเขาแล้วกอดเอาไว้แนบแน่น

ลิลลารู้สึกเหมือนหัวใจแตกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา เธอร้องไห้เหมือนหัวใจแตกเป็นเสี่ยง ทอดสายตามองเขาด้วยความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และเจ็บปวดกับการถูกเขาปฏิเสธอย่างโหดร้าย ทิ้งขว้างเธอเหมือนขยะในชีวิตที่ไม่ต้องการ เจ็บ! ลิลลาร้องไห้สุดเสียงก่อนจะทรุดฮวบลงบนพื้นอย่างหม ดเรี่ยวแรง