สะใจ Novels & Stories

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

เหงาแล้วเดี๋ยวมันสิเศร้า สาเหตุกะเป็นย้อนเจ้า เอาหัวใจอ้ายไปย่ำยี เป็นโรคซึมเหล้าอาการบ่ค่อยสู้ดี บ่มีฮอดสมาธิสิหายใจให้ม้มคืนนี้ คั่นบ่มีดีกรีคงสิตายไปแล้วฮู้บ่' "เพลงช่างเป็นใจจริง ๆ" "เพลงกระเเทกใจเฮียตาร์สุด ๆ สงสารเฮียกู"

"ฮึก" น้ำตาของความอัปยศไหลรินอาบแก้มที่บวมช้ำ ความเจ็บปวดที่ใบหน้ายังไม่เท่าความเจ็บปวดที่ใจของเธอเลยสักนิด

EP 77 คนที่เสียใจก็เป็นฉันอยู่ดี “เหตุผลคืออะไรที่ไม่เลิกสิ่งที่อยากได้ก็ได้ไปหมดแล้วไงจะเอาอะไรอีกฉันไม่มีให้แล้วเข้าใจไหมว่าไม่มีให้แล้ว…ฮึก…ฮึ..ฮึก…ว้ายยย”ไอซ์พูดด้วยความโมโหทั้งร้องไห้เหมือนคนบ้าที่สติแตกไปมันสลายไปหมดทุกอย่างไอซ์ไม่มีอะไรจะให้เขาแล้วทั้งตั วทั้งใจทั้งจุดประสงค์หลักก็ได้ไปหมดแล้วหยางรีบเข้าไปกอดสาวน้อยของเขาไว้แน่นมือลูบผมเบาๆเป็นการปลอบใจ

Sweet Heart หวานใจนายไอดอล 55 " น้ำตาจะไหล อ่านไม่ออก...!" พายถอนหายใจอย่างหนักใจออกมา ภายใต้หน้าจอที่เต็มไปด้วยภาษาเกาหลีเธอไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเพื่อนสาวตรงหน้าต้องการสื่ออะไร

“รู้ค่ะ” ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปะทุอยู่ภายใน ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ และทั้งเจ็บปวด ความรู้สึกพวกนั้นถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนตั้งรับไม่ทัน แม่งทรมานฉิบหาย…

ภาพใบหน้าคนงานที่เปื้อนน้ำตา ดวงตาคู่งามที่สั่นระริกด้วยความเจ็บปวด ซ้ำน้ำเสรยงหวานเอ่ยพร่ำบอกรักเขาซ้ำๆ ในครา ซ่งเจิ้นอี่ยังจำได้ลืมเลือน ไม่แน่ว่านางคงต้องมีเหตุผลที่กลืนไม่เข้าคล้ายไม่ออกแน่ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “ข้าจะตัดใจจากนางได้ง่ายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ใน เมื่อข้ารักนางมากถึงเพื่อนี้”

ฟ้างามคิดทบทวนพลางก้มมองสภาพเนื้อตัวแสนมอมแมมแล้วถึงกับสะอื้นแรง หากเขาสงสารกันสักนิดคงไม่ทำแบบนี้ ต่อไปคงพอกันที. จะไม่เสนอหน้าไปให้เขารำคาญตารำคาญใจ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า มือเรียวเสลาจึงขึ้นมากุมหัวใจก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้ระบายความเสียใจอย่างสุดกลั้น แป๊น ๆ !

“ขอโทษนะ ที่ฉันนึกถึงแต่ความรู้สึกตัวเองโดยที่ไม่นึกถึงจิตใจเธอเลย แล้วก็ขอบคุณ...ที่เธอกล้าหาญพอที่จะทิ้งฉันไปเพื่อรักษาลูกไว้” น้ำตาของนภิศาไหลระสองข้างแก้มลงมาช้าๆ ใบหน้าของเธอเริ่มบิดเบี้ยวเพราะพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล แต่สุดท้ายก็เกินจะท น เธอโผเข้ากอดเกื้อกูลไว้อีกครั้ง คราวนี้สองแขนเล็กโอบไปรอบลำตัวของเขาแล้วกอดเอาไว้แนบแน่น

ลิลลารู้สึกเหมือนหัวใจแตกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา เธอร้องไห้เหมือนหัวใจแตกเป็นเสี่ยง ทอดสายตามองเขาด้วยความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และเจ็บปวดกับการถูกเขาปฏิเสธอย่างโหดร้าย ทิ้งขว้างเธอเหมือนขยะในชีวิตที่ไม่ต้องการ เจ็บ! ลิลลาร้องไห้สุดเสียงก่อนจะทรุดฮวบลงบนพื้นอย่างหม ดเรี่ยวแรง