Novel & Cerita หลังหย่า อดีตสามีอยากกลับมาครองใจทุกวัน

เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับสามีของเธอจนลืมสนใจตัวเองไป เพียงเพราะอยากที่จะทุ่มเวลาให้กับเขาทั้งหมด เพื่อให้เขาฟื้นตัวกลับมาจำทุกอย่างได้และหายเป็นปกติในเร็ววัน และการที่เธอได้เห็นถึงการใส่ใจที่สามีของเธอที่เธอไม่ได้เห็นมันมานานเธอกลับรู้สึกดีใจที่เขาทำแบบนั้นให้ ความใส่ใจที่มันเคยเกิดขึ้นในตอนที่เขาสองคนรักกันแรกๆ มันกลับมาอีกครั้ง มันเลยทำให้น้ำตาของเธอนั้นไหลออกมาด้วยความคิดถึงในความรักที่เขาเคยแสดงให้กับเธอได้เห็น และฉุกคิดได้ว่าถ้าเขาจำอะไรในอดีตไม่ได้มันคงจะดีมากกว่า

อันที่จริงฉันเพิ่งมาอยู่บ้านสามีได้ไม่กี่วัน แต่กลับรู้สึกเหมือนผ่านมาหลายปีแล้ว ฉันอ้อนวอนสามี "พวกเรารีบกลับกันเถอะนะ" แต่สามีกลับพูดว่า "อุตส่าห์กลับมาฉลองปีใหม่ทั้งที จะรีบกลับไปทำไม" "เธอรังเกียจชนบทหรือไง? ถ้าเธอไม่ชอบ งั้นเราก็หย่ากันเลย!"

ถึงจะรู้ว่าผิดที่คิดไม่ซื่อ กับสตรีที่พึ่งหย่าร้างกับสามีเก่าเพียงแค่วันเดียว แต่คนที่ตรงใจต่อให้ห้ามใจอย่างไรก็ไม่เป็นผล ยิ่งห้ามเขายิ่งอยากเข้าใกล้ “ไม่แล้วเจ้าค่ะ สมน้ำหน้าในใจก็สะใจดี ข้าขี้เกียจพุดคุยกับอดีตสามี ยิ่งคุยด้วยเขายิ่งคิดว่าข้ามีใจ” “อืม ตามใจเจ้า”

เธอถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงกับสามีตัวดี ที่ในอนาคตจะกลายเป็นอดีต "ไปถามให้รู้เรื่องเลยสิ" "ก็ดีค่ะแม่ หนูเหนื่อยที่จะเถียงกับเขาแล้ว" ทั้งสองคนพากันเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์ บอกตามตรงเลยนะว่าตอนนี้เธอรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก ทั้งที่มันค วรจะจบหลังจากที่เซ็นใบหย่ากันเรียบร้อย ไม่รู้ว่าเขาจะยื้อไปทำไม

นางดารินลอบสูดลมหายใจแรงๆ เพื่อระงับความกรุ่นที่ปะทุในใจเพราะผู้ชายหน้าด้านที่เคยขึ้นชื่อว่าอดีตสามี “ให้โอกาสพี่ได้กลับมาทำหน้าที่สามีและพ่อที่ดีอีกครั้งไม่ได้หรือ” “โอกาสงั้นเหรอ น่าขำจริง คุณลืมแล้วหรือว่าในวันนั้นใครกันที่บอกฉันว่า ถ้าตกระกำลำบากจนทนไม่ไหวก็อย่าได้ซมซานก ลับมาพึ่งพา แต่ตอนนี้คุณกลับเป็นฝ่ายกลืนน้ำลายตัวเองแบบนี้ไม่หน้าด้านไปหน่อยหรอกหรือ ส่วนไอ้เรื่องใบหย่านั่นฉันพร้อมหย่าทุกเมื่อ พรุ่งนี้ไปเจอกันที่เขตเลยก็ได้ แต่เรื่องที่จะให้คุณกลับมาในชีวิตเราสองคนแม่ลูกนั่น อย่าได้ฝันไปเลย เพราะฉันไม่มีวันยอม ไม่ยอมเป็นอันขาด”

ละอองดาวสวนกลับทันใด ไม่ได้อนาทรร้อนใจกับใบหน้าหม่นเศร้าไร้ความสุขของอดีตสามีแม้แต่น้อย พอไม่มีเธอไว้รองมือรองเท้า รองรับตัณหาราคะบนเตียงนอน เลยเกิดเสียดายกระมัง ถึงได้ร้องไห้จะเป็นจะตาย สมน้ำหน้า! “ดาว...” อดีตสามีไม่มีอะไรจะพูดอีก กรงเล็บของความปวดร้าวบุกเข้ายึดครองพื้นท ี่ทั้งหมดทั้งมวลในหัวใจ แม้จะกักกันบางส่วนไว้เพื่อทำใจ แต่พอเอาเข้าจริงๆ เขาก็ทำไม่ได้ เขารักละอองดาวเหลือเกิน แต่บอกไปคงไม่มีประโยชน์ ปล่อยให้หล่อนไปเจอคนที่ดีกว่าเถอะ ให้หล่อนได้เจอคนที่ดีกว่านายเถอะวาโย

“วันนี้พระชายาจะกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม แต่เสียดายนักที่สามีต้องเข้าวังก่อน ไว้ทุกอย่างเสร็จแล้ว สามีจะรีบตามเจ้าไปนะ” ท่านอ๋องเอ่ยกับนางอย่างอาลัยอาวรณ์ เพราะนี่ถือเป็นการกลับไปเยี่ยมบ้านที่ไม่เพียงแค่เยี่ยมเท่านั้น แต่มันแสดงถึงความรักใคร่ของสามีที่มีต่อภรรยาด้วย

หากไร้นางแล้ว…เขาก็ไร้ชีวาไม่ต่างอันใดจากร่างไร้วิญญาณทั้งยังปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้านางอีกครั้ง “ข้ายินดีเป็นสามีของเจ้าตลอดไป…” .จบบริบูรณ์

นับเก้าพึ่งเข้าใจคำว่าหัวเดียวกระเทียมลีบก็วันนี้ เธอกำลังถูกสามีตัวเองกับอดีตคนรักของเขารุมอย่างนั้นหรือ “เกินไปตรงไหนคะ! ผัวตัวเองก็มีเป็นตัวเป็นตน แต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิตผัวชาวบ้าน ทำไมคะ? ของใหม่มันไม่ดี เลยอยากกลับมากินของเก่าเหรอคะ”

หลายวันมาแล้วที่เฮ่อเหลียนกลับมาอยู่เรือนเดิมภายในคฤหาสน์ของสามี หลี่ชางมาหานางเกือบทุกวัน ร่วมรักกับนางเกือบทุกคืน เราสองอยู่ด้วยกันอย่างชื่นมื่น เสมือนเมื่อสามปีก่อนไม่ผิดเพี้ยน