เด็กแบเบาะ Novels & Stories

ผู้ทำตัวเป็นเศษสวะได้อย่างช่ำชองเชี่ยวชาญมาตั้งแต่เรียนชั้นประถม เป็นมาเฟียในคราบเด็กน้อยรูปหล่อ ฉลาดเฉลียว เจ้าเล่ห์ แต่สงบนิ่งราวกับหมาป่าที่สามารถควบคุมเด็กทั้งโรงเรียนให้อยู่ภายใต้อำนาจของเขาได้ เพียงใช้สายตาพิฆาต. เด็กชายเหนือฟ้าผู้มีไอคิวสูง แต่ไม่ชอบเรียนหน ังสือเท่าไหร่ ความฝันของเขาคือเป็นหัวหน้าแก๊งนักเลงอันดับหนึ่งและเป็นเจ้าของสถานบันเทิงระดับร้อยล้านพันล้าน

ชายหนุ่มถึงกับอ้าปากค้างไปไม่ถูก หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นพูดแทรก ในขณะที่คิมหันต์ยังหน้านิ่ง " ..กับ เรรันต์? " และทวนคำ เบิกตาโต " มึงอย่าบอกนะ ว่าเด็กคนนั้น ที่ชอบอุ้มตุ๊กตาเดินไปไหนมาไหนน่ะ " ก่อนจะแหกตาหนักขึ้นไปอีก

ฝนพยักหน้า "คือคำว่าปลอดภัยของพี่ หมายถึงว่า หมายถึงว่า ฝนไม่ได้ถูกพวกมันล่วงเกินใช่ไหม ?"

เสียงหวานพลางพยุงคุณแม่ให้นั่งลง ใช่ว่าทุกคนจะเห็นความหวังดีจากใจ คนบางจำพวกจิตใจมืดบอดก็มองคนอื่นเลวร้ายไปเสียหมด "ฉันดาหลา เธอเป็นใคร" "ฉันเป็นเด็กในบ้านค่ะ" "คุณแม่ดูรักเธอ" "แค่เอ็นดูค่ะ"

เขาไม่กล้าที่จะวางร่างน้อย ๆ ในมือให้แก่ผู้ใด แม้จะอายุเพียงแปดขวบแต่ด้วยตำแหน่งของเขาจึงต้องร่ำเรียนมากกว่าเด็กทั่วไปหลายเท่าตัว คำว่ากบฏมีหรือที่เขาจะไม่รู้มันคือสิ่งใด เยว่เหยียนค่อย ๆ วางน้องสาวลงยังกองผ้า ส่วนเขาทำการพับผ้าผืนที่เลือกออกมาให้เป็นในแบบที่ต้องการ ก่อนจะอุ้ มร่างแบเบาะบนผ้าที่เขาพับขึ้นมา เด็กชายทำการผูกน้องสาวเอาไว้กับตนเอง สร้างความตื่นตกใจให้กับทุกคน แต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยสิ่งใดออกไป

“เอาน๊าถือว่าคนกันเอง มะปรางเอาเหล้าหน่อยไหม หรือเอาเบียร์?” “งั้นเอาเบียร์ก็ได้ค่ะ แต่ปรางไม่ดื่มเยอะนะคะ” “คออ่อนเหรอเราอ่ะ หมดแก้วนี้พี่ให้พันหนึ่ง หมดสองแก้วเอาไปสองพัน หมดเท่าไหร่เอาไปเท่านั้น” คำพูดของเรติกาทำเอาดวงตาเด็กสาวลุกวาวเป็นประกาย อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ไ ด้กลับบ้านมือเปล่า “ลืมแนะนำตัว พี่ชื่อพี่เรย์นะ”