ประธานป๋อ อย่าทารุณอีกเลย วันนี้เป็นงานศพของภริยา Novelas e Histórias

กู้ชิงเหยี่ยนขมวดคิ้วแน่น “วันนี้มาเพื่อเฉลิมฉลองที่ฮวนเอ๋อร์จะได้แต่งงาน เรื่องของเจาย่วนพวกเราค่อยพูดกันส่วนตัว อย่าทำลายบรรยากาศเลย” ป้าสะใภ้ใหญ่เห็นสถานการณ์ก็รับคำ ตอนนี้ไม่สมควรแย่งบทบาทเจ้าของงานจริงๆ

"ผมต้องขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากเลยนะครับพ่อเลี้ยงตะวัน ตอนนี้มันเป็นข่าวดังในโซเชียลผมกำลังประชุมเพื่อจัดการให้มันจบ ผมจะไม่ให้คุณกับภรรยาเดือนร้อนแน่นอน" พิภพพูดขึ้นแบบมืออาชีพ ตะวันก็พลอยตกใจกับทาที่ของพี่แต่ก็พอจะเดาออกมาน่าจะกำลังประชุมกันแน่ "ผมหวังว่าคงไม่กระท บถึงภรรยาผมนะครับ"

ลูกสะใภ้ตอบ “พ่อกับแม่จะไปงานศพวันนี้นะ ถึงยังไงก็เป็นคนรู้จักกัน” “เกรซจะบอกเรื่องนี้กับคุณพ่อเมื่อไหร่ลูก” ภูรดาเป็นเจ้าของคำถาม

“กึก...คุณหญิงครับ ท่านอยากให้นักข่าวรู้เเหรอครับว่าประธานาธิบดีของประเทศของเรามีภรรยาเป็นบ้า อีกอย่างลูกของท่านตายไปแล้วครับ ท่านทำใจซะเถอะครับ ส่วนงานศพผมจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง ท่านไปพักผ่อนเถอะครับ” เธอทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่จะจัดงานศพให้ลูกตัวเองความอัปย� �นี้เธอจะไม่มีวันลืม เมื่อเสร็จสิ้นงานศพของแม็คเคนยู เธอไม่สามารถทำใจกับการจากไปของลูกได้ บ้านที่ไม่มีเด็กคนนั้นช่างไร้ความหมาย ...

เขาอดถามไม่ได้ นี่ภรรยาของเขาคิดจะทำอะไรอีก “คือวันนี้น่ะค่ะ…”แล้วเมิ่งหลันก็เล่าให้เหอตี้ฟังว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น

“เช่นนั้นเสด็จแม่ตรัสจุดประสงค์ในการเรียกลูกเข้าเฝ้าในวันนี้ออกมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ฮองเฮาแย้มสรวล ครั้งที่แล้วเป็นแม่งานในงานอภิเษกของชินอ๋อง วันนี้จะได้เป็นแม่งานในงานอภิเษกของบุตรในอุทรเสียที “เร่งงานอภิเษกเข้ามาเถิด”

ับพงศกรจัดงานศพหลอกๆ ให้รินรดาและเผาในวันเดียวเลย คุณนายมาลาตีมางานศพด้วยสีหน้าพึงพอใจ แต่คุณนายเพียงใจนั้นมีแววตาที่สงสารเพราะถึงแม้จะเกลียดรินรดาแต่ก็ไม่ได้ขนาดมุ่งร้ายเอาชีวิต การมางานศพจึงเป็นเหมือนดั่งการขออโหสิทุกสิ่งทุกอย่างทั้งปวงให้หญิงสาวที่เป็นคู่เว รคู่กรรมกันมา

“คุณภพโทรมาบอก ว่าทางพ่อของลดาตัดหล่อนทิ้งเลย แม้แต่งานศพเขาก็ไม่เป็นเจ้าภาพ ไม่มาดูศพด้วยซ้ำ” “งั้นเราเป็นเจ้าภาพให้หล่อนได้ไหมคะ” “พี่ก็คิดเหมือนกัน แต่ว่าจะมาถามเพลงก่อน” “เพลงไม่มีปัญหาค่ะ” “ภรรยาของพี่แสนดีจัง”

“เอ้อ แล้วข้าได้ข่าวมาว่าช่วงนี้คุณหนูตระกูลไป๋นั้นป่วยหนัก มิได้ออกจากจวนร่วมเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าจะมางานนี้หรือไม่?” “หนักเเค่ไหนก็ต้องมา นี่เป็นงานฉลองวันพระราชสมภพเเม่ว่าที่สามีเชียวนะ ไม่มาได้หรือ?"

ข้าหันหลังกลับมา มองไปยังโลงศพที่ว่างเปล่าแล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ใครก็ได้” น้ำเสียงของข้าไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป “ปิดฝาโลงให้แน่นหนา แล้วเริ่มพิธีเคลื่อนศพใหม่อีกครั้ง วันนี้เป็นวันสำคัญยิ่งของสามีผู้ล่วงลับกับฮูหยินผู้ภักดีสละชีพ จะปล่อยให้ล่าช้าจนเสียฤกษ์ มิได้”