เมียของขวัญ Novels & Stories

ปราณติญากำลังนั่งแกะกล่องของขวัญจากงานแต่งงานอยู่ในห้องนอน เธอลงรายการว่าใครให้อะไรเธอมาบ้างแล้วก็มีของขวัญอยู่หนึ่งกล่องที่เธอไม่รู้ว่าได้มาตอนไหน เพราะไม่ได้ห่อกระดาษสวยงามอย่างกล่องอื่น แต่เป็นกล่องไปรษณีย์พอดูที่ชื่อผู้ส่งก็ต้องขมวดคิ้วเพราะเธอจำได้ว่าไม่เค ยมีเพื่อนที่ชื่อขวัญพิชชามาก่อน ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่โรงเรียน เพื่อนมหาวิทยาลัยหรือแม้กระทั่งเพื่อนครูด้วยกันก็ไม่มีชื่อนี้

คำตอบของเสี่ยหนุ่ม ทำให้เพียงขวัญขมวดคิ้ว “พี่คินมีเมียแล้วเหรอคะ ฉันไม่รู้เลย” “จะเอาเมียไหนล่ะ จะได้บอกถูก ตั้งแต่หัวซอยยัน ท้ายซอย เมียไอ้คินทั้งนั้น” ได้ทีก็ใส่ไฟคีรินทร์ชุดใหญ่ ต้องเผาให้สิ้นซาก เพียงขวัญจะได้เลิกสนใจมัน

รวงข้าวขมวดคิ้วไม่เข้าใจ “โอ๊ยอีโง่ ยกให้ไปเป็นเมียตะไดรฟ์มันเข้าใจอะไรยากตรงไหนวะ!!” แอ๊ดดด

(คุณตกลงรับข้อเสนอของฉันแล้วใช่ไหมไบรอัน) น้ำเสียงปลายสายบ่งบอกความดีใจ “ไม่หรอกเอลิชา” (ทำไมล่ะไบรอัน) เสียงที่ดีใจตอนแรกเปลี่ยนเป็นผิดหวังชัดเจน (คุณรักเธอคนนั้นจริง ๆ เหรอ เธอยังเด็กมากเลยนะ และก็ไร้มารยาทมาก ๆ ด้วย) “เธอชื่อโรส กรุณาให้เกียรติเธอด้วยเอลิชา”

"จองลุงจีค้า" เด็กหญิงหทัยชนกไล่แกะของขวัญจากทุกคนจนครบทุกชิ้น ตอนแกะแต่ล่ะชิ้นจะได้ยินเสียงสองเด็กหญิงแข่งกันร้อง 'ว้าว' ตลอดเวลาเช่นกัน สองเด็กหญิงชอบมากจริงๆ กับกองของขวัญนี้ "ไจ่มุก..รอเจี๋ยวนะหม่องมีของขวัญห้ายไจ่มุกด้วย"

) "เรื่องของกู" (กูยกให้มึงฟรี ๆ ของขวัญเพื่อนที่จะมีเมียเป็นตัวเป็นตนครั้งแรก) ติ๊ด.

หลี่เมี่ยวเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เธอยื่นกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงามส่งให้เขา "นี่ค่ะ...ของขวัญคริสต์มาสย้อนหลัง" โจวยี่เหิงรับมาเปิดดูด้วยความประหลาดใจ ข้างในคือปากกาหมึกซึมยี่ห้อดีด้ามสีน้ำเงินเข้มดูเรียบหรูและภูมิฐาน "ขอบใจมากนะเสี่ยวเมี่ยว" เขายิ้มอย่างดีใจ

เธอทวนประโยคของเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก “ใช่ครับ พี่ยกให้ข้าวหอมเป็นของขวัญ ตอบแทนเมียคนนี้ที่ไม่เคยเรียกร้องอยากได้อะไรเลย”

่ต่างอะไรจากเจ้าหญิง มีครอบครัวที่แสนอบอุ่น เป็นคุณหนูเล็กแห่งตระกูลทรงอิทธิพลของสวีเดน ที่มีแต่คนห้อมล้อมคอยเอาอกเอาใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ขอเพียงแค่เอ่ยปากสิ่งที่ปรารถนาก็จะมาประเคนอยู่ตรงหน้า ไม่เคยมีใครขัดอกขัดใจหรือทำให้เสียน้ำตา และที่สำคัญคือมีคู่หมั้นหล่อเหลา และรวยล้นฟ้า อย่างมาร์โบโล คอฟอร์ด จนสาวน้อยใหญ่ทั่วทุกมุมโลกต่างต้องอิจฉา ฉะนั้นชีวิตในช่วงเวลานั้นจึงเต็มเปี่ยมไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มแห่งความสุข ทว่าวิมานแสนหวานกลับล่มสลายไม่เป็นท่า

อีกฝ่ายยังคงไม่ยอม “แม่นี่ ๆ หมายถึงเมียตาธีน่ะเหรอ ถ้าใช่ก็ไม่ผิดหรอกที่ฉันจะให้ท้ายเพราะเขาคือหลานสะใภ้ที่ฉันยอมรับ และก็ถูกต้องตามกฎหมาย”