เสียใจ

'อัญญา' เข้ามาในฐานะเมียในสมรส แต่สำหรับ 'ศิลา' เธอเป็นเพียงผู้หญิงไร้ยางอายที่อยากได้เขาจนตัวสั่น เขาทั้งเกลียดและไม่อยากเห็นหน้าเธอมากกว่าใครในโลกนี้

ความสัมพันธ์ของเขาและเธอ ที่ถูกปิดบังมาตลอด3ปี 'ฝ่ายหนึ่งอยากเปิดเผย ฝ่ายหนึ่งอยากปิดบัง' "เรื่องของเรามันยากเกินไปหรือเปล่า" "นายอยากบอกทุกคนเรื่องของเราเหรอ" "แล้วเธอจะให้เราเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่" อยู่ไปก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ดีพอ ให้เธอประกาศตัวเองกับใคร "ฉันอยากรู้ว่าฉันไม่ดีพอจะเป็นคนรักของเธอเหรอ ทำไมเธอทำแบบนี้กับฉัน” “ฉันก็บอกนายแล้วไงว่าขอเวลาอีกนิด ทำไมนายไม่เข้าใจฉันบ้าง” จากความรักเปลี่ยนเป็นความน้อยใจ เสียใจ จนในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นความแค้นเคือง อะไรคือจุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ครั้งนี้ และใครต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวดมากกว่ากัน "ฉันเป็นคนดีเธอไม่ชอบ เธอบีบให้ฉันต้องร้ายเองนะ"

“ผู้หญิงอะไรกลิ่นตัวก็แรงเหมือนกลิ่นแป้งเย็นตรางูโบราณ แล้วแต่งตัวแบบนี้ มาขาย?” “ฉันก็ลูกพระยานาหมื่น ขายเชี่ยไร ตีขุมตามึงจักบาดสะบ้อ” (ตีขุมตามึงจักบาดสะบ้อ หมายถึง ชกเบ้าตามึงสักทีดีไหม)

"พ่อฉันเป็นหนี้ไอ้พวกมาเฟียเลือดเย็นนั่น..พวกมันโหดร้าย" "มาเฟียงั้นเหรอ หรือว่า.." มิลินทำหน้าตกใจสุดขีดเมื่อนึกถึงบุคคลอันตรายคนหนึ่งซึ่งใครๆก็ขนานนามเขาว่าปีศาจร้าย "มันชื่อ..ภารัน"

“เธอจีบยาก เป็นประเภทชอบยั่วให้อยากแล้วจากไป” “เขาคือหนุ่มสุดฮอตแห่งคณะวิศวะ เพลย์บอยตัวพ่อ” เรื่องนี้เป็นนิยายเซตของ MyDear วิศวะ พี่มาร์วินมาเป็นเรื่องสุดท้ายของเซตนี้ ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องที่คุณนักอ่านทุกท่านติดตามกันมาโดยตลอด จะทยอยมาลงให้ครบทุกเรื่องเร็วๆ นี้นะคะ 📌MyDear วิศวะ (เคเดน & เดลล่า) แนะนำอ่านเรื่องนี้ก่อน 📌MyDear วิศวะตัวร้าย (ออสติน & เจ้าน้อย) 📌MyDear วิศวะสลับรักซ่อนร้าย (แม็กซ์เวล & คัพเค้ก) 📌MyDear วิศวะเพลย์บอย (มาร์วิน & เฌอเบล

>>เวกัสหนุ่มฮอตคณะวิศวะ ชายหนุ่มที่มีแต่ผู้หญิงเข้าหา วันหนึ่งเขารู้สึกเบื่อชีวิตแบบเดิม ๆ อยากได้ความแปลกใหม่ในชีวิต จนได้มาเจอกับมุกดา รุ่นน้องคณะบริหาร ความสัมพันธ์ที่ไม่คาดคิดมาก่อนจึงเริ่มต้นขึ้น >>มุกดา สาวน้อยคณะบริหาร วัน ๆ เอาแต่เรียนไม่สนใจใคร วันหนึ่งรุ่นพี่ที่เธอแอบปลื้มเกิดหันมามีท่าทีสนใจกัน เธอจึงปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา ใครจะคิดว่านั่นคือกับดักความรักของเธอ >>แอริน เพื่อนสนิทของมุกดา เป็นเพื่อนที่แสนดี คอยอยู่เคียงข้างมุกดาเสมอ >>ต้าร์ หนุ่มฮอตเนิร์ด คณะบริหารที่ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ทว่าแท้จริงเขาแอบชอบเพื่อนร่วมคณะอย่างแอริน แต่ไม่กล้าพูดออกไป

"ไอ้ฟาบริซ ไอ้ปากหมา ผู้ชายปากกรรไกรแบบนี้ใครเขาจะเอามาทำพืชทำพันธุ์ห๊ะ" "แล้วเธอล่ะ ปากแจ๋วขนาดนี้ใครเขาจะเอาทำเมีย ใครได้ไปซวยตายห่า อยู่ขึ้นคานไปเถอะจะได้ไม่เป็นภาระให้ผัวกับพ่อผัวแม่ผัวในอนาคต"

"หวาน พ่อจะให้หวานแต่งงานกับลูกผู้ใหญ่ถึกนะ พอดีพ่อแม่กับผู้ใหญ่ถึก เราเคยสัญญากันไว้ว่าถ้าใครมีลูกจะให้ลูกได้แต่งงานกัน แม่น้ำค้างเองก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะกับคุณจินดาแล้ว" พร่วด! ฉันที่กำลังดูดชานมไข่มุกที่สั่งสาวใช้ซื้อมาให้ ถึงกับสำลักจนไข่มุกสีดำพุ่งออกมาจากรูจมูก ฉันรีบหันขวับไปจ้องมองท่าน ในหัวของฉันมีแต่คำว่า อิหยังนิ่ เครื่องหมายคำถามอยู่เต็มหัว...???? "พะ...พ่อว่าไงนะ" "พ่อบอกว่า พ่อจะให้น้ำหวานแต่งงานกับลูกผู้ใหญ่ถึก เพื่อนของพ่อที่พ่อเคยพาน้ำฝนกับน้ำหวานไปเที่ยวหาตอนวัยเด็ก น้ำหวานกับน้ำฝนน่าจะจำได้นะ ตอนนั้นพี่เหมราชก็น่าจะป.6 ส่วนน้ำหวานน่าจะป.2 พอดีพ่อกับผู้ใหญ่ถึกได้เจอกันโดยบังเอิญ ผู้ใหญ่ถึกก็เลยทวงสัญญาครั้งเก่าก่อน" ห้ะ! เหมราช ไอ้เด็กตัวอ้วนที่ชอบปั้นข้าวเหนียวแล้วจิ้มปลาร้าเป็นตัวๆ เเล้วก็กินแมงป่องทอดเป็นอาหาร

ซ้อนรักเมียเก็บ เขียนโดย ตงหยาง(ตะวันอ้อมข้าว) การที่เธอเป็นเลขาให้กับเขามันไม่ได้หมายความว่าเธอนั้นอยากที่จะเดินเข้ามาเป็นผู้หญิงที่เรียกว่ามือที่สามของคนอื่น แต่ใครจะไปรู้ว่าการที่เธอ เดินออกมายืนที่ที่เธอคิดว่าเป็นของเธอกลับเป็นที่ที่มีอีกคนยืนอยู่ก่อนแล้ว “ถ้าการที่คุณเอกจะให้ วดีเดินออกไปจากตรงนี้มันคงเป็นสิ่งที่นะคะ” “คนอย่างเธอรู้จักฉันดี เธอคงรู้ว่าฉันทำอะไรได้บาง” “ไปเอามันออก…” “แต่เขาเป็นลูกคุณนะ” “ใช่ลูกฉัน แต่คนที่สามารถจะมีลูกให้ฉันได้มีแต่เอมเท่านั้น เธอไม่มีสิทธิ์” “เมื่อไหร่…เมื่อไหร่จะปล่อยวดีไป” “……” “ผู้หญิงแพศยาแบบเธอนี้เอง…รู้อะไรไหม ถ้าการเดินเข้ามาเป็นเลขาให้เอกแล้วหวังจะขึ้นมาเป็นเมียเขา ฉันว่าเธอคิดผิดนะ ราชาวดี…ผู้หญิงอย่างเธอ เป็นได้แค่อีตัวให้เอกเขาปลดปล่อยเท่านั้นแหละ” “แล้วต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนกันคะที่คุณเอกยอมแต่งงานด้วย แต่ไม่ยอมนอนด้วย” “ราชาวดี…นักแพศยา แกมีสิทธิ์อะไรมาพูดจากับฉันแบบนี้” “แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันก่อนละคะ”

ข้ามีอายุหลายร้อยปีเป็นราชินีในหมู่ปีศาจ มีพลังอำนาจมหาศาล แต่สิ่งเดียวที่ไม่มีวันลืม คือภาพชายคนรักสิ้นใจในอ้อมอก ข้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานแสนนานเพื่อรอคอยชายอันเป็นดั่งดวงใจ และตอนนี้ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เมื่อชายคนรักได้ไปเกิดในภพชาติใหม่ ภพที่มีแต่ความโลภ โกรธ หลง เข่นฆ่ากันไม่เว้นแต่ละวัน  และใจข้ายิ่งร้อนดั่งไฟเมื่อชายคนรักที่เฝ้าคะนึงหากำลังหมั้นหมายกับหญิงอื่น  พวกเขาทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับสวรรค์จงใจสร้าง แต่สวรรค์แล้วไงในเมื่อเขาคือคนรักของข้า!! ต่อให้เย้ยฟ้าท้าสวรรค์ข้าก็จะทวงทุกอย่างกลับคืนมา