แค้นรักพันธนาการร้าย Romane & Geschichten

และคำว่า ‘รัก’ ที่เวียนว่ายอยู่ในห้วงอำพันคู่นั้น ที่ดึงดูดเธอลงไปในวังวนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้ก็เช่นกัน… เธอร่วงหล่นลงไปในวังวนสีอำพันของเขาอีกครั้ง พร้อม ๆ กับที่มีพันธนาการสายหนึ่งที่สลักคำว่า ‘นิรันดร์’ พวยพุ่งขึ้นมาโอบล้อมเธอไว้ในนั้นตลอดไป

เป็นแค่เมียสำรอง ไม่มีสิทธิ์ครอบครองหัวใจ เขาหลงใหลผู้หญิงคนหนึ่ง แต่สุดท้ายเธอทิ้งเขาไปในวันแต่งงานทิ้งให้ใครอีกคนเข้าพิธีแทน พ่อเลี้ยงขาพิการต่อให้ร่ำรวยเพียงใด ก็คงไม่มีใครอยากจะร่วมใช้ชีวิตด้วย แต่เธอไม่คิดเช่นนั้น หนทางที่เธอจะแก้แค้นคนตระกูลใหญ่นั้น เธอจะต้องมีพ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นแบล็กให้เธอ ต่อให้เขาพิการ แต่เธอก็เชื่อว่ามันไม่ใช่อุปสรรค

ตส่าห์บากบั่นและอดทนเพื่อหาทางเหนี่ยวรั้งนางกลับมาอีกครั้ง ความหวาดหวั่นดังกล่าวทำให้จางลู่เหวินยกมือคว้าลำแขนของหยางชิวเหยาเอาไว้แน่น “ชิวเหยา...ข้ารู้ว่าเจ้ารักข้า...ข้ารู้ว่าเจ้ายังรอคอยข้า...เจ้ามิมีทางลืมข้าได้...ปิ่นปักเล่มนี้เป็นพยานรักของเราทั้งสอง...ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากออกม า...ขอเพียงเจ้ายังรักข้าอยู่...ข้ายินดีทำทุกทางให้เจ้าเป็นอิสระจากสกุลหานเสีย”

มินตราน้ำตาคลอ ดวงตาสั่นไหวด้วยความกลัว แต่เขากลับไม่สนใจ ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้ เธอพยายามหลบสายตา แต่เขาใช้มือจับปลายคางของเธอให้หันกลับมา “มองฉันสิ มินตรา... จำไว้ ว่าฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความคั่งแค้นที่แฝงอยู่ลึกๆ

“พี่ว่านะ ทั้งคู่รู้อยู่แล้วว่ารดา กำลังมีความรัก ถึงได้ขึงขังไม่ยอมท่าเดียว เพียงแต่ท่านอาจจะมองว่า มันอาจเป็นความรักแบบหนุ่มสาววัยรุ่น เลยไม่ได้คาดคั้นถามความจริง” ทั้งภาณุและเพ็ญแขดูออกว่าลูกสาวคนเล็กกำลังมีความรัก แต่สาเหตุจริงๆ ทีทั้งคู่ไม่คาดคั้น บังคับให้ รดาแต่งงานกับว่านน้ำ เพราะพิมพกานต์เป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยสมเป็นกุลสตรี กริยามารยาทของเธอ จะทำให้ให้ครอบครัวของนิรุตรักเธอแน่ๆ ซึ่งตรงข้ามกับพลอยรดา ที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ค่อยเป็น ขาวีน เอาแต่ใจตัวเองบางครั้ง ถ้าไปอยู่ที่อื่น มีหวังโดนส่งกลับแทบไม่ทัน

ับวูบลงอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งใต้สมุทร “ความรัก... เป็นของเล่นของคนที่อยู่อย่างสุขสบายเพคะฝ่าบาท สำหรับคนที่มีเพียงชื่อที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกกบฏอย่างหม่อมฉัน ความรักมันตายไปพร้อมกับบิดาในวันที่ท่านส่งเขาไปตายในแดนเนรเทศแล้ว” นางยิ้มเยาะใส่ตัวเอง “สิ่งท ี่เหลืออยู่ระหว่างเราตอนนี้ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือ 'พันธนาการ' ท่านผูกมัดหม่อมฉันไว้ด้วยความแค้นที่แสนสาหัส และหม่อมฉันก็จะผูกมัดท่านไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความรู้สึกผิด เราทั้งคู่จะติดอยู่ในกระดานที่บิดเบี้ยวนี้ไปจนวันตาย... รุกฆาตเพคะ ฝ่าบาท”

ใจแกร่งเต้นแรงระรัว เปล่งเสียงครางเบา ๆ ด้วยความกระสันซ่านขณะมองตัวตนแข็งกร้าวกำลังถูกกายสาวกลืนกินอย่างช้า ๆ ก่อนที่ร่างบางจะเริ่มเคลื่อนไหวขึ้นลงด้วยท่วงท่าสุดเซ็กซี่ "ที่รัก~ อาส์ ทำไมถึงได้ร้อนแรงแบบนี้" "รางวัลให้คนปลอบใจไง อ๊า ชอบไหมคะ" "ที่สุด ฮืมมม"

“ปล่อยมือของฉันนะ” “ไม่ปล่อยมีอะไรไหม และถ้าเธอยังดิ้น เกิดรถแหกโค้งขึ้นมา อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน”

ชะตากรรมมิอาจฝืน วาสนายากลิขิต แต่พันธนาการแห่งชีวิตกลับสร้างขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพื่ออำนาจวาสนาอันหอมหวานยั่วยวน กลับนำพาความรักที่คาดไม่ถึง รัดรึงไว้ตลอดกาล ชีวิตดุจดั่งสายน้ำ เมื่อลงเรือล่องมาแล้ว มิอาจสวนกระแสหรือหวนกลับได้อีก

ภารันต์ยืนนิ่งอยู่กลางบ้าน มือที่เปื้อนคราบน้ำมันสั่นระริก ความจริงเกี่ยวกับศลิษา ความผิดที่เขาแบกรับ และความแค้นของผู้ชายคนนั้น อัดแน่นอยู่ในลำคอจนแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ได้กลัวว่าจะถูกทำร้าย แต่เขากลัวว่า… น้องสาวที่บริสุทธิ์ที่สุดในชีวิต กำลังจะถูกดึงเข้าไปเป็นหมา กตัวหนึ่ง ในเกมแก้แค้นที่เขาไม่อาจหลีกหนีได้อีกต่อไป