روايات وقصص ضمن แค้นรักพันธนาการร้าย

เขินบิด55555555555555555555555 ผีเข้าผีออก พระเอกเรื่องนี้ ขอโทษที่ช่วงนี้มา ๆ หาย ๆ นะคะ ไรท์อกหัก แง่งง ฝากนิยายเพื่อนรักเพื่อนร้ายของวารินด้วยนะคะ เพลินฝันเพลินใจ https://www.r********e.com/a/35abd9032cafccccab79c969cb07bd33

ฉันอยากหลุดพ้นจากริกกี้ อยากไปให้ไกลๆ ไม่อยากถูกเขาแตะเนื้อต้องตัวแม้แต่นิดเดียว แต่ยิ่งเกลียดเขาก็ยิ่งผูกมัดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม พันธนาการที่โยงใยเราทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันมันคืออะไร ทำไมเขาต้องคอยตามรังควานฉันไม่หยุดหย่อน ทั้งๆ ที่เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันสักนิด ถ้าเป็ นเรื่องเพนนีอย่างที่ฉันพูดไปเขาก็ควรปล่อยฉันไปได้แล้ว หรือต้องให้ฉันชดใช้ไปจนตายถึงจะพอใจ “มันไม่เกี่ยวกับเพนนี”

สวัสดีค่ะนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน ร้าย(รัก) เป็นนิยายชุดคนใจร้าย ประกอบไปด้วยนิยาย 3 เรื่องดังนี้ ร้าย(รัก) (เต้ย มีน) สายใยร้ายรัก (ธาม เนย) เริ่ม(รัก)ร้าย (นะ อ้อม) อ่านเรื่องไหนก่อนก็ได้ เนื้อหาไม่ต่อเนื่องกัน ตัวละครในเรื่องเป็นเพื่อน เป็นคู่หมั้นกัน ถ้าเริ่มจากร้าย(รัก) จะสนุกมา ก เ้พราะอิเต้ยคือสารตั้งต้นของเรื่อง

ตส่าห์บากบั่นและอดทนเพื่อหาทางเหนี่ยวรั้งนางกลับมาอีกครั้ง ความหวาดหวั่นดังกล่าวทำให้จางลู่เหวินยกมือคว้าลำแขนของหยางชิวเหยาเอาไว้แน่น “ชิวเหยา...ข้ารู้ว่าเจ้ารักข้า...ข้ารู้ว่าเจ้ายังรอคอยข้า...เจ้ามิมีทางลืมข้าได้...ปิ่นปักเล่มนี้เป็นพยานรักของเราทั้งสอง...ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากออกม า...ขอเพียงเจ้ายังรักข้าอยู่...ข้ายินดีทำทุกทางให้เจ้าเป็นอิสระจากสกุลหานเสีย”

มินตราน้ำตาคลอ ดวงตาสั่นไหวด้วยความกลัว แต่เขากลับไม่สนใจ ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้ เธอพยายามหลบสายตา แต่เขาใช้มือจับปลายคางของเธอให้หันกลับมา “มองฉันสิ มินตรา... จำไว้ ว่าฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความคั่งแค้นที่แฝงอยู่ลึกๆ

“พี่ว่านะ ทั้งคู่รู้อยู่แล้วว่ารดา กำลังมีความรัก ถึงได้ขึงขังไม่ยอมท่าเดียว เพียงแต่ท่านอาจจะมองว่า มันอาจเป็นความรักแบบหนุ่มสาววัยรุ่น เลยไม่ได้คาดคั้นถามความจริง” ทั้งภาณุและเพ็ญแขดูออกว่าลูกสาวคนเล็กกำลังมีความรัก แต่สาเหตุจริงๆ ทีทั้งคู่ไม่คาดคั้น บังคับให้ รดาแต่งงานกับว่านน้ำ เพราะพิมพกานต์เป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยสมเป็นกุลสตรี กริยามารยาทของเธอ จะทำให้ให้ครอบครัวของนิรุตรักเธอแน่ๆ ซึ่งตรงข้ามกับพลอยรดา ที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ค่อยเป็น ขาวีน เอาแต่ใจตัวเองบางครั้ง ถ้าไปอยู่ที่อื่น มีหวังโดนส่งกลับแทบไม่ทัน

และคำว่า ‘รัก’ ที่เวียนว่ายอยู่ในห้วงอำพันคู่นั้น ที่ดึงดูดเธอลงไปในวังวนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้ก็เช่นกัน… เธอร่วงหล่นลงไปในวังวนสีอำพันของเขาอีกครั้ง พร้อม ๆ กับที่มีพันธนาการสายหนึ่งที่สลักคำว่า ‘นิรันดร์’ พวยพุ่งขึ้นมาโอบล้อมเธอไว้ในนั้นตลอดไป

ับวูบลงอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งใต้สมุทร “ความรัก... เป็นของเล่นของคนที่อยู่อย่างสุขสบายเพคะฝ่าบาท สำหรับคนที่มีเพียงชื่อที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกกบฏอย่างหม่อมฉัน ความรักมันตายไปพร้อมกับบิดาในวันที่ท่านส่งเขาไปตายในแดนเนรเทศแล้ว” นางยิ้มเยาะใส่ตัวเอง “สิ่งท ี่เหลืออยู่ระหว่างเราตอนนี้ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือ 'พันธนาการ' ท่านผูกมัดหม่อมฉันไว้ด้วยความแค้นที่แสนสาหัส และหม่อมฉันก็จะผูกมัดท่านไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความรู้สึกผิด เราทั้งคู่จะติดอยู่ในกระดานที่บิดเบี้ยวนี้ไปจนวันตาย... รุกฆาตเพคะ ฝ่าบาท”

ใจแกร่งเต้นแรงระรัว เปล่งเสียงครางเบา ๆ ด้วยความกระสันซ่านขณะมองตัวตนแข็งกร้าวกำลังถูกกายสาวกลืนกินอย่างช้า ๆ ก่อนที่ร่างบางจะเริ่มเคลื่อนไหวขึ้นลงด้วยท่วงท่าสุดเซ็กซี่ "ที่รัก~ อาส์ ทำไมถึงได้ร้อนแรงแบบนี้" "รางวัลให้คนปลอบใจไง อ๊า ชอบไหมคะ" "ที่สุด ฮืมมม"

ทั้งสองหลับไหลไปพร้อมกับความสุขที่เอ่อล้น โดยที่แสนรักไม่รู้เลยว่าแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอคือพันธนาการแห่งรักที่จะไม่มีวันพรากจาก และในขณะเดียวกันที่มุมหนึ่งของกรุงเทพ อาทิตย์ที่นั่งอยู่ในความมืดของวันเกิดตัวเองก็กำลังขีดฆ่าปฏิทินของเขาอย่างรอคอย "ดื่มด่ำความสุขให้พอ เถอะไอ้ตะวัน...กูจะทำให้มึงรู้ว่านรกมันเป็นยังไง " อาทิตย์มองดูรูปภาพของแสนรักในมือ รอยยิ้มแสนหวานนั้นเคยเป็นของเขามาก่อน และมันก็ควรจะเป็นของเขาตลอดไป แสนรักรักเขามาก และถ้าไอ้ตะวันไม่กลับมา อาทิตย์เชื่อว่าแสนรักก็จะยังเป็นเหมือนกระต่ายตัวน้อยในกำมือเขา