โฉมสะคราญตัวร้ายพ่ายรัก Novels & Stories

น้ำค้างเชื่อใจฉลามมาโดยตลอด เพราะอดีตก็คืออดีต จะนำมาตัดสินปัจจุบันไม่ได้ ที่ผ่านมาเขาก็ทำดีกับเธอ ไม่เคยทำให้เสียใจเลยสักครั้ง แล้ววันนี้เขาก็ทำให้เห็นแล้วว่าพร้อมจะเปิดเผยกับทุกคนว่าเธอคือแฟน จากนั้นก็ถึงคราวของฉลามจะได้งับเหยื่อตัวเล็กที่เขารัก เริ่มจากเล้าโลมแล้ว ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นจนเหลือเพียงร่างขาวเนียนน่าสัมผัส พอจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองเสร็จก็มอบบทรักให้กันตรงโซฟาก่อนจะไปสานต่อในห้องนอนจนเหนื่อยหอบ

ฝ่างขำ "ฝ้ายยังไม่รับกูเป็นแฟน..แต่สำหรับกู..ฝ้ายเป็นแฟนกูจริงๆนี่หว่า"ดินยิ้ม

เขาพูดพร้อมกระชากชุดของฉันออกจนมันขาดติดมือ "หึฉันจะบอกให้นะผู้ชายร้อยทั้งร้อยมีแฟนก็อยากเอาแฟนตัวเองกันทั้งนั้น แต่ที่ฉันไม่ทำอะไรเธอก็เพราะฉันรักเธอ แต่ในเมื่อเธอไม่ได้รักฉันฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องเห็นแก่ความรักจอมปลอมของเธออีกต่อไป แต่เธอไม่ต้องกลัวนะ ถ้า ฉันเอาเธอเสร็จฉันก็จะไปจากเธอทันที แคว่ก!!! ชุดชั้นในของฉันถูกเขาประชากออกไปอีกหนึ่งชิ้นทำให้ตอนนี้ร่างกายของฉันเหลือเพียงชั้นในชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดส่วนล่างเอาไว้ฉันพายามเอามือปิดแต่เขาก็ดึงมือฉันออกแล้วกระชากชั้นในชิ้นสุดท้ายออกจากร่างกายของฉัน

​ สะอื้นไปพยักหน้าไป โถ~ แม่นางเอกเจ้าน้ำตา โดนนางร้ายอย่างฉันจัดการโดยที่พระเอกได้แต่ถอยไปนั่งกุมขมับอยู่โน่น~ ไกล ๆ โน่นแล้ว ทำไงได้ล่ะก็ละครเรื่องนี้พระเอกดันซวยเป็นผัวนางร้ายซะก่อน “อ่ะ เดี๋ยวตั้งกล้องรอ พร้อมก็เริ่มเลยนะคะ จำสคลิปได้ไหม ชื่อเอม ชอบแย่ง ผัวชาวบ้านค่ะ วันนี้ร่านหนักเลยโดนเมียเขาสั่งสอนให้ความร่านออกจากตัว ต่อไปเอมจะไม่ร่านอีกแล้ว ตามนี้นะคะ Sister ห้ามพูดผิดนะไม่งั้นพัดลมขอคัทใหม่ สู้ ๆ ค่ะ” ฉันยิ้มให้กำลังใจแล้วก็จับโทรศัพท์ถ่ายหน้ายัยนี่เอาไว้

ยอมให้เธอจนสิ้นสูญ ให้ออเจ้าตัดข้องอนิ้ว จนหลงเหลือเพียงเสือเชื่องไร้พิษสง หมอบราบคาบแก้วอยู่แทบเท้าหญิงงามด้วยความพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ให้แก่ความรัก...พ่ายแพ้ต่อหัวใจตนเอง ที่เผลอมอบให้ออเจ้าจนหมดสิ้นแล้วแม้นไม่ทันรู้ตัว

‘อย่าเพิ่งรีบหนีน่ะ ขอข้ากลืนก่อน จะสำเร็จโทษเจ้าทีหลัง’ ซึ่งโฉมสะคราญเองพอรู้ตัวว่าตนไม่ควรเอ่ยวาจาเช่นนี้กับสตรีเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้หนีไปไหน อีกทั้งยังหันหน้าเข้าหานางตรง ๆ กอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างคนที่พร้อมจะมีเรื่องด้วย ไม่ได้คิดจะปล่อยระเบิดไว้แล ้วหนีไปเงียบ ๆ เอาสิ! ตัวก็เล็กเท่านี้จะมีความกล้าแค่ไหน ข้าจะรอดู “อ้อ ก็ว่าทำไมถึงหน้าคุ้นจัง”

เฟยเทียนครางพร่าอย่างลืมตัว เรียวขาเนียนสวยเกี่ยวกระหวัดรัดสะโพกหนาเอาไว้แน่น ยามที่เขาสอบกระแทกแก่นกายเข้าออกรูเสียวของนางอย่างหนักหน่วง แรงส่งที่รุนแรงทำให้ร่างกายของจื่อเย่วสั่นคลอนไปตามจังหวะรักอันป่าเถื่อนแต่ทว่าแฝงไปด้วยความรักจนลึกสุดใจ จื่อเย่วหลับตาพริ้มส่งเส

พลาดรักใต้เงาแค้น โดย แสงเทียน พนากร 💔 อคิรา ❌ไม่มีนอกใจ นอกกาย❌ โปรย... “ผลลัพธ์ของการอวดดี แน่ใจว่าเธอจะรับไหว?”

สุดเขตครางรับในลำคอด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด ร่างระหงขยับกายพลิกขึ้นมาอยู่ด้านบน แสงจันทร์รำไรสาดส่องให้เห็นเรือนร่างงดงามราวกับรูปสลัก สิริภัทรขยับโยกย้ายสะโพกมนมนต์สะกดครอบครองความแข็งขืนอย่างเอาอกเอาใจ เธอปรนเปรอเขาด้วยท่วงท่าจังหวะที่รู้ดีว่าชายหนุ่มชื่นชอบ ที่สุด บดร่อนความอ่อนนุ่มเข้าหาอย่างเร่าร้อนและนุ่มนวลเย้ายวนใจ ทำทุกอย่างเพราะความรักและโหยหาในตัวเขาอย่างหมดหัวใจ สุดเขตแหงนหน้าสูดปากครางต่ำ สองมือประคองเอวคอดกิ่ว ช่วยพยุงและสวนสะโพกรับจังหวะสวาทที่เธอเป็นผู้ควบคุมจนความเสียวซ่านพุ่งทะยานแทบแตะขอบฟ้า

หลังจากผ่านพ้นวันคืนที่มืดมนนั้นมาได้ เขมิกาก็มั่นใจว่าชรัญ (ที่แท้คือชยันต์) จะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจอีก เขมิกาตัดสินใจแต่งงานกับเขาโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ความสาวที่รักษามันมาทั้งชีวิต เธอได้มอบให้กับเขาอย่างเต็มภาคภูมิในคืนส่งตัว เจ้าบ่าวที่เธอเคยตกหลุมรักครั้งแรก ห� �ิงสาวรู้สึกตกหลุมรักเขาอีกครั้งในคืนเข้าหอ เมื่อเขาและเธออยู่ตามลำพัง โลกนี้ทั้งใบได้กลายเป็นสีชมพู ก่อนที่จะมืดดับลงกลายเป็นสีดำทั้งใบ เมื่อแล้วโชคชะตาเล่นตลกกับเธอ ผู้ชายที่แสนดีอยู่ๆ เขาได้กลายร่างเป็นอสุรกายในชั่วพริบตา