Novel & Cerita โฉมสะคราญตัวร้ายพ่ายรัก

คนผู้นี้มีใบหน้าสะสวย นับเป็นโฉมสะคราญ ผิวพรรณหมดจด เนื้อนวลเปล่งปลั่งราวกับจะคั้นน้ำได้ หากพินิจให้ดีจะรับรู้ได้ว่านางอวบอิ่มขึ้น งดงามมากยิ่งขึ้น คล้ายผลัดเปลี่ยนจากสาวน้อยแสนซนในวันวาน กลายเป็นหญิงสาวที่เติบใหญ่เป็นจอมนางสะคราญเต็มวัยภายในไม่กี่ราตรี บุปผาแรกแย้มกลายเป็นบุปผาบานสะพรั่งเพราะสามีโดยแท้

น่ๆ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่สร้างศัตรูไว้เยอะๆแบบนี้เลย ผมอยากอยู่กับซนซนผู้หญิงที่ผมรัก รักมากกว่าชีวิตของตัวเอง และผมคงจะอยู่ไม่ได้ถ้าซนซนเป็นอะไรไป เมื่อไม่นานมานี้ผมพาลูกน้องของผมไปช่วยไอรามเพื่อนรักของผม เมียมันถูกศัตรูจับไป ไอรามมันโชคดีมากที่มันไม่ได้มี ศัตรูอาฆาตแค้นแบบของผม "นาย นายหญิงออกมาจากร้านนำ้แล้วครับ"เสียงลูกน้องของผมเอ่ยบอกพร้อมชี้นิ้วไปที่ ผู้หญิงตัวเล็กๆน่าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาในชุดนักศึกษาใส่ช็อปแดง ผมแอบมองเธอและก็ยิ้มตาม เธอมากับเพื่อนของเธอ

“สมกับเป็นท่านหญิงของข้าจริง ๆ ทั้งสดใสและเต็มไปด้วยความจริงใจ สิ่งนี้ทำให้ข้าหลงรักท่านจนถอนตัวไม่ขึ้น” “ท่านบ้าไปแล้วหรือนี่ต่อหน้าท่านพ่อท่านแม่นะ…” จินอวี้หานดึงนางเข้ามาจุมพิต สายลมอ่อน ๆ พัดโชยมายังยอดเขาที่เต็มไปด้วยดอกหญ้าหลากสีสัน ราชครูตัวร้ายที่หลงกลท่านห ญิงที่เต็มไปด้วยความสดใสและความจริงใจที่มีให้เขาทำให้ทั้งสองตกหลุมรักกันอย่างลึกซึ้งจนยากจะมีผู้ใดขวางกั้นได้

นางร้องร่ำจนสลบไปอีกครา จวบจนผ่านราตรีเข้าเช้าวันใหม่ นางกำนัลของวังจึงเข้ามาแต่งตัวให้แก่หานซูหลิน แต่เม่ยเจียงฉีก็ยังเข้ามาเพื่อสมน้ำหน้านาง หญิงแพศยาผู้นั้นอวดตนว่านางเป็นคนที่องค์ขายหลงเทียนทรงหลงใหล และรักตนยิ่งว่าสิ่งอื่นใด แม้แต่คำที่นางเอ่ยถึงอดีตว่าที่พร ะชายา องค์ชายหลงเทียนยังทรงห้ามปราม มิให้นางได้เอ่ยชื่อคนรักเก่าออกมาอีก “เจ้ารู้หรือไม่ว่าพระองค์ทรงโปรดปรานข้ายิ่งนัก เป็นโชคร้ายของเจ้าจริง ๆ หานซูหลิน ที่องค์ชายไม่เลือกเจ้าอีก ใครกันเล่าจะเอาดาบมาวางบนคอตัวเอง ในเมื่อเจ้าคือบุตรสาวของกบฏ”

ริมฝีปากหนาที่ผละออกอย่างช้าๆ จ้องมองใบหน้างามของโฉมสะคราญในอ้อมแขนอย่างรักใคร่หลงใหล "หวานที่สุด วันนี้เจ้างดงามมากรู้ตัวหรือไม่"

ภาพโฉมสะคราญในอาภรณ์ตัวในบางเบา สัดส่วนโค้งเว้าของสตรีงดงามวูบไหวอยู่ภายใต้แสงนวลของเปลวเทียนที่ส่องสลัว กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่อบอวลอยู่รอบตัวของนาง ช่างยั่วยวนและล่อลวงบุรุษให้หลงใหลได้เป็นอย่างดี บุรุษผู้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดจ้องมองโฉมสะคราญที่ทำใ ห้เขาแทบจะคลั่งตาย สตรีที่กล้าเมินเฉยต่อเขา สตรีอวดดีที่เขาไม่สามารถลบนางออกไปจากใจได้สีกที เพียงแค่คิดว่าหากนางต้องกลายเป็นของบุรุษอื่นเขาก็แทบจะทนไม่ไหว

ักพร้อมกับตน ร่างสาวสะคราญถูกรุกรานทั้งที่เนื้อตัวยังอ่อนระทวย ชายหนุ่มไม่เว้นช่วงเวลาให้นางได้ทันหายใจหายคอหรือมีเรี่ยวแรงกลับมา ขาเรียวสวยปวกเปียกเมื่อสองแขนกำยำสอดใต้ข้อพับเข่า ความเจ็บร้าวลึกยามถูกเบียดประชิด กายแกร่งเติมเต็มเชื่องช้ายิ่งรวดร้าวจนองค์หญิงหนิงเซียงต้อง กัดริมฝีปากตน หากดวงตาปรือปรอยก็เห็นว่าสันกรามแกร่งกำลังขบแน่นเช่นเดียวกัน จึงรู้ว่าหลิวซูหยวนเองก็กำลังฝ่าฟันความทรมานแทบขาดใจไม่ต่างจากตน

ฉันแกล้งพูดเสียงเศร้าสร้อยให้ดูน่าสงสารและหดหู่มาก ทั้งที่มุมปากแย้มยิ้มอย่างรื่นรมย์ ฉันนี่มันนางร้ายในละครชัดๆ “ใครกันแน่ที่แสดงออกว่าไม่รักกัน ลองย้อนถามตัวเองดูก่อนเหอะว่ะ” โอ๊ย!! ช่างงอนได้เสมอต้นเสมอปลายจริงเลยทูนหัวของบ่าว เดี๋ยวแม่ตบเลย

เสียงครางที่บังคับไม่ให้ครางก็ครางออกมาราวกับเป็นคนบ้าขาดสติ มือที่ทุบตีอีกฝ่ายก็อ่อนแรงเสมือนคนไม่ได้กินข้าวมาแรมปี แข้งขาของเธอก็อ่อนปวกเปียกจนคนตัวโตจับโยกย้ายได้อย่างง่ายดาย และสิ่งที่ทำให้เธออับอายที่สุดก็คือสะโพก ที่ทรยศเธอด้วยการร่อนส่ายไปกับนิ้วร้ายที่ขยับระรัว “พี่ต ้นกล้าขา…” ไม่นานนักเธอส่งเสียงหวานเมื่อแตะปลายฟ้า สุดท้ายแล้วก็เป็นเธอที่พ่ายแพ้ต่อธรรมชาติของมนุษย์

มันร้ายสุด ยศชัย : ดูแลตัวเองให้ดี ถ้าเธอไม่ทำตามข้อตกลง เรื่องนี้…ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ม่านตะวัน : ที่ผ่านมา...ม่านไม่เคยคาดหวังในความรักของคุณอยู่แล้ว พระเอก : ยศชัย เนตรวรชัย ผู้ชายที่ภายนอกดูแข็งแกร่ง แต่ภายในเปราะบางจนน่าตกใจ