อ๋องพิการคลั่งรัก ชายาแพทย์จอมพยศ Novels & Stories

“อ่าห์ เสร็จเลยที่รัก แตกใส่xxxฉันเลย อื้อ เสร็จเลย” เขากระแทกกระทั้นร่องรักของเธอแรงๆไม่นับ นิ้วก็บดบี้ที่ติ่งเกสรรัวๆ จนสุดท้าย ร่างงามก็เกร็งกระตุกกรีดร้องดังลั่นห้อง สมองขาวโพลน เท้าแตะขอบสวรรค์ชั้นสูงสุดด้วยฝีมือของเขา “อ๊ายยยยย อื้มมมมมมมม”

ซ่งฉือพูดต่อว่า “ทางโรงหมอยังบอกอีกว่า หมอเทวดาผู้นี้ไม่เคยรักษาผู้ใดเลยขอรับ เขามีเพียงยาพิษครอบจักรวาลเท่านั้น เช่นนั้นเขาจะยอมรักษาท่านอ๋องหรือขอรับ” “เรื่องนั้นยังไม่ต้องคิด ตามตัวเขาให้เจอก็พอ” เจิ้นเสิ่นอ๋องรักษาตัวจากหมอหลวงมานานจนตอนนี้อายุยี่สิบห้าปีแล้ ว แต่อาการป่วยเขาก็ยังไม่ดีขึ้น มิหนำซ้ำยังมีอาการป่วยทางจิตอย่างอื่นตามมาด้วย เขาตามหาหมอเทวดามาหลายปี แต่ก็ยังไร้ร่องรอย

รักสุดใจของคุณหมอ ธาราxของขวัญ เขาคือ 'ศัลยแพทย์หนุ่ม' มาดนิ่ง หล่อ เนี๊ยบ ไร้ที่ติ ผู้ใช้ชีวิตอยู่ในกรอบอันแสนเรียบง่ายมาตลอด... จนกระทั่งได้พบกับ 'ดาวคณะสถาปัตย์' สาวสวยสุดเอ็กซ์ที่เข้ามาสั่นคลอนกำแพงหัวใจ จากคุณหมอผู้เย็นชา... จึงต้องกลายมาเป็นคนคลั่งรักที่พร้อมจ ะขย้ำเธอทุกวินาที!

ด้านจือจือที่ยืนมองเจ้านายของตนอยู่นานก็เริ่มทนไม่ไหวขึ้นมา จึงเอ่ยกับซ่งเป่าจูไปตามตรง “พระชายาทรงหยุดเสวยเถอะเพคะ เสวยต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะอาการที่พระองค์เป็นอยู่ตอนนี้คืออาการของคนกำลังมีความรักเพคะ ขนาดหม่อมฉันไม่เคยมีคนรักมาก่อน ยังมองออกเลยว่าพระชายาทรงห ลงรักท่านอ๋องจนแทบคลั่งแล้ว”

เกิดอะไรขึ้น? ศาสตราจารย์ฉางผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง กลับให้ความเคารพนบนอบต่อเซียวเป่ย เศษสวะที่ไม่มีอะไรดีสักอย่างเช่นนี้ ศาสตร์ทางการแพทย์?

ทว่าเขาไม่สามารถอนุญาตให้สาวใช้ที่ไม่เคยเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์มาเย็บเส้นเอ็นให้ท่านอ๋องได้ ยิ่งไม่สามารถอนุญาตให้พระชายาทำเรื่องไร้สาระที่นี่ได้ “พระชายา เชิญกลับไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ สภาพของท่านอ๋องไม่ใคร่สู้ดี และไม่สามารถแบกรับปัญหาได้”

ร่างเล็กพยายามขืนกายออกมาจากอ้อมแขนกำยำของคนหื่นที่ล็อกตัวหล่อนเอาไว้ตรงกลาง กดคางลงบนหัวไหล่กลมกลึง จูบแก้มแล้วกระซิบเสียงกระเส่าข้างหู “เธอยั่วยวนฉันเหลือเกินหนูจ๋า… ” จะเรียกว่าเป็นอาการของคน ‘คลั่งสวาท’ ก็น่าจะได้ พ่อเลี้ยงจอมหื่นกล่าวพลางสอดมือเข้ามาใต้ชายเสื้อยืด ลูบไล้ขึ้นมากอบกุมสองเต้าอวบใหญ่ บีบ

คุณหมอหนุ่มเลื่อนประตูเดินเข้ามาในห้องพร้อมเรียกชื่อลูกสาวสุดที่รักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนถึงกับชะงัก “หมอ! ทำไมเมียผมยังไม่ฟื้นอีก” ภาคินัยลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วพุ่งคำถามไปที่คุณหมอหนุ่มซึ่งน่าจะอายุน้อยกว่าเขาด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

ฉืออิ้งเทียนหน้ากระตุกเมื่อฟู่ซูหนิงเน้นย้ำคำว่าคนพิการ มือหยาบระคายกำหมัดแน่นเสียจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพยายามระงับสติไม่ให้บังเกิดโทสะ ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้มีพระคุณของเขา วาจาดูแคลนและหมายออกห่างจากเขาคล้ายเดียดฉันท์ ฉืออิ้งเทียนบันทึกเอาไว้ในโซนสมองเป็นที่เรียบ ร้อย วันหนึ่งจะต้องได้วนกลับมาตอบแทนท่านหมออย่างสาสมใจแน่นอน 'เหอหยางซื่อจื่อ'รู้สึกคุ้นหน้าเขาอยู่ไม่น้อย "...เขาพิการหรอกหรือ ดูจากท่าทางแล้ว คงเป็นที่ดวงตาใช่หรือไม่"

ร่างสูงเอ่ยบอกกับฉันพร้อมกับมือหนาประคองสะโพกงามของฉันเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ปึก!! “อ่าส์.../โอ้วววว ที่รัก” เราครางออกมาพร้อมกันทันทีที่ฉันครอบครองร่างสูงตรงหน้ารวดเดียวมิดด้าม ฉันรู้สึกถึงความคับแน่นของแก่นกายของเขาที่ไซส์ของมันเกินมาตรฐานของชายไทย