โฉมสะคราญตัวร้ายพ่ายรัก Novels & Stories

แน่นอนว่านางนั้นงดงามที่สุด ไม่ว่าบุรุษคนใดย่อมต้องหลงใหลในรูปโฉมสะคราญปานล่มเมืองของนาง ฟงจินหมิงเองก็เช่นกัน ครั้งหนึ่งนั้นเขาก็เคยชมชอบนางจนเข้าหานางมิใช่หรือไร อา... ฉับพลันอาการเขินอายบนใบหน้างดงามสะคราญโฉมพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ...

ไม่ใช่แค่เธอที่กำลังหวั่นไหว แต่ที่ศรัณย์กำลังทำอยู่ตอนนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับแผนการอะไรเลย เขากำลังรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกกับตัวเองมาตลอดว่าอย่าตกหลุมรักเธอ แต่ตอนนี้เขากลับทำมันไม่ได้อีกแล้ว สุดท้ายก็ต้องกลืนน้ำลายตัวเอง ยอมรับตามตรงว่ากำลังชอบเธอเข้า ให้แล้วจริงๆ ผู้หญิงปากแข็ง ห้าวหาญ เก่งไปซะทุกเรื่อง เนี่ยแหละ สเปกของเขา ในตัวตนจริงๆ เลย เขาชอบผู้หญิงอ่อนโยน แต่เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงอ่อนแอ ชอบผู้หญิงเก่ง ชอบผู้หญิงที่กล้าแสดงออก กล้าพูดกล้าทำ กล้าได้กล้าเสีย เด็ดขาด เธอตรงหมดทุกอย่าง

หญิงสาวสะคราญนั้นเคลื่อนตัวเปิดบานประตูออก ในเช้าอันสดใสนั้นเหมือนกับโลกใบใหม่ นางสาวบียอมรับว่าเธอเองก็มีความรู้สึกเล็กๆ กับการขีดเส้นให้ชัดเจนในวันนี้ เเต่เพื่อชีวิตเเละหัวใจของเธอ การอกหักมันเจ็บ ยิ่งอกหักจากผู้ชายที่ไม่ลืมรักเก่ายิ่งเจ็บไปอีกสองเท่า ที่บอกว่าไม่ม ีวัน… นั่นมันเพราะเขาไม่มีวันที่จะมาหลงชอบวิญญาณที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอต่างหากล่ะ มันชัดเจนยิ่งกว่าเมื่อพี่ผีอ้อนวอนขอความรักจากร่างกายนี้ที่ไม่ใช่ของเธอด้วยซ้ำ

นิยายเรื่องนี้เน้นความสัมพันธ์ของตัวละคร ปมไม่ซับซ้อน มีดราม่าเล็กน้อยให้พอลุ้น จุดจบของตัวละครถือว่าสมเหตุสมผล ตัวร้ายที่แม้จะรักมากแต่ก็ต้องยอมปล่อยเมื่อคนที่รักไม่เคยรักเรา จากตามขัดขวางความรักของพระนางอย่างสุดความสามารถก็ยอมถอย หลบไปเลียแผลใจไกลถึงชายแดน ไม่ขอก ลับมาเมืองหลวงหากไม่มีราชโองการเรียกกลับ ส่วนนางร้ายแม้ตอนแรกจะไม่ลงมือหนักด้วยยังไว้ตัว ถือว่าตนนั้นสูงศักดิ์จะลงมือกระทำเช่นสตรีไร้การอบรมนั้นดูจะไม่เหมาะสม แต่พอเห็นว่าตัวเองจะเสียคนที่รักไปจริง ๆ จึงเกิดความริษยา

บทที่ 10 องครักษ์ ภายในห้องที่เต็มไปด้วยตำราบุรุษที่เอาแต่โมโหตนเองที่ทำให้สตรีร่างบางอย่างนางบาดเจ็บได้ เขาไม่ไว้ใจผู้ใดเพราะเคยถูกหักหลังและโดนทำร้าย ทำให้ความคิดหวาดระแวงทุกคนที่เข้ามาหาเป็นมาตั้งแต่ที่ได้รับบาดเจ็บเขาก็ไม่อยากเชื่อใจผู้ใดอีกเลยนอกจากองครัก� �์ประจำกาย "นี่ข้าเป็นอะไรไป เหตุใดถึงไม่มีเหตุผลเช่นนี้ได้นะ " เขาบ่นพึมพำนั่งตัวทรุดลงกับพื้นพลางคิดถึงใบหน้าเจ็บปวดของจิวซินพระชายาที่ท่านพ่อประทานให้ เขารู้ดีว่าครั้งนี้เขาทำเกินกว่าเหตุนางอาจจะไม่ได้เป็นคนของฮองเฮาก็ได้

ฉย ไม่ได้เหลือบแลไปบนเวทีสักเสี้ยวนาที ปล่อยให้สาวสะคราญทั้งสวยและไม่สวยบนนั้นทิ้งสายตาเก้อเพราะเจ้าตัวที่เป็นจุดสนใจพริ้มตาหลับเฉยเมย เพชรลดากระแทกเท้าปังๆ เธอหงุดหงิดแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด โอมานนั่งหลับตา เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ กอดอกนอนหลับน่าตาเฉย ทั้ง�

แม้จะพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกบ่อยแค่ไหน แต่หัวใจของหล่อน สมองของหล่อน และจิตวิญญาณของหล่อนไม่ยอมเชื่อฟัง มันทรยศ ไปหลงรักผู้ชายที่ร้ายกาจอย่างดีเลียน ซาโกร่า กาซิยาส จนหมดเกลี้ยงหัวใจ ตอนนี้หล่อนมันก็แค่บ่าว เป็นแค่ทาสรักของดีเลียนเพียงเท่านั้น “เมื่อ

ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มๆ แล้วใช้อีกมือดึงแขนของดลธีให้เข้ามาจนแทบจะชิดตัวของโฉมงาม ตอนนี้เขามีความรู้สึกว่าสองคนนี้กำลังจะตกเป็นเหยื่อของเขายังไงไม่รู้ เจ้าดลจากที่อยู่กับโฉมงามสองคนก็ดูเป็นผู้ล่าแต่หากได้มาอยู่กับเขานั้นก็ไม่ต่างจากเหยื่อตัวน้อยๆ “เจ้าคุณ ไม่เอาน่า..” “ที่รัก น้ำที่รักเยิ้มขนาดนี้แล้วนะ” “ตะ แต่มันไม่ได้นะ”

ปั้นหยาทั้งเด้งทั้งร่อนสะโพกกับร่องรักใส่ตัวตนของผมพร้อมกับเกร็งตัวเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเธอก็เกร็งกระตุกร่างกายแล้วก็ร้องออกมา “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ! อร้าย~” ปั้นหยาโผตัวลงมาซบอกผมแล้วเกร็งตัวเหมือนคนหมดแรงแต่ผมยังไม่เสร็จก็เลยยกตัวท่อนล่างสวนสะโพกเข้าใส่เธอแทน “อ่าส์~ อ ย่าตอดพี่แน่นที่รัก โอ้ว~”

สกายเบิกตากว้างด้วยความหวาดระแวงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ร่างบางพยายามดีดดิ้นออกจากการเกาะกุมของชายร่างกำยำ “เธอชอบนักไม่ใช่หรอสกาย ชอบทำให้คนอื่นเขาเสื่อมเสียชื่อเสียง ชอบจ้างวานคนให้ไปทำมิดีมิร้ายเมียของฉัน พอตัวเองจะโดนเองบ้างกลับมาร้องโวยวายแบบนี้”