โหดเหี้ยม Novels & Stories

เพราะน้องสาวฝาแฝดร่างกายอ่อนแอ ทุกคนจึงลำเอียงไปรักแต่เธอ วันที่พายุหิมะถล่มจนปิดตายเส้นทางบนภูเขา เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเหลือที่นั่งว่างเพียงที่เดียว ฉันกำใบรับรองแพทย์ที่ระบุว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายในมือแน่น กำลังคิดจะสละหนทางรอดให้น้องสาวฝาแฝด แต่จู่ ๆ เธอกลับกุมหัวแล้วร้องว่าเวียนหัว คนทั้งบ้านกรูเข้าไปห้อมล้อมเธอทันที แล้วช่วยกันยัดร่างเธอเข้าไปในห้องโดยสาร สามีจับแขนข้างที่กระดูกหักของฉันแล้วพูดว่า “ซูเหยียน คุณรอรอบหน้านะ” ลูกสาวยังปาก้อนหิมะใส่ฉันพร้อมตะโกนว่า “น้าเล็กต้องการความช่วยเหลือมากกว่า แม่ห้ามแย่งนะ!” กระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า ฉันถึงได้เห็นน้องสาวที่นั่งติดขอบหน้าต่างแลบลิ้นใส่ฉันด้วยสีหน้าผู้ชนะ——ที่แท้เธอก็ไม่ได้เวียนหัว หลังจากรอดชีวิตมาได้ เวลาของฉันก็เหลืออยู่อีกแค่สามวัน สามวันสุดท้ายนี้ ฉันตัดสินใจจะใช้ทุกอย่างแลกกับความรักเพียงเศษเสี้ยวจากครอบครัว

ในวันแม่ ฉันอยากส่งของขวัญให้แม่สามี แต่ไม่คิดว่าจะเห็นแม่สามีพาชายผิวสีคนหนึ่งเข้ามาในห้อง ครึ่งชั่วโมงต่อมา แม่สามีก็เดินออกจากห้องด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ...

หลังจากที่โจวเสวี่ยซูถูกส่งเข้าตำหนักเย็นเป็นครั้งที่สามสิบ เสด็จพ่อก็ทรงป้อนยาขับเลือดชามหนึ่งถึงริมฝีปากของท่านแม่ "เสวี่ยเอ๋อร์ล่วงเกินเจ้าอีกแล้ว ข้าลงทัณฑ์นางให้แล้วนะ" "แต่นางพูดไม่ผิดหรอก กรมโหราศาสตร์ชี้ชัดว่าเด็กในครรภ์ของเจ้ามีดวงชะตาชงกับนาง" ท่านแม่น้ำตานองหน้า พยายามขัดขืนสุดชีวิต ทว่าสุดท้าย เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว นางสติหลุดจนขว้างปาของหมั้นหมายพังยับเยิน และสั่งห้ามไม่ให้เสด็จพ่อเหยียบย่างเข้าตำหนักเว่ยยางอีกแม้แต่ก้าวเดียว และเสด็จพ่อก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลยจริงๆ ปีแรก เสด็จพ่อปลดท่านแม่ลงจากตำแหน่งฮองเฮา แล้วแต่งตั้งโจวเสวี่ยซูขึ้นเป็นฮองเฮาคนใหม่ พิธีสถาปนาฮองเฮานั้นยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าของท่านแม่ในอดีตเสียอีก คืนนั้นเอง แจกันแก้วหลากสีหลายใบในตำหนักเว่ยยางถูกคนปาทิ้งด้วยความโกรธแค้นจนแตกกระจาย พอเสด็จพ่อทรงทราบเรื่อง มุมปากของพระองค์กลับยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ปีที่สอง ฮองเฮาโจวกำเนิดโอรสธิดาฝาแฝด พระโอรสจึงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาททันที หลังจากนั้นไม่กี่วัน พวกนางกำนัลต่างเล่าลือกันว่ามักได้ยินเสียงร้องไห้วังเวงราวกับผีสางในตอนกลางคืน เสด็จพ่อขมวดคิ้ว แล้วสั่งโบยพวกบ่าวไพร่ที่นินทาจนตาย ทว่าพระองค์ก็ยังคงโปรดปรานโจวเสวี่ยซูและลูกๆ ของนางอย่างเหลือล้นเช่นเดิม จนกระทั่งเข้าสู่ปีที่สาม กองทัพชายแดนพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหล่าขุนนางต่างทูลขอให้ส่งองค์หญิงไปอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์เพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง หลังเลิกประชุมขุนนาง เสด็จพ่อเดินเข้ามาในห้องบรรทมของท่านแม่ด้วยสีหน้าซับซ้อน "ฉางหนิง ลูกของเสวี่ยเอ๋อร์ยังเล็กนัก ข้าทำใจให้พวกนางแม่ลูกแยกจากกันไม่ได้จริงๆ" พระองค์ตรัสสารพัดสิ่ง แต่ท่านแม่ไม่แม้แต่จะตอบสักคำ ทำให้พระองค์ทรงหน้าดำคร่ำเครียด แล้วสะบัดชายเสื้อคลุมเดินจากไป "ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธอยู่ แต่ข้าก็เป็นฝ่ายยอมมาหาเจ้าเองแล้วนะ เจ้าจะเอาอะไรอีก?! เจ้าไปสงบสติอารมณ์เองเสียบ้าง!” แต่พระองค์ไม่มีวันรู้เลยว่า ท่านแม่ตกเลือดตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว และเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะท่านแม่จงใจสั่งให้ข้าเป็นคนทำต่างหาก

นายหัวผู้เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง ราชันไม่เคยคิดที่จะรักใคร เพราะเขาไม่เคยไว้ใจผู้หญิงคนไหนที่เข้ามาจีบเขา แต่ใครจะไปเชื่อว่าหญิงสาวที่โดนกล้อนผม หน้าตาบวมช้ำ โดนโยนทิ้งไว้กลางทะเล จะกลายมาเป็นนายหญิงของเกาะ โดยที่ราชันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอคือใคร ปะการังหญิงสาวที่อยู่ดีๆไม่รู้ว่าพรหมลิขิตหรือเวรกรรมอะไร ส่งให้เขาต้องได้มาช่วยชีวิตเธอ และยังจะต้องกลายมาเป็นสามีภรรยากันอีก นายหัวคิดแล้วก็ขำ สงสัยตัวเขาเองจะเลือกมากเกินไป พอถึงเวลาที่จะได้มีเมียจริงๆเลยไม่ต้องเลือกเลย

วัชรมัยเคยทิ้งไผท ทิ้งลูก แล้ววันนี้กลับมาร้องขอความเป็นแม่อีกครั้ง ไผทจะไม่มีวันให้อภัย!

แหวนแต่งงานถูกชายหนุ่มโยนมากลางเตียงใหญ่ “ฉันให้ เผื่อเธอจะได้เอาไปขายแลกเป็นเศษเงิน” “ฉันไม่ได้ต้องการ! “มีนาอึ้งอยู่สักพักก่อนจะดันตัวลุกโต้เถียงอย่างไม่พอใจ ยามที่ถูกเขาพูดเชิงดูถูก “แล้วแต่มึงดิ “

ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยแปดขวบถูกฉุดกระชากอย่างแรงจนแขนเสื้อขาด แขนขาที่ถูกเกาะกุมด้วยชายร่างใหญ่หลายคนที่ล้อมตัวนางอยู่ ร่างของนางถูกยกขึ้นเหนือพื้นแขนสองข้าง ขาสองข้างถูกมือสกปรกจับยกขึ้น แม้น้ำตาไหลอาบแก้มแต่นางยังมองเห็นเปลวเพลิง ผู้คนที่ถูกฆ่าอย่างเหี้ยมโหด บนพื้นนองไปด้วยเลือดสีแดงสด ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงของเปลวเพลิง แสงวาบหนึ่งผ่านมา ศีรษะของชายคนนั้นหลุดออกจากร่างอย่างรวดเร็ว เพียงแวบเดียวนางรู้สึกได้ว่าแขนขาเป็นอิสระ เด็กหญิงลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือร่างไร้ศีรษะของคนเหล่านั้น และบุรุษผู้อยู่หลังอาชาสีดำทมิฬ ดวงตาคู่นั้นมีสีแดงราวกับโลหิต แววตาเยือกเย็น ไม่แสดงถึงอารมณ์ความรู้สึกใด อาภรณ์สีดำกลืนกินไปกับรัตติกาล มีเพียงกระบี่ในมือที่สีเงินที่หยาดโลหิตไหลย้อยลงพื้นดิน “ท่านจอมมาร” ..... นับจากเหตุการณ์ในคืนนั้น ‘ซินหราน’ กลายเป็นสาวใช้ข้างกาย ‘จอมมารเหิงหยางเซิง’นางเพียงหวังใช้ชีวิตแต่ละวันอย่างสงบในสถานที่ที่อันตรายที่สุด จากเด็กหญิงวัยแปดขวบสู่หญิงสาววัยสิบหก นางไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้ยืนอยู่กลางใจบุรุษที่ได้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดที่สุดในยุทธภพ

เขายื่นคำขาดให้ส่งหญิงสาวคนหนึ่งในตระกูลคอทลินไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ใครบ้างจะไม่รู้ว่านี่เป็นกับดัก ไม่มีทางที่ตระกูลคอทลินจะส่งลูกสาวสุดที่รักไปเด็ดขาด ดังนั้นใครจะเหมาะสมไปมากกว่าลูกนอกกฏหมายกัน

ฤทธิ์เยอะนักใช่มั้ย ได้...! ฉันจะเอาเธอจนตายคาเตียงเลย คอยดู...!

หลิงอี้หรานถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลาสามปีเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่คร่าชีวิตคู่หมั้นของอีจินลี่ชายผู้ร่ำรวยที่สุดในเมืองเฉิน เมื่อเธอได้รับการปล่อยตัวจากคุก อี้จิ่นหลีเกิดสนใจเธอขึ้นมาด้วยเหตุผลใดบางอย่าง เธอคุกเข่าลงบนพื้นและอ้อนวอนขอร้องเขา “อี้จิ่นหลีปล่อยฉันไปได้ไหม?” เขาแสยะยิ้มและพูดว่า “น้องสาว ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป” ว่ากันว่าอี้จิ่นหลีไม่แยแสหรือสนใจใครสักคนและทุกๆคน แต่ด้วยบางเหตุผลเขาทำทุกอย่างเท่าที่เขาจะทำได้เพื่อเอาใจคนงานสาวสุขาภิบาลผู้ซึ่งอยู่ในคุกตลอดสามปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ตามความจริงจากอุบัติเหตุในปีนั้นได้ปล้นความรักทั้งหมดของเธอที่มีให้กับเขาแล้วเธอก็วิ่งหนีไป หลายปีต่อมา เขาขอร้องเธอขณะที่อยู่บนพื้น “อี้หราน ตราบใดที่เธอกลับมาอยู่เคียงข้างฉัน ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ” เธอเพียงแค่จ้องมองไปที่เขาอย่างเยือกเย็นและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ก็ไปตายซะ”