โอกาสครั้งที่สอง

หลี่หานสือเชื่อว่าความรักที่เสิ่นอวี๋ซินมอบให้เขาอย่างสุดหัวใจจะไม่มีวันแปรเปลี่ยน แม้แต่เขาให้นางไปส่งของขวัญให้สตรีอื่น หญิงสาวก็ยอมทำตามเพียงแค่ให้เขาพอใจ จนกระทั่งวันปักปิ่นของเสิ่นอวี๋ซิน หญิงสาวไม่ได้เชิญเขาอย่างที่เขาคาดเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไปร่วมงาน คิดว่าสตรีที่วิ่งไล่ตามอย่างบ้าคลั่งกำลังแกล้งถอยเพื่อให้เขาสนใจ แต่ภาพตรงหน้าที่ครอบครัวสกุลเสิ่นกำลังประกาศในงานเลี้ยงว่านางกำลังจะหมั้นหมายกับบุรุษอื่น เขาจึงได้รู้ว่าสูญเสียหญิงที่รักเขาที่สุดไปแล้ว แต่หลี่หานสือจะไม่หยุดเพียงแค่นั้น ในเมื่อนางเคยรักตนยิ่งกว่าสิ่งใด จึงเชื่อว่าจะสามารถแย่งชิงนางกลับมาได้ ขอเพียงให้นางหันกลับมารักตนเองอีกครั้ง และยกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับผู้อื่น แม้จะต้องแลกกับอะไรเขาก็ยอม เพราะเพิ่งรู้ว่าหัวใจของเขาเองต่างหากที่ขาดนางไม่ได้

ออแกนเห็นเขากับหมอหญิงจูบกันในห้อง เข้าใจว่าพวกเขาคบกัน เธอจากไปด้วยน้ำตา 3 ปีจากนั้น เธอกลับมาอีกครั้ง เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปจากเขาอีก รักและหึงโหดมาก เธอจะรอดจากเซ็กซ์ที่ร้อนแรงของเขาไปได้มั้ย มานั่งเฝ้าเขาทุกวัน ทุกๆเจ็ดโมงเช้า กับอเมริกาโน่ร้อนของเขา...... "ห้านาทีแห่งความสุข คุณหมอขา เมื่อไหร่จะรู้ตัวสักทีนะ" เธอ ที่จากเขาไปเรียนต่ออย่างกะทันหัน ....... "พิมพ์ เราต้องเลื่อนเวลาเดินทางเข้ามาเร็วขึ้น" ก่อนวันเดินทาง เธอกลับไปพบว่าเขากับหมอหญิงคนนั้น จูบกันในห้อง....... "ออแกน!! เดี๋ยว!! กลับมาก่อน........" สามปีต่อมา เธอกลับมาเพราะข่าวร้ายว่าแม่เธอได้รับอุบัติเหตุที่น่าสงสัย .......... "ออแกน!! ใช่คุณจริงๆด้วย คุณกลับมาแล้ว" ไม่คิดว่าหมอรุตจะรุกเธอจนถึงขนาดรวบหัวรวบหาง ไม่ยอมปล่อยให้เธอมีโอกาสปฏิเสธ......

เธอก็แค่ตัวแทน ที่ถูกเขายกมาวางในตำแหน่ง...เมีย ความรัก ความเจ็บปวด ความโกรธเกรี้ยว ความอาฆาต เกิดขึ้นกับมนุษย์เสมอๆ ไม่ว่าจะยากดีมีจนต่างก็ต้องเจอกับบททดสอบเหล่านี้ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือวิชญ์นักธุระกิจผู้มีหน้ามีตาในสังคม เพราะจู่ๆ เขาก็ถูกคนรักหักหลังได้อย่างเลือดเย็น โดยเธออาศัยความไว้เนื้อเชื่อใจที่เขามีให้ เพราะแค้นเขาจึงต้องเอาคืน ด้วยการให้มารีญาน้องสาวของอดีตคนรักมาเป็นตัวแทนที่ต้องทำทุกๆ อย่างให้เหมือนกับพี่สาว แม้กระทั่งเรื่องบนเตียง

องค์หญิงเสเพลผู้โด่งดัง นางไถ่ตัวเขามาจากหอคณิกา แต่ใครจะคิดว่ากลับเป็นการพาเสือเข้าถ้ำด้วยตัวเอง "หากยังกล้าเอ่ยนามชายอื่น ค่ำคืนนี้ข้าจะทำให้เจ้ามั่นใจได้ว่า นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะได้ทำ" “ก็แค่จัดการกับสตรีบ้าตัณหาเพียงคนเดียวมิใช่หรือ มันไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าเท่าใดนักหรอก เรื่องบนเตียงข้าก็มิได้ด้อยไปกว่าผู้ใด ไม่ต้องห่วงหรอก” เขาจงใจใช้นางเป็นสะพาน เพื่อเข้าสู่วังหลวงของเสิ่นตู แต่ทว่า... เพราะความใกล้ชิด และใช้ชีวิตอยุ่กับนางทุกวัน จงเริ่มรู้ว่า องค์หญิงที่ผู้คนมองว่าเสเพล ไม่เอาไหนและใช้ชีวิตเหลวไหลผลาญเงินในพระคลัง กลับมิใช่อย่างที่เห็น มีความลับมากมายเกี่ยวกับนาง ที่เขาอยากรู้ สุดท้าย ก็กลายเป็น "บุรุษอุ่นเตียง" ของนาง แต่เพราะสาเหตุบางอย่าง ทำให้ต้องแยกจากกัน เมื่อมาพบอีกครา... กลับกลายเป็นว่านาง ต้องเกลียดเขาจนยากจะให้อภัย

"จำไว้สายขิม..." เขาถอนจูบออกมาเพียงครู่เดียวเพื่อกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่แหบพร่า "คฤหาสน์นี้คือโลกของเธอ และเฮียคือพระเจ้าของเธอ เธออยากได้อะไรเฮียจะหามาประเคนให้ทุกอย่าง ยกเว้นอย่างเดียว... คือ ‘อิสรภาพ’ ที่จะไปจากเฮีย เพราะต่อให้ตายเธอ เฮียก็จะเป็นคนฝังศพเธอไว้ข้าง ๆ เฮียเอง!" “เฮียพันธ์! คนบ้า..ขิมเกลียดเฮีย!” "เกลียดเฮียก็ได้ แต่อย่าเลิกรักเฮียเลยนะคนดี"

ฉันที่กำลังเลิกเรียนและยืนรอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ที่หน้าโรงเรียนเพื่อที่จะกลับบ้าน แต่จู่ๆ ก็มีกลุ่มผู้ชายชุดดำฉุดฉันขึ้นไปบนรถตู้ทันที " กรี๊ด! " ฉันกรี๊ดร้องเสียงดัง ซึ่งตอนนี้ที่ป้ายรถเมล์ไม่มีคนอยู่สักคนเลย เพราะทุกคนทำกิจกรรมกีฬาสีอยู่ในโรงเรียนกันหมด เลยยังไม่มีใครออกมานอกโรงเรียน ฉันโดนฉุดกระชากลากถูให้ขึ้นไปบนรถตู้คันสีดำ ฉันดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด เพราะผู้ชาย 2 คนล็อกแขนทั้งสองข้างของฉันเอาไว้แน่น ฉันที่มีแรงเท่ามดตะนอยจะไปสู้แรงพวกเขาได้ยังไง " พวกคุณเป็นใคร ปล่อยหนูนะ ปล่อยหนู " ฉันที่ตอนนี้ตื่นตะหนกเป็นอย่างมาก และร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว " เรียบร้อยครับท่าน " ผู้ชายอีก 1 คนพูดกับใครก็ไม่รู้และเขาก็ปิดประตูรถตู้ทันที " หึ " ฉันที่ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเลยหันหลังไปดูต้นเสียงที่เบาะด้านหลังของฉันทันที " ขะ คุณเป็นใครคะจับหนูมาทำไม ปล่อยหนูเถอะนะคะ หนูอยากกลับบ้าน " ฉันที่ตอนนี้ตัวสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้ม หันไปยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอนผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะหลัง

วันที่เธอทุ่มเทรักให้เขา คุณหมอเย็นชาคนนั้น รักที่เคยถูกเขาทิ้งขว้าง ไม่สนใจ และไม่เคยให้ความสำคัญ ผ่านไปหลายปี เธอกับเขากลับมาอีกครั้ง เขานั้นยังรักเธออยู่เต็มหัวใจ แต่เธอยังจมอยู่กับความเจ็บปวดในอดีต ครั้งนี้เป็นเขา ที่ต้องเดินหน้า เติมเชื้อไฟให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง... “ปล่อยนะคุณหมอ ฉันเจ็บนะ คุณทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ” “ไม่มีกฎหายข้อไหน ที่จะห้ามผัวคุยกับเมีย” “หุบปากนะ! คุณพูดบ้าอะไรน่ะ อย่ามาคุกคามกันนะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ อ๊ะ! เอาคืนมานะ!” “ปล่อย!” “ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ ทางที่ดีอยู่เฉย ๆ แล้วมานั่งคุยกันดี ๆ เถอะ จะได้ไม่เจ็บตัว ถ้าคุณดิ้นมากกว่านี้ ผมไม่รับรองนะว่า จะทำมากกว่าลากคุณมาที่นี่” คนหนึ่ง ยังรู้สึกเข็ด และไม่อยากเจ็บปวดกับความรัก….. อีกคนก็รุกเต็มที่ เพื่ออยากขอโอกาส เพียงแค่รักเธออีกครั้ง…. ที่สุดแล้ว หมอติณณ์จะสามารถจุดถ่านไฟเก่าครั้งนี้ขึ้นมาได้อีกไหม ฝากติดตามเรื่องราวความรักของทั้งคู่ ไปพร้อม ๆ กัน ด้วยนะคะ

หญิงสาวคนหนึ่งที่ต้องสูญเสียทุกอย่างในซีวิต เธอดื่มเหล้าหนักมารู้สึกตัวอีกที่ก็กลายมาเป็นเมียของชายคนหนึ่ง แถมยังย้อนมาอยู่ในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์อีกต่างหาก พอเริ่มปรับตัวได้กลับมีเหตุการณ์ที่ทำให้พรากจากกันอีก เรื่องทั้งหมดนี้มันคือโชคชะตาหรือสิ่งใดกันแน่

คนรักที่จากไปอย่างไร้เหตุผล กลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้งในรอบ 5 ปี เขาจะทำอย่างไร “ทุกครั้งทำไมต้องมีผมที่เจ็บอยู่คนเดียว คุณเลือกจะใจร้ายกับผมก่อนก็อย่าหาว่าผมเป็นคนเลวก็แล้วกัน!!” เธอ และ เขา .....เคยรักกันมาก่อน "ทั้งสอง" เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกันหลังจากที่เขาได้รับตำแหน่งใหม่แต่ทว่า..... "เธอ" กลับทิ้งเขาไปเหลือเพียงแหวนหมั้นแทนใจที่เขาเคยสวมให้ 5 ปีผ่านมาเธอมาปรากฎตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง หลังจากที่เขาพยายามตามหามาร่วม 4 ปี “ผมให้คำตอบที่คุณอยากรู้ในทุก ๆ คำไปแล้ว ทำไมตอนนี้คุณถึงไม่กล้าตอบคำถามของผมล่ะ” “เรื่องนี้…ไม่ได้เกี่ยวกับการรักษาคุณพ่อไม่ใช่เหรอคะ” “คุณรู้ได้ยังไงว่าไม่เกี่ยวข้องกับการรักษา ถ้าผมบอกว่าจะไม่รักษาคุณพ่อของคุณถ้าคุณไม่ตอบคำถามผมมาคุณจะทำยังไง” “หมอคะ อย่า….อย่าล้อเล่นแบบนี้สิคะนี่มันชีวิตคนนะคะ” “แล้วที่คุณทิ้งชีวิตผู้ชายคนหนึ่งให้จมกับความทุกข์เมื่อห้าปีก่อนนั่นล่ะ คุณไม่คิดที่จะรับผิดชอบอะไรสักหน่อยเหรอ”

“ฉันท้อง” เพชรหอมกลั้นใจบอกชายตรงหน้า ชายหนุ่มที่หล่อนรักสุดหัวใจ ยอมมอบกายมอบใจให้ทั้งที่ยังไม่แต่งงาน คนได้ยินเลิกคิ้วสูง สีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนเหยียดยิ้ม “แน่ใจเหรอว่าเป็นลูกฉัน” ราซิเอลโล่ตวัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะคว้าชุดคลุมที่พาดอยู่ปลายเตียงมาสวมทับเรือนกายเปล่าเปลือย “ฉันจำได้ว่า ฉันป้องกันทุกครั้งไม่มีพลาดแน่นอน”