도망간 Novels & Stories

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

tanong ko hindi naman po , mga 15minutes po base dito sa waze ko. pwede ba wag ka nang mag PO sakin, mukang magkaedad lang naman tayo. natatawa kong sabi. mejo humina na ang ulan sa parteng ito kaya mabilis na ang pagpapatakbo ni kira na tahimik na nagmamaneho. KIRA'S POV

He stay way and left me. "T-Theo! Ahhhh! Stooop! Please!" I can not take the pain anymore. That's enough, but the pain I'm feeling got worse. The voices grew louder and louder. The bad memories kept swirling around so much that I could do nothing but scream and faint forever. My grip gradually loosened as I backed away and stumbled over something. I don't know what's going on yet. The speed of events. I could feel the wind surrounding me and me falling hard into the water. In a river, I fell.

Sa loob ng transfer array, kakapalang humupa ang takot ng mga tao— pero nang makita nila ang bagong alon, muli silang nanginig. Hindi dahil duda sila sa barrier, kundi dahil sa trauma na naranasan nila sa paglalakbay. Parang napapaligiran ng mga gutom na lobo— kahit may apoy sa paligid mo, hindi ka pa rin mapapanatag. 😨 Ang Mutated Wandering Soul Nang ituro ni Juan ang daliri, sumugod ang dalawang libong wandering souls. Pero ang mutated wandering soul na nasa likuran niya ay nagpakita ng pakiusap, ayaw gumalaw.

Hindi makapiniwalang usal niya. "What's happening between you two?" Biglang singit nung ma'am carolina. "Nothing ma'am" Walang ganang usal ni Blaze perl parang may diin ang salitang yun. Tumango lang ito at agad na bumalik sa pagalalakad. Inantay ko munang makalayo bago ako magsalita baka marinig kaming hindi magka-ayos ng mokong na'to malalagot ako. Sinundan ko pa siya ng tingin hanggang sa makaliko ito ay agad kong binalik ang paningin kay Blaze.

Pabagsak siyang naupo sa kama nang may isang alaalang pumasok sa kaniyang isip. Matapos niyang maglasing kagabi ay may lalaking lumapit sa kaniya. And that's it! Wala na siyang maalala maliban doon dahil nawalan na siya ng malay! Saglit siyang natahimik at pinakiramdaman ang sarili. Wala naman siyang nararamdamang something down there. Siguro naman, it's safe to say na hindi siya na-rape or na-take advantage.

Hindi ko naman masydong kita kung may tao kasi may kurtina naman. Impossible namang maakyat itong kwarto ko e ang taas nito. Tumayo ako at dahang-dahang pinuntahan ang sliding window. Kahit na kinakabahan ay nag patuloy parin ako. Hinawi ko ang kurtina sa sliding window at nakitang may lalaking nakatayo dun. The hell is he doing here at this hour.

Success! The end.

Lihim akong napahugot ng malalim na paghinga sa 'di ko mapigilang tanong. This is my chance to escape and leave this Island, right? "Sa kasamaan pong palad, ang Young Master ay wala pa pong malay nang umalis sila." Napaawang ang labi ko. Tumango ako ng marahan. I see. Ramdam kong nakamata lamang si Daniel sa akin, habang ako ay para naman biglang sinilihan ang puwet ko. This is it! A good chance to escape!

Kabanata 13 "I will miss you!" ani at yakap sa akin ni Kola. Kasama ko ngayon si Dan at hinatid namin rito sa airport sila Kola at Peter. "I will miss you too, Kola!" nakangiting kong sagot. Si Peter naman ang niyakap ko pagkatapos. "Escala is a beautiful place, Maia. Enjoy your time here. Make a lot of friends para hindi ka ma-bored. Okay?"