Romans & histoires 전설

พฤกษา:อย่าบอกนะมึง ปรัชญา:ชัวร์ ไอ้เวรนั่นร้ายจะตาย เวทย์:ว่าไงไอ้เพลิง อย่าบอกนะเรมิของมึงด้วย พฤกษา:อ่านไม่ตอบนะมึง ปรัชญา:สงสัยชักเว่าอยู่มั้ง เปลวเพลิง:อ่านไม่ตอบเหี้ยไรกูเพิ่งกดเข้ามาอ่าน เวทย์:ก็มันขึ้นว่ามึงเห็นแล้ว เปลวเพลิง:สงสัยมีเด็กแอบดูหนั งโป๊มั้ง

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกไป หวังคุนตกตะลึงทันที มองสร้อยประคำลูกประคำเมล็ดรุทรักษะในมือแวบหนึ่ง หัวเราะอย่างกำเริบเสิบสาน “ไอ้หนู เธอไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? เธอพูดว่าสร้อยประคำเส้นนี้เป็นของปัจจุบัน?” “ใช่” ฉู่เฉินพยักหน้าพร้อมกล่าว หวังคุนสีหน้ายั่วเย้า กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ ไอ้หนู เธอกล้าพูดจาเหลวไหลหน้าด้านเลยนี่นา! เธอรู้ไหมว่า สร้อยประคำเส้นนี้ เรียกว่าสร้อยประคำลูกประคำเมล็ดรุทรักษะ เป็นอัครเสนาบดีรุ่นก่อนท่านหนึ่งทิ้งไว้ให้ ยังเคยปลุกเสกอีกด้วย ฉันต้องทุ่มเงินหนึ่งร้อยล้านกว่าจะซื้อมาได้”

ภาพของสาวสวยที่ปรากฏขึ้นมาจากกลุ่มเงาดำๆ ก่อนจะเดินหายลงไปในน้ำยังติดตา นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่า ‘ผีพราย’ และหากมีอิทธิฤทธิ์จนฆ่าผู้ชายได้มากมายขนาดนั้น แล้วพวกเขาล่ะจะเอาอะไรไปต่อกรได้ “จะว่าไปพวกเขาก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอกคุณจ่า รูปกายเกิดจากกิเลส เน ื้อหนังเกิดจากกามารมณ์ ถ้าคุณจ่าไม่หลงใหลไปกับสิ่งที่มองเห็นเหล่านั้น ก็ไม่มีทางที่จะเข้าไปอยู่ในมนต์เสน่หาของเธอเหล่านั้นได้หรอก”

เย่เทียนหยู่หยิบมันขึ้นมาดู ก่อนที่เขาจะเห็นตัวอักษร วิชาเทพมาร ที่เขียนสลักอยู่ด้านบน “นี่คือวิชาเทพมาร วิชาจิตชั้นสูงที่สุดของนิกายศักดิ์สิทธิ์ คราวก่อนแม่ดูตอนลูกสู้แล้ว ดูเหมือนว่าลูกจะฝึกหฤทัยสูตรซิวหลัวอยู่ก่อนแล้ว อันที่จริง หฤทัยสูตรซิวหลัวเป็นเพีย งส่วนหนึ่งของวิชาเทพมาร และมันก็ไม่สมบูรณ์แบบเท่ากับวิชาเทพมาร เพราะงั้นแม่เลยตั้งใจไปเอาเล่มนี้มาให้ลูก” มู่หรงอินอธิบาย

พรางพิษ EP 1 แสนชัง ___________ กลุ่มควันสีเทาปนดำ พวยพุ่งออกจากปากปล่องเมรุภายในวัดดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงฯ สมัตถ์ โสภณวิชญ์ มองตามกลุ่มควันแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ ดวงตาแดงก่ำนั้นแทนคำบอกเล่าถึงความเศร้าที่อยู่ภายใน หกเดือนที่แล้วเขาเสียมารดาไปอย่างไม่มีวันหวนก

เวหามุ่นคิ้ว ผิดแผนแฮะ “งั้นไปใกล้ๆ ดีไหม ในประเทศก็ได้ ภูเขา ทะเล น้ำตก...” “นี่ลุง เมียลุงมีงานอีกสามสี่งานรออยู่ข้างหน้า และแม้ว่าจะถ่ายละครเรื่องนี้จบ เมียลุงก็ไม่ว่างหรอก” บอกเขาอย่างเซ็งๆ เวหาทำหน้ายู่ “โธ่...จริงๆ เลย เรารึอุตส่าห์วางแผน”

นิยายเรื่องนี้ประกอบด้วยเรื่องสั้น 3 เรื่อง ได้แก่ 1.สี่มังกร 2.ชดใช้หนี้มาเฟีย 3.ฆาตกรสอนสวาท ปฐมบท สี่มังกร “อืม...อ่า....”

ชายหนุ่มรำพึงเบาๆ ขณะเรียงเศษภาพวาดหญิงงามเปลือยกายที่ยังพอเหลือ ลำเลียงสาวงามผู้เคราะห์ร้ายขึ้นมาจากกองเถ้า แต่ทว่าสายลมวูบหนึ่งก็หอบไปสิ้น จู้จื่อจึงตบบ่าปลอบพระทัย “มารบคราวใดก็ต้องพกตำราพวกนี้มาอ่าน ไม่เบื่อบ้างหรือพ่ะย่ะค่ะ” “ตำรากามสูตรโบราณเหล่านี้แท้จ ริงเป็นตำราพิชัยสงครามต่างหาก เอกสารพวกนี้เรียกการร่วมรักว่า ‘การยุทธ์’ ข้อความในตำรากามสูตรมิได้หยิบยืมคำศัพท์ทางทหารมาใช้โดยไม่มีเหตุผล และจะบรรยายท่วงท่าอย่างน่าตื่นตาตื่นใจเช่นเดียวกับตำรารบ นี่แหละเคล็ดลับการทำศึกของข้า”

มินตราโกหกหน้าใสปะติดปะต่อเอาจากเรื่องราวในหนังสือเล่มโปรดมาบอกเล่าเรื่องเท็จให้แกนาง " คุณพระ!!! โชคดีแค่ไหนที่รอดมาถึงเพียงนี้มิผิดจักกลายเป็นผีเฝ้าป่ารึเมียโจรไปแล้ว"

ถึงจะหยอกล้อกันจนเกือบออกนอกประเด็นไปแล้ว บุปผชาติก็ยังไม่ลืมฉายาที่มาร์โคได้รับ จึงเอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยความใคร่รู้ “Prince of Extreme เป็นฉายาของแก๊งเขา เพราะทุกคนในกลุ่มต่างก็หลงใหลในกีฬาผาดโผน กล้าและบ้าบิ่นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน” มณีญาสาธยายให้สาวเฉิ่มฟังจากข้อมูลทั้ง หมดที่ตนรู้มา ด้วยท่าทางภาคภูมิใจเสียเต็มประดา