ไอดอลข้ามมิติ พิชิตรักแม่ทัพหน้าตาย

ไอดอลข้ามมิติ พิชิตรักแม่ทัพหน้าตาย

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-03-23
โดย:  ชาไทยเย็นจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
99บท
9.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เธอหลุดไปยังจีนโบราณ ในร่างของบุตรของอัครมหาเสนาบดีกลาโหม โดยวิญญาณเจ้าของร่างต้องการให้เธอทำตามความหวังสุดท้าย คือแต่งงานกับแม่ทัพองครักษ์หลวง ที่ทั้งหล่อ สูง หุ่นดี ต้นตำหรับพระเอกซีรี่ย์เลย แต่ เขาทั้งโหดเหี้ยม ฆ่าคนไม่กะพริบตา เขา เย็นชา หน้าเดียว ไร้อารมณ์ และที่สำคัญ เขา ไม่ชอบนาง เขา ปฏิเสธการหมั้นกับนาง ต่อหน้าผู้คนมากมาย นี่ยังเรียกว่าพระเอกเหรอ แต่พอพ่อคุณตกหลุมรักเท่านั้นแหล่ะ ตามหึงไปทุกที่ กับลูกศิษย์ก็ไม่เว้น หึงโหด หวงแรง บ้าคลั่ง ฉากจับกด กดจูบก็มา บทจะโรแมนติก ก็หวานจนมดตายเรียบ ...............ชั้นจะรอดมั้ยเนี่ยยย เจ้าของร่างก็เกิดไม่พอใจอีก ไหนจะมือที่ 3 4 5 โอ๊ยย วุ่นวาย ไหนจะนางร้ายอีก ร้ายมา ร้ายกลับ ไม่โกงเด้อสู ใครจะกลัว ชั้นไม่กลัวนะจ๊ะ มาพร้อมกับวิชาป้องกันตัวทุกรูปแบบเรื่องตบ ขอให้บอก แม่จัดให้ หึ.........

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

Chapter 1: The Debt Collectors

The silence in Whitlock Manor was never truly silent. It was a thick, expensive quiet, woven from the dust settling on mahogany shelves, the slow decay of cut flowers in Chinese porcelain vases, and the muffled, echoing emptiness of too many rooms for too few people. Story Eleanor Whitlock moved through this silence like a ghost, a feather duster in her hand, her stockinged feet making no sound on the Persian runner.

Her world was measured in textures: the slick cold of marble mantelpieces, the gritty film on neglected picture frames, the brittle pages of books no one read. Sound was a distant, distorted thing for her now, remembered more than heard. Her voice, unused for three years, felt like a fossil in her throat. Her stepmother, Clandestine, preferred it that way. “A silent girl is a good girl,” she’d purred, her voice the last one Story had clearly heard before the world turned inward. “And we must be good, mustn’t we, Eleanor?” The use of her proper first name was always a threat.

Story was dusting the library—a grand title for a room that smelled of neglect and Richard Whitlock’s stale cigars—when the world outside the leaded windows changed. The crunch of gravel under heavy tires was a vibration she felt through the soles of her feet before she saw the long, black car, sleek as a hearse, glide to a halt on the circular drive. It was not a car that belonged to her father’s new-money associates, with their flashy sports cars. This vehicle whispered of older, darker money.

She froze, the duster hovering over a first edition Dickens. Her heart, a frantic bird trapped behind her ribs, began to beat a painful tattoo against her sternum. Unannounced visitors never brought good things. Good things did not come to Whitlock Manor.

From the kitchen, she heard the sharp clatter of a pan—Lydia, the cook and the only soul in the house who left a tray of food by the basement door on the bad nights. Then, the staccato click of Clandestine’s heels on the parquet floor, moving with purpose from the morning room. “Richard!” her stepmother’s voice, a strained singsong, pierced the quiet. “We have company. Unusual company.”

Story shrank back instinctively, melting into the deep shadow between a tall bookcase and the heavy velvet drapes. To be seen was to be a target. The rule was etched into her bones.

Through the gap in the doorway, she saw her father, Richard, descend the main staircase, his face a mask of irritated confusion that smoothed into wary calculation as he glimpsed the car through the fanlight. He straightened his silk waistcoat.

The doorbell did not chime. It resonated—a deep, sonorous bong that seemed to shake the very foundations of the house.

Richard opened the door himself. Framed in the afternoon light stood two men. The one in front was older, his hair steel-gray, his posture rigid in a impeccably tailored suit that managed to look neither modern nor old-fashioned, but simply authoritative. Behind him loomed a younger, broader man, his hands clasped, his eyes hidden behind dark glasses. A driver, a guard, a piece of living furniture.

“Richard Whitlock,” the older man said. His voice was dry, precise, devoid of warmth or inquiry. It was a statement of fact.

“Yes? And you are?” Richard’s tone was that of a man used to being the one making others wait.

“Messenger. From the Covelli family.” The man delivered the name like a judge pronouncing a sentence. “Regarding an outstanding debt. An old debt. The Vecchio Debito.”

The blood drained from Richard’s face so completely that Story, watching from her hiding place, thought he might faint. The color leached from him, leaving his skin a sickly parchment. His hand, which had been resting on the doorframe, tightened until the knuckles were white. The Covelli name was not spoken in polite society. It was whispered in boardrooms after too much brandy, invoked as a curse, a myth, a shadow behind the city’s glittering skyline. They were not a family one had dealings with. They were a force one avoided.

“I… I was under the impression that matter was settled,” Richard stammered, a fine sheen of sweat appearing on his brow.

“Impression was incorrect,” the messenger said, his lips barely moving. “The debt was deferred. Not forgiven. Cesario Covelli has decided it is now time for repayment. In full.”

Before Richard could form another sentence, Clandestine swept forward, her practiced social smile plastered on her face. “Won’t you gentlemen come in? We can discuss this civilly over tea.” Her eyes darted to the guard, taking in his bulk, her smile tightening.

The messenger stepped across the threshold, his guard a silent shadow. The very air in the grand foyer seemed to grow colder, heavier. They were shown not to the cozy morning room, but to the formal drawing room—a cold, gold-and-cream space used only for impressing people one despised.

Story, a phantom, drifted to the servants’ pass-through, a small, lattice-screened opening meant for conveying trays, hidden by a potted fern. From here, she could see and hear everything.

“The terms are simple,” the messenger began, refusing the offered sherry. “Twenty-seven years ago, Lorenzo Whitlock, your uncle, found himself in a… precarious situation involving a missing shipment and several rival families. Cesario Covelli intervened. He spared Lorenzo’s life and the Whitlock fortune. The price for this intervention was a future favor. A debt of blood and honor.”

Richard sank into a wingback chair, looking smaller than Story had ever seen him. “A favor. What manner of favor?”

“Cesario’s grandson, Evander Wyatt Covelli, is of marriageable age. The debt will be honored with a union. The Covelli bloodline will be joined with the Whitlock line. The debt will be considered paid in perpetuity.”

A hysterical bubble of laughter escaped Clandestine, instantly stifled. “A marriage? You want one of our…?” She trailed off, her mind racing over the social ramifications, the taint, the danger.

“The specifics are non-negotiable. Evander will take a bride from this house. A maiden of the Whitlock name.”

Relief, sharp and ugly, flashed in Richard’s eyes for a fraction of a second. He had an asset. He had two. “My daughter, Norielle,” he said quickly. “She is beautiful, accomplished, of impeccable—”

“The blind one?” Norielle’s voice, shrill with indignation, rang out as she burst into the room. She must have been listening at the door. She was dressed in a pale pink tea gown, her golden curls artfully arranged, her face a perfect picture of youthful outrage. “You want me to marry the blind Covelli? The one they keep locked away because he’s a helpless invalid? I’ve heard the rumors! He’s a beast! A broken thing!”

“Norielle, silence!” Richard barked, but the damage was done.

The messenger’s expression did not change, but the temperature in the room dropped another degree. “The condition of the Covelli heir is irrelevant. The debt is owed. A bride is required.”

“I won’t do it!” Norielle wailed, genuine tears springing to her eyes. She flung herself onto a chaise lounge in a performance worthy of the stage. “You can’t make me! I’d rather die! To be shackled to a blind man, to be his nursemaid, his servant for the rest of my life? Never to be seen, never to be admired? It’s a living death!” Her sobs echoed off the high ceiling, dramatic and full of a terror that was, for once, entirely real.

Panic, thick and cloying, filled the space. Clandestine rushed to her daughter’s side, cooing false comforts, shooting dagger-glares at Richard. Richard stared at his weeping, beautiful daughter, his prime commodity, his ticket to a respectable alliance he’d been carefully brokering with the son of a shipping magnate. That future evaporated like mist in the face of the Covelli demand.

His gaze, frantic, darted around the room as if searching for another solution. It swept over the gilded mirrors, the ugly landscape paintings, the empty sherry decanter. And then it stopped. It drifted past the potted fern, and through the lattice of the pass-through, it locked onto another pair of eyes.

Story’s.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

กีฬาพร คำสุข
กีฬาพร คำสุข
เนื้อเรื่องทันสมัย น่าสนใจ
2025-02-20 19:19:13
0
0
99
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น
“แอบใส่ยากเหมือนกันนะคะชุดฮั่นฝูโบราณนี่ แต่สวยเว่อร์วังมากค่ะพี่นิด”โมรินยืนมองตัวเองในกระจกกับชุดจีนโบราณสีฟ้าอ่อน ที่จะใช้ถ่ายงานในวันนี้ เธอเป็นไอดอลสาวที่ชอบ cover เพลงใน youtube ช่องของเธอมีผู้ติดตามมากกว่า 3 ล้านคน วันนี้เป็นอีกวันที่โมรินจะมา cover เพลง ซึ่งสปอนเซอร์แจ้งความประสงค์มาว่าอยากให้เธอใส่ชุดจีนโบราณเพื่อโปรโมทสินค้าสเปรย์น้ำแร่ตัวนี้“อีก 10 นาที Stanby นะครับพี่โม” วุฒิ ผู้ช่วยในการถ่ายทอดสดของโมรินตะโกนมา“โอเคๆ เกือบเสร็จแล้วๆ”โมรินตะโกนกลับไป เธอหมุนตัวเพื่อจะเดินออกจากห้องแต่งตัว“น้องโม ตอนเดินต้องระวังด้วยนะคะ ชุดมันยาวนิดนึง” พี่นิด ช่าแต่งหน้าทำผมของทีมเตือนเธอ“รุ่มร่ามใช้ได้เลยค่ะพี่”แล้วโมรินก็เดินออกจากห้องไป เข้าไปที่สตูดิโอเพื่อจะถ่ายทำ ทันใดนั้นเอง ชุดสวยนั้นเกิดไปรวบสายไฟของกล่องไฟถ่ายทอดสด เธอยังไม่รู้ตัวจนกระทั่งสายไฟรั้งดึงปลั๊กที่เสียบอยู่ทำให้โต๊ะที่วางแก้วน้ำและอุปกรณ์น้ำแร่ของลูกค้าที่อยู่ใกล้ๆ ล้ม และทำให้เธอสะดุดล้ม“ว๊ายยย อะไรเนี่ย”โมรินตกใจสุดเสียง และกระโปรงชุดของเธอก็พันสายไฟมารัดรอบตัว น้ำหกกระจายเต็มพื้นพร้อมกับร่างของเธอที่ล้มล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 เรื่องราวของหลินลี่เซียน
นางชื่ออาปิง สาวใช้ประจำตัวข้า เจ้ามาอยู่ในร่างข้า ข้าชื่อหลินลี่เซียน ลูกสาวคนโตของท่านมหาเสนาบดีกรมกลาโหมกับภรรยาเอก แม่ข้าตายไปแล้ว ข้าตายเพราะโดนอนุของพ่อข้า อนุฉินอี้เหนียง วางยาในอาหารทุกวัน พ่อข้าก็เริ่มโดนแล้วเช่นกัน ข้าอยากให้เจ้า ช่วยพ่อข้าจากแผนชั่วของนางด้วย นางทำเพื่อหวังให้ลูกสาวนางได้สมบัติของสกุลหลินทั้งหมด เจ้าต้องช่วยข้า เปิดเผยแผนชั่วของ 2 แม่ลูกนี้“อะไรกัน อย่างกับซีรี่ย์จีนโบราณที่ดูในแอฟมาเมื่อวานไม่มีผิด” “อย่างไรก็แล้วแต่ หากเจ้าทำความปรารถนาของข้าเป็นจริงได้ วิญญาณของข้าก็จะสามารถไปสู่สุคติได้อย่างหมดห่วง”“แล้วเธอต้องมาอยู่ติดตัวฉันแบบนี้ตลอดเหรอ มันไม่โอเคนะ มันดูน่ากลัวเกินน่ะ”“ไม่หรอก ข้าจะมาแค่บางช่วง ข้าไม่มีพลังมากแล้ว ดวงวิญญาณข้าแทบจะแตกสลายอยู่แล้ว ข้าจะมาเฉพาะเวลาที่เจ้าเจอเหตุการณ์คับขันและต้องการให้ช่วยเท่านั้น”“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ” อาปิงเรียกนาง“ห๊ะ อ่ะ เอ่อ ว่าไงๆ หวัดดี อาปิง ยินดีที่ได้รู้จักนะ” โมรินทักทายตามอัตโนมัติ อาปิงทำหน้างงปนแปลกใจ“คุณหนู ท่าน เป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ ให้ข้าเรียกท่านหมออี้มั้ยเจ้าคะ”“ไม่ๆๆๆ ฉันไม่ เอ่อ ข้าไม่เ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 อนุฉินอี้เหนียง
“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ท่านสวยจังเลย ท่านแต่งหน้าเอง งามยิ่งนักเจ้าค่ะ”อาปิงชมลี่เซียนไม่หยุด นางไม่เคยเห็นการแต่งหน้าเช่นนี้มาก่อน นางไม่ได้แต่งเข้มอะไร แต่ทำให้ผิวดูมีสุขภาพดี ปากไม่ได้ทาสีแดง ทาสีชมพูอมส้ม แต่เหมือนมีการผสมมากกว่า 2 สี แก้มไม่แดง แต่กลับดูเป็นธรรมชาติเข้ากับสีผิวของคุณหนูของนางยิ่งนัก ตาของนางดูชัดมากขึ้นทั้งๆ ที่ปกติตานางก็สวยอยู่แล้ว คิ้วที่เขียนอย่างได้รูป นางไม่เคยเห็นมาก่อนหลินลี่เซียนเดินออกมาพร้อมกับอาปิง เพื่อจะไปขึ้นรถม้าหน้าจวน กลับได้เจอคนที่ไม่คาดฝันว่าจะเจอเข้า“ท่านแม่ ท่านแม่ นั่นมัน ลี่เซียนมิใช่หรือเจ้าคะ ไหนท่านว่าจะ จะอยู่ไม่ถึงคืนนี้ไง ทำไมนาง ดูปกติเลยล่ะ”ลู่ชิงกระตุกแขนเสื้อมารดาอย่างแรง อีเหนียงเองก็คิดไม่ถึงว่าจะเจอลี่เซียนตอนนี้ คิดว่านางจะไม่รอดถึงคืนนี้แล้ว“ใจเย็นก่อน อย่าทำพิรุธ”นางเดินเข้าไปหาลี่เซียน“คุณหนูใหญ่ ทำไมวันนี้ออกมาเดินเล่นได้ล่ะ สุขภาพเจ้า ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่”นางแสร้งยิ้มอย่างเป็นมิตร** ข้อมูล: ฉินอีเหนียง** อนุฉินของท่านพ่อ ผู้ดูแลจวนและบัญชีรับ - จ่ายของจวนสกุลหลิน** นิสัย หน้าไหว้หลังหลอก ตอแหลได้โล่เป็นสันดาน ขี
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 นี่หรือคนที่ปฏิเสธข้า
นั่นคือความทรงจำเดิมของเขา ที่หมิงอี้เคยบอก ว่าคุณหนูใหญ่จะแอบมองเขาทุกครั้งที่เจอกัน นางค่อนข้างลุ่มหลงเขาเลยทีเดียว ทั้งๆ ที่ไม่กล้าเข้ามาคุย แต่เขาเองกลับไม่เคยเห็นหน้านางแบบเต็มๆ เช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นนางชัดๆ“ไหนเจ้าบอกว่านางขี้โรค ดูแล้วน่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน พูดน้อย ขี้อายอย่างไรล่ะ”เขาถามหมิงอี้ด้วยความแปลกใจ เพราะสตรีที่เขาเห็นอยู่ข้างหน้านี้ นางทั้งสดใส ร่าเริง เป็นมิตรกับทุกคน นางยิ้มเก่ง และยังเอื้อเฟื้อต่อคนใช้ของนางด้วย เขากำลังสงสัยว่า“หมิงอี้ ข่าวกรองของเจ้า มีผิดพลาดได้ขนาดนี้เลยหรือ”“อาปิง ข้าลืมบอกพี่ใหญ่ว่าข้าจะเอาผ้าคลุมไหล่ขนจิ้งจอกขาวตัวนั้นด้วย เดี๋ยวข้ามานะ เจ้ารอนี่ก่อน”นางบอกอาปิง และหันกลับ เพื่อจะเดินไปที่ร้านตัดชุดที่พึ่งเดินออกมา และ ชนเข้ากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้น“ว๊าย ขอโทษๆ เจ้าค่ะ เป็นอะไรรึเปล่าเจ้าคะ ขอโทษที ข้ารีบไปหน่อย”นางเงยหน้าขึ้นมอง โอววว งานดี หล่อจัง สูง โปร่ง ผิวขาวดูเป็นผู้ดี ตาคม จมูกได้รูป หล่ออย่างกับพระเอกซีรี่ย์ คือดีงามที่หลุดมายุคนี้ ขอบคุณโชคชะตา อิอิ“เอ่อ หากท่านไม่เป็นไร ข้าขอตัวก่อน ขอโทษอีกทีนะเจ้าคะ บาย” นา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 ไอดอลรับคำท้า
หมิงอี้คิดว่าตัวเองฟังผิดไปแน่นอน คุณชายจะตามไปงั้นหรือ นี่มันเกินความคาดหมายเกินไปแล้ว“คุณชาย บอกว่า จะตามพวกนางไปหรือขอรับ” เขาถามให้แน่ใจอีกทีฟู่เว่ยหลงไม่พูดซ้ำ เขาเดินไปที่หออวิ๋นเจี้ยนทันที และหันมาบอกหมิงอี้“เจ้าไปจองห้องที่ติดกับพวกนางที เร็ว”เขาสั่ง หมิงอี้รีบวิ่งไปก่อนหน้าและบอกเสี่ยวเอ้อให้จัดห้องให้“เจ้าว่าอะไรนะ” หลินลี่เซียนฟังเรื่องที่อาปิงเล่าให้ฟัง ถึงกับอึ้ง แม่นาง เจ้าช่างคลั่งรักอะไรขนาดนี้ โอยน้ออ เค้ารู้มั้ยนั่น ทั้งหาอาหาร ขนมไปให้ตลอด แถมยังสืบว่าเขาจะไปไหนแล้วตามไป เพื่อแอบมอง What ? Just แอบมอง โอยยย นี่มันคล้ายกับพวก Stalker แล้วหนู (พวกชอบตามไอดอลที่ตัวเองชื่นชอบ ออกแนวโรคจิต)“จะเป็นลม ทำไปได้ ถึงว่าล่ะ เรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้ไง”ลี่เซียนหัวเสียกับการกระทำนี้มาก นางต่อต้านการทำแบบนี้ที่สุด เพราะเมื่อก่อน นางเองก็เคยโดนพวกนี้ติดตาม ต้องคอยจ้างพวกบอดีการ์ดมา สุดท้ายก็ต้องไปเรียนศิลปะการป้องกันตัวเพื่อจะได้ลดค่าใช้จ่ายตรงนี้ไป“เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว จากนี้จะไม่ให้เจ้าลำบากแบบนั้นอีกแล้วอาปิง ข้าจะไม่ทำแบบนั้นอีก เจ้าวางใจได้เลย ตอนนี้ข้ารู้สึกดีสุดๆ ก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 ธุรกิจแรกของไอดอล
อาปิงยืนอึ้งอยู่ข้างเวที เมื่อกี้ คุณหนูของข้า ยืนร้องเพลงบนเวที ต่อหน้าผู้คนเยอะแยะขนาดนั้น ปกติ แค่มองหน้าคนที่เดินตามถนน นางยังไม่กล้าเลย นี่ถึงกับขึ้นเวที ร้องเพลง และเสียงร้องของนาง ก็ยังไพเราะมาก ฟังแล้วพาเคลิ้มมากจริงๆ เพลงที่ร้องก็ไม่เคยฟังมาก่อน แต่เนื้อหาช่างสวยงาม น่าฟัง และเข้าใจง่ายเสียจริงเว่ยหลงรู้สึกตัว เขาคิดว่าสตรีที่อยู่บนเวทีนี้ ช่างไม่ธรรมดา นางสามารถสะกดสายตาผู้คน และทำให้ทุกคน หยุดมองนางเพียงคนเดียวได้ นี่มันความสามารถน่าทึ่งมากจริงๆ“แม่นาง บทเพลงของเจ้า ช่างไพเราะเสียจริง ข้าชื่นชมยิ่งนัก ไม่ทราบว่าแม่นาง สนใจที่จะเขียนเนื้อเพลงนี้ ออกมาขายได้หรือไม่”ชายผู้นั้นเดินมาถามลี่เซียน“ข้าลืมแนะนำตัว ข้าชื่อเจียงเฉิง เป็นผู้คัดลอกสิ่งพิมพ์ในเมืองหลวง พวกหนังสือนิยาย นิทาน กาพย์ กลอน มักจะให้ร้านข้าเป็นผู้คัดลอก และจำหน่าย และเจ้าของผลงานก็รับส่วนแบ่งกับข้าไป” เขาแนะนำตัวเองเว่ยหลงมองเห็นชายผู้นั้น เดินเข้าไปหานาง เขามองตาม หน้าตาเขายังคงเฉยอยู่ แต่ว่าสายตานั้น โกหกไม่ได้“ขอบคุณ คุณชายเจียงมาก ข้า สามารถทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอเจ้าคะ”นางถามอย่างใคร่รู้“แม่นาง อย่าง
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7  ภารกิจแรก ทวงคืนความยุติธรรมที่บ้าน
หลังจากออกไปเปิดหูเปิดตานอกบ้านมา วันนี้ลี่เซียนรู้สึกเหนื่อยล้ายิ่งนัก นางกลับมาที่บ้าน พร้อมกับอาปิง นางสังเกตว่า คนงานภายในจวนมีท่าที่เร่งรีบ จัดของและทำความสะอาดกันอย่างคึกคัก เนื่องจากวันนี้เสนาหลินจะกลับจวน หลังจากไปราชกิจกับองค์ฮ่องเต้ ลี่เชี่ยนสังเกตว่า นอกจากส่วนที่เป็นส่วนของจวนที่ท่านพ่อและอนุฉินอาศัยอยู่แล้ว ส่วนอื่น ๆ ของบ้าน แทบจะไม่มีคนรับใช้คอยเดินอยู่เลยนั่นแสดงว่านางไม่ได้จัดสรรคนงานในบ้านให้ช่วยดูแลตรงส่วนที่ลูกสาวภรรยาเอกอย่างลี่เชียนอยู่เลย คนงานในจวนเกินครึ่งก็เป็นคนที่อนุฉินหามา การจะเรียกใช้คน ก่อนหน้านี้ถือเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากจริง ๆ ลี่เชียนลองถามอาปิงถึงเรื่องที่ผ่านมา พบว่า 2 คน นาย-บ่าว อาศัยอยู่ในจวนแห่งนี้ไม่ต่างกับผู้อาศัยคนหนึ่ง ซึ่งเรื่องพวกนี้ พ่อของนางไม่ค่อยได้รับรู้ เนื่องจากภารกิจภายในวังมากมายนัก และเสนาหลินเอง ก็ไม่ค่อยได้กลับจวนเท่าไหร่นัก เนื่องจากฮ่องเต้มันจะเรียกตัวไปปรึกษาราชกิจของบ้านเมืองบ่อย ๆ เรื่องในจวนส่วนใหญ่ จึงเป็นหน้าที่ของอนุฉิน“ได้เวลาทวงคืนสิทธิ์ของลูกสาวของภรรยาเอกแล้วล่ะอาปิง ไปกัน วันนี้ท่านพ่อจะกลับจวน”นางชวนอาปิงเข้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 บทลงโทษ
อนุฉินเริ่มโกรธ นางจะรู้เรื่องการเงิน เรื่องบัญชีได้อย่างไรกัน นางเป็นคนโง่มาตลอด ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง อ่อนแอ และไม่สู้คน นอกจากเที่ยวเดินตามผู้ชายไปวันๆ นอกนั้นก็ไม่มีสมองเลย แต่วันนี้กลับมายืนพูดกล่าวหานาง ต่อหน้าท่านเสนาบดี อย่างไม่เกรงกลัวว่าจะโดนตีเลย“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้อยากกล่าวหาใคร ข้าแค่ปกป้องทรัพย์สินแทนท่าน เรื่องนี้ ข้ามีทั้งพยาน และหลักฐานเจ้าค่ะ”ลี่เซียนบอก และพยักหน้าให้อาปิงไปเรียกผู้ทำบัญชีเหมา และพ่อบ้านมา ครู่เดียว ทั้ง 2 คนก็เดินเข้ามาในห้องโถง“เหมาเตี๋ย เจ้าทำบัญชีให้จวนข้ามานาน ตั้งแต่ฮูหยินยังอยู่ เจ้าว่ามา เกิดอะไรขึ้น” ท่านเสนาบดีเริ่มถาม อนุฉินมองไปที่เหมาเตี๋ย ทำตาถลึงใส่“เรียนท่านเสนาบดี ข้าน้อยมีหน้าที่ตรวจบัญชี ปกติแล้วจะมาตรวจสอบทุก ๆ วันสิ้นเดือน ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้สงสัยอะไร บัญชีก็ไม่มีความผิดปกติ แต่ว่า เดือนที่ผ่านมา กลับพบว่า มีทรัพย์สินบางส่วนถูกนำออกไปใช้ โดยไม่ได้ลงบันทึกไว้ แต่เนื่องจากเป็นการทยอยนำออกไปทีละนิด หากไม่ได้สังเกต หรือตรวจนับอย่างละเอียด ก็ไม่สามารถตรวจบัญชีตรงส่วนนี้เจอขอรับ”“แล้วท่านตรวจสอบเจอได้อย่างไร” หลินซือเหยาถามเขา“เร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ภารกิจที่ 2
เสนาบดีหลิน หันมามองลู่ชิง แล้วถอนหายใจ อนุฉินเลี้ยงดูลูกคนนี้ด้วยการตามใจนางจนนางเสียนิสัย“ชิงชิง เจ้าก็กลับไปที่ห้องเจ้าเสียเถอะ คิดทบทวนคำพูด การกระทำของเจ้าเสีย คำพูดที่เจ้าพูดกับพี่ใหญ่ของเจ้าในวันนี้ ว่ามันสมควรออกมาจากปากเจ้าหรือไม่”ลู่ชิงมองหน้าลี่เซียนด้วยความแค้น สายตานางไม่ได้มีความสำนึกใด ๆ ลี่เซียนเองก็มองนางกลับแบบตั้งคำถามว่า “ยังมีปัญหาอีกงั้นเหรอ” ลู่ชิงกัดฟันและเดินออกจากห้องโถงไป พร้อมกับสาวใช้ของนางอีก 2 คน ที่เดินตามไป“พวกเจ้าแยกย้ายออกไปกันได้แล้ว” เสนาบดีหลินสั่งคนที่เหลือในห้องโถง ต่างแยกย้ายกันออกไป“เซียนเซียน ก่อนหน้านี้พ่อละเลยเจ้าไป ลำบากเจ้าแล้วนะ พ่อขอโทษเจ้าด้วย”“ท่านพ่อ ข้าไม่ตำหนิท่าน ภารกิจท่านมากมาย เรื่องในจวน ต่อไปข้าจะเรียนรู้กับพ่อบ้านหวังให้มาก เขาเป็นคนของท่านแม่ เขาย่อมรู้ดีว่าควรภักดีใคร”ลี่เซียนบอกกับท่านพ่อ เขาพยักหน้า“ชุดนี่ เจ้าเลือกได้ไม่เลวนี่ พ่อเกือบเชื่อเจ้าแล้ว”เข้าพูดพร้อมกับขำเบาๆ ให้ลูกสาว“ถ้าข้าเล่นไม่เนียน คนจะสงสัยเอานะเจ้าคะ” เสนาหลินงุนงง เนียนอะไร??“ออ ท่านพ่อเจ้าคะ วันนี้ข้าออกไปข้างนอกมา ข้ามีเพื่อนและร่วมทำงา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 หนุ่มหล่อสายโหด
ฟู่ เว่ยหลงกำลังง้างสายธนู เล็งมาที่นางและโจรยืนอยู่ ลี่เซียนตกใจ นี่เขาไม่ได้คิดจะป้องกันตัวประกันเลย นี่เขาคิดจะฆ่าโจร และนางไปพร้อมกันจริงเหรอ โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ปกติ พระเอกก็ต้องมาช่วยนางเอกสิ ไหงมาฆ่าตายไปพร้อมโจร บทนี้ไม่ถูกต้อง หรือว่าข้าไม่ใช่นางเอกของเรื่องนี้ มีบทอยู่ 4 ฉากก็ตายไปงั้นเหรอ ไม่ๆๆ ฉันไม่ยอมเกมส์ง่ายๆ แบบนี้หรอกนะว่าแล้ว นางหาจังหวะที่โจรกำลังกลัวธนูที่เล็งมา ทำให้เขาคลายมีดที่จ่อคอลง ลี่เซียนจับมือเขาแน่น และ ดึงออกอย่างแรง นางใช้แรงเพื่อหมุนตัวออกจากวงมีดนั่นมาอยู่ด้านหลังโจรสำเร็จ และใช้เข่า ทุบไปที่ข้อต่อเข่าด้านหลังของโจร พร้อมกับบิดมือโจรจนได้ยินเสียงดัง แขนน่าจะเกือบหัก สุดท้าย นางก็กดโจรลงกับพื้น และแย่งมีดมาได้ พร้อมกับ“พี่ชาย แนะนำให้อยู่เฉยๆ นะ ไม่งั้น มีด อาจจะโดนคอท่าน” ลี่เซียนบอกโจรฟู่เว่ยหลงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน สตรีผู้นี้ พึ่งจะจับโจรด้วยมือเปล่า เขาไม่เคยพบเจอสตรีเช่นนี้มาก่อน นางมีวรยุทธด้วยหรือ เขาสั่งทหารวิ่งเข้าไปจับโจรมาพร้อมกับควบม้าเข้าไปหา เขาเพียงมั่นใจในฝีมือการยิงธนูของเขา ที่ไม่เคยพลาดเป้าที่ยิง อย่าง
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status