จ้างงาน ตอนต้น

สองบุรุษกับอีกหนึ่งสตรีเดินถอยห่างจากโขดหินลับตาผู้คน แล้วมายืนพูดคุยกันอยู่ข้างลำธารในที่โล่งแจ้ง เพื่อป้องกันคำครหานินทา

“ข้าขออภัยที่เดินเข้ามาได้ยินคุณหนูฉีกล่าวเรื่องพื้นหินพอดี เมื่อลองสำรวจดูก็เห็นพ้องตรงกันกับคำกล่าวของคุณหนูฉี”

องค์ชายรองรีบแก้ไขความเข้าใจแรกพบ เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของสตรีที่ตนหมายปอง

ยิ่งมองเพ่งพิศดวงหน้าขาวนวลไร้การเติมแต่งสีสัน กายหนุ่มในวัยสิบเก้าปียิ่งตอบสนองรุนแรงรุกเร้า จนเหงื่อกายไหลท่วมแผ่นหลังซึ่งอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ เห็นทีว่าสตรีตรงหน้าคงเป็นได้มากกว่านางสนมธรรมดาอย่างแน่นอน

“ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันแค่กล่าวไปตามที่เห็น แต่หากองค์ชายรองนำเสนอเรื่องนี้ในที่ประชุม หม่อมฉันขอถวายความขอบคุณล่วงหน้าเลยเพคะ”   

ดวงหน้าหวานเงยขึ้นเล็กน้อยพองาม นางไม่ได้สนใจหว่านเสน่ห์ใส่บุรุษตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่การร้องขอของหญิงงามอาจเป็นประโยชน์ต่อการก่อสร้างครั้งสำคัญ

เพราะในดินแดนแห่งนี้สตรีไม่มีปากเสียงเท่าบุรุษ หากมีคนใหญ่คนโตช่วยนำความไปกล่าวถึง นับว่าเป็นคุณประโยชน์ต่อแว่นแคว้นยิ่งนัก

“ย่อมเป็นเช่นนั้น”

สายตาคมแอบจ้องมองไปทั่วกายบางอย่างแนบเนียน ริมฝีปากซึ่งมักจะแย้มยิ้มเป็นนิจ ขบกัดเข้าหากันเบา ๆ อย่างหมายมาด

“ขอบพระทัยเพคะ”

ภาพสองบุรุษและหนึ่งสตรีพูดคุยกันในที่โล่งแจ้ง ตกอยู่ในสายตาขี้อิจฉาของใครบางคน

“หรือมันจะจำได้เหมือนกัน เลยเลิกแต่งหน้าหนาเตอะ คอยดูเถอะงดงามนักใช่หรือไม่ ข้าจะหาสามีหลายคนให้เจ้าเอง ส่วนที่มันล้นเหลือจะได้ถูกใช้งานจนทรุดโทรม!”

เสียงบ่นพึมพำแผ่วเบากับตนเอง ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหลบไปอีกทาง 

หงุดหงิดเรื่องแผนงานไปแล้วหนึ่งเรื่อง ยังต้องมาหงุดหงิดกับสตรีเจ้าเสน่ห์เกินหน้าเกินตาอีก

เมื่อเดินถอยห่างออกมาจากลำธาร สายตาช่างสังเกตก็มองเห็นบุรุษผู้สวมใส่อาภรณ์สีดำประณีตลวดลายเป็นเอกลักษณ์ กำลังยืนจ้องมองไปยังคนทั้งสาม

“อย่าบอกนะว่าคนผู้นี้ก็หลงเสน่ห์มันเหมือนกัน คงต้องรีบจัดการให้เด็ดขาด ก่อนที่มันจะมาขัดขวางแผนการของข้า”

ร่างบอบบางเดินหายเข้าไปในป่าทึบตามความทรงจำเดิม คนเหล่านั้นกำลังอยู่ในอาการที่เรียกได้ว่าหิวโซยิ่งกว่าสุนัขจรจัด เพราะโง่เขลาทำตำลึงติดกายหล่นหายระหว่างหลบหนี

การมอบความช่วยเหลือให้คนหิวโหยในยามจนตรอก ย่อมเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตรชั่วคราว

นางรู้จุดอ่อนของพวกมันจึงกล้าเข้ามาจ้างงานถึงกลางป่า!

เมื่อเดินมาถึงจุดหลบซ่อนตัว สตรีผู้สวมหมวกปกคลุมใบหน้าอย่างมิดชิด ได้เอ่ยประโยคที่ทำให้บุรุษทั้งสามคนยอมเดินออกจากที่ซ่อน

“หากอยากมีชีวิตรอดก็ออกมารับงานจากข้า หากไม่ออกมาก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้ คนของข้าล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว”

ถึงจะมาเพียงลำพังแต่สำหรับคนจนตรอกแล้วนั้น แค่เพียงคำขู่ปากเปล่าพวกมันก็กลัวจนหัวหด

เพราะไม่ใช่โจรป่ามืออาชีพ พวกมันเป็นเพียงชาวบ้านที่ขี้เกียจทำไร่ทำสวน จึงหันมาลักขโมยและทำร้ายผู้หญิงเพื่อนำไปปรนเปรอตัวเอง

“แม่นางเจ้ามีงานอะไรให้พวกข้าทำก็แจ้งมาเถิด แต่ขออาหารประทังชีวิตก่อนจะได้หรือไม่ เรื่องอื่นค่อยมาพูดคุยกัน”

น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยต่อรองกับผู้มาเยือน ก่อนที่พวกมันจะยอมปรากฏตัว

ยามนี้ลำพังเดินให้ตรงยังยากลำบาก จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปทำงานกันเล่า

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

เสียงโยนห่ออาหารสามห่อไปกองไว้ตรงหน้าซอกโขดหินขนาดใหญ่กลางป่าทึบ นางจดจำได้แม้กระทั่งจำนวนคนที่หลบซ่อนตัว

“กินให้อิ่มแล้วออกมารับตำลึงจากข้า”

ช่วงชีวิตก่อนนางบังเอิญพบเจอและว่าจ้างคนพวกนี้ ให้ไปแสดงงิ้วตบตาคนที่เมืองหลวง เมื่อคดีสิ้นสุดตามกฎของแคว้นซ่ง สตรีโง่เขลาผู้นั้นจึงถูกประหารชีวิตด้วยยาพิษ

แต่ครั้งนี้นางไม่ขอรอคอยอีกต่อไป ขอทำลายเพื่อชำระแค้นกลางป่าเมืองถังนี้เสียเลย รายต่อไปก็บิดาของมันและน้องสาว!

เมื่อผู้หิวโหยทั้งสามคนกินอาหารจนอิ่มท้อง การเจรจาว่าจ้างงานจึงเกิดขึ้น

พวกมันรีบจดจำใบหน้าของสตรีในภาพวาดให้ขึ้นใจ เพราะผู้ว่าจ้างไม่ได้มอบภาพนี้ให้พวกมันเก็บไว้ ด้วยเกรงว่าจะกลายเป็นหลักฐานมัดตัว

“มันทำงานในโรงครัว บางครั้งอาจจะต้องไปตักน้ำในลำธาร ช่วงหัวค่ำของแต่ละวัน พวกบุรุษมักจะถูกหัวหน้าฐานเรียกให้เข้าประชุมเพื่อสรุปผลการทำงาน รวมถึงผู้ติดตามของมันด้วย” 

ข้อมูลสำคัญของเป้าหมายถูกบอกกล่าวให้คนร้ายรับรู้ เพราะช่วงเวลาอื่นสตรีผู้นั้นมักจะมีผู้ติดตามคอยตามดูแลอยู่ห่าง ๆ

“ด้านหลังโรงครัวมีลำธารสายหนึ่งและมีจุดลับตาคน พวกเรารอคอยตรงจุดนั้นคงสมหวังเข้าสักวัน”

ชายรูปร่างสูงใหญ่หันไปพูดคุยกับสหายอีกสองคน รูปโฉมของสตรีในภาพวาดทำให้พวกมันตอบรับการว่าจ้างอย่างรวดเร็ว

“เอายานี้ให้มันกิน ต่อให้มียาแก้พิษก็ช่วยไม่ได้ มันต้องร้องขอให้พวกเจ้าช่วยเหลืออย่างแน่นอน หากไม่ทำพิษจะจู่โจมพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจทำให้หายใจไม่ออก”

ก่อนออกเดินทาง นางไปเสาะหายานี้มาอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็หาพบถึงแม้จะต้องจ่ายมากถึงหนึ่งร้อยตำลึงทองก็นับว่าคุ้ม

หากสตรีผู้นั้นถูกทำลายด้วยน้ำมือของบุรุษหลายคน เขาคนนั้นย่อมรังเกียจสิ่งแปดเปื้อนอย่างแน่นอน

ตกลงจ้างงานกันแล้วเสร็จร่างบอบบางก็เดินหายเข้าไปในป่า ผู้ถูกว่าจ้างทั้งสามคนไม่มีโอกาสเห็นโฉมหน้าผู้จ้างวานแม้แต่ปลายเส้นผม

…………………..

เสียงพูดคุยกันตามปกติของบุรุษและสตรีตรงข้างลำธาร ทำให้ผู้ที่แอบมองอยู่นานรู้สึกหงุดหงิดในหัวใจ

“เหตุใดผู้คุ้มกันถึงปล่อยให้คุณหนูของพวกตน พูดคุยอยู่กับบุรุษแปลกหน้านานสองนาน”

สายตาเคร่งเครียดพร้อมหาเรื่อง หันไปจ้องมองผู้คุ้มกันทั้งสองคนของคุณหนูใหญ่ตระกูลฉี

“ใต้เท้าถามข้าน้อยหรือขอรับ”

ผู้คุ้มกันเสนาบดีฝ่ายขวารีบเดินเข้ามารับคำสั่งจากผู้เป็นนาย

ฉินเซียวไม่ได้ออกมาด้วยเพราะมีงานให้รับผิดชอบหลายอย่าง เสนาบดีซ่งจือหานจึงออกมาเดินสำรวจเพียงลำพัง แต่รอบ ๆ กายยังคงมีผู้คุ้มกันรอรับคำสั่ง