พ่อสามีและตัวร้ายข้าหมายครองรักทั้งคู่

พ่อสามีและตัวร้ายข้าหมายครองรักทั้งคู่

last updateLast Updated : 2025-05-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
75Chapters
8.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในที่สุดสวรรค์ก็ประทานพรแก่คนเขลา เกิดใหม่ครั้งนี้นางได้สวมร่างสตรีผู้มากวาสนา และด้ายแดงร้อยใจนางไว้กับบุรุษถึงสองคน หนึ่งคือพ่อเลี้ยงอดีตสามี อีกหนึ่งคือบิดาของสตรีที่เป็นหนามหัวใจในชาติก่อน...

View More

Chapter 1

1.หนังสือหย่าที่เขียนด้วยเลือด 1

Trois jours. Soixante-douze heures que Zélia Vauclair avait signé ce foutu registre de mariage, vêtue d'une robe blanche beaucoup trop lourde, et qu'elle n'avait pas revu l'ombre de son très cher et très ingérable époux.

Assise en tailleur au milieu d'un lit king-size qui aurait pu accueillir une famille de pandas, elle fixait le plafond moulé à la feuille d'or. L'odeur du bois ciré et de la lavande haut de gamme lui picotait les narines. C'était grand. C'était luxueux. Et c'était d'un ennui mortel.

— Bon, Zélia, ma fille, on va faire le bilan, murmura-t-elle à haute voix, sa voix résonnant contre les murs tendus de soie.

Elle tapota le lourd trousseau de clés qu'Ambroise Kastell, son beau-père, lui avait solennellement remis le soir des noces.

— Point positif : tu as fui Hermine, Léopold et les sourires de vipère de Garance. Plus personne pour te dire que tu gâches ta vie en refusant de rentrer dans le moule. Point négatif : ton mari est un fantôme qui fait la une des tabloïds avec des mannequins polonaises pendant que tu moisis dans son donjon.

Zélia s'allongea sur le dos, les bras en croix. Elle avait été patiente. Elle lui avait laissé trois jours pour digérer le fait que son père lui ait imposé une parfaite inconnue pour le mater. Elle concevait que pour un héritier arrogant et habitué à collectionner les conquêtes, la pilule soit dure à avaler. Mais trois jours de disparition totale ? C'était trop. La politesse avait des limites, même chez les milliardaires.

Et surtout, elle avait faim. Son estomac poussa un rugissement digne d'un lion en cage.

Elle se leva, arrangeant son t-shirt informe un peu élimé – son vêtement de combat préféré – et quitta la chambre pour descendre le grand escalier de marbre. La maison était silencieuse, d'un calme presque religieux. En arrivant dans le hall principal, elle croisa une poignée de domestiques en plein travail, astiquant des cuivres déjà étincelants.

Au centre du salon, la gouvernante principale, une femme d'une cinquantaine d'années nommée Agnès, supervisait le tout, le dos droit comme un piquet et le regard dédaigneux.

— Madame Agnès ? l'interpella Zélia en s'approchant.

Elle tourna lentement la tête vers Zélia. Son regard descendit le long de son t-shirt, s'arrêta sur ses pieds nus, puis remonta avec une pointe de mépris mal dissimulée.

— Oui ? répondit-elle d'un ton sec, sans même ajouter de titre de civilité.

— Je meurs de faim. Faites-moi monter un plateau avec des œufs brouillés, du bacon bien croustillant et un grand jus d'orange dans la salle à manger, s'il vous plaît.

Un silence de plomb s'installa dans la pièce. Les autres employés ralentirent leurs gestes, sentant la tension monter. À quelques mètres, un jeune valet qui briquait un vase en porcelaine s'arrêta net, l'oreille tendue. Agnès croisa les bras, un sourire narquois étirant ses lèvres fines. Elle prit une posture outrageusement hautaine.

— Le chef est occupé à préparer le menu de la semaine prochaine, lança-t-elle d'une voix forte pour que tout le monde entende. Et pour être tout à fait franche avec vous... vous n'êtes pas la vraie Madame Kastell à mes yeux. Vous partirez d'ici comme toutes les autres avant vous. Alors, attendez le déjeuner comme tout le monde.

— Oh, c'est direct, murmura Zélia.

Dans son dos, le bruit étouffé d'un balai qui glissait résonna. Une des femmes de chambre venait de jeter un regard paniqué vers sa collègue. Le personnel retint son souffle.

Le sang de Zélia ne fit qu'un tour. Un petit rire nerveux lui échappa. Elle esquissa deux pas en avant, brisant la distance de sécurité. Elle regarda Agnès droit dans les yeux, son visage à quelques centimètres du sien.

— Je pensais que les grandes personnes avaient une cervelle pour réfléchir, dit Zélia, sa voix étonnamment calme mais tranchante comme une lame. Je me suis trompée. Je pense surtout que vous êtes fatiguée de votre travail.

Le masque hautain d'Agnès se fissura instantanément. Ses sourcils se froncèrent, ses yeux s'écarquillèrent de pure surprise. Elle ne s'attendait pas à ce qu'une gamine en t-shirt élimé ose lui parler sur ce ton devant ses subordonnés.

Zélia détourna le regard de ce visage décomposé et balaya la pièce des yeux. Son regard s'arrêta sur une jeune femme d'une trentaine d'années, vêtue de l'uniforme de la maison, qui tenait un plumeau et la fixait avec des yeux ronds comme des soucoupes.

— Vous, dit Zélia en la pointant du doigt. Comment vous vous appelez ?

— E-Emma, madame, bégaya-t-elle en serrant son plumeau contre sa poitrine.

— Parfait, Emma. À partir de maintenant, vous devenez la gouvernante en chef de cette maison.

— Quoi ?! s'exclama Emma, reculant d'un pas, prise de court. C'est... c'est une blague ?

Un murmure de stupéfaction courut parmi le personnel. Le valet au vase manqua de lâcher son précieux fardeau, tandis que deux autres employés s'échangèrent des coups d'œil affolés, persuadés que la nouvelle mariée perdait la tête.

La surprise d'Agnès se mua instantanément en une colère noire. Son visage vira au rouge cramoisi et elle laissa éclater un rire strident, mais chargé d'une confiance absolue.

— Non mais vous vous croyez où ?! Vous pensez pouvoir me virer ainsi ?! glapit-elle en gonflant la poitrine, un sourire féroce aux lèvres. Ça fait quinze ans que je travaille pour la famille Kastell ! J'ai vu défiler des dizaines de filles comme vous ! Monsieur Soren me fait entièrement confiance, vous n'êtes rien ici ! Vous ne tiendrez pas une semaine !

Certains employés hochèrent discrètement la tête, intimidés par l'assurance d'Agnès et sa longévité dans la maison. Ils attendaient de voir comment Zélia allait réagir à cette démonstration de force.

Zélia ne prit même pas la peine de lui répondre. Elle afficha son plus beau sourire de folle – celui qui faisait fuir les démarcheurs à domicile et paniquer son beau-père Léopold – et tourna les talons.

Elle traversa le hall d'un pas vif, ouvrit la lourde porte d'entrée et sortit sur le perron, sous le soleil de la mi-journée. Au bout de l'allée gravillonnée, deux colosses de la sécurité montaient la garde près des grilles en fer forgé. Zélia interpella le plus proche d'entre eux.

— Hé ! Basile ! On a un colis encombrant à expédier ! cria-t-elle en lui faisant signe d'approcher.

Basile, le vigile, se tourna vers son collègue, déstabilisé, avant d'accourir vers la jeune femme. Zélia rentra à nouveau dans la maison, talonnée par les deux armoires à glace, et pointa un doigt vengeur vers Agnès qui n'avait pas bougé, rayonnante d'une certitude arrogante.

— Cette dame ne fait plus partie du personnel. Mettez-la dehors. Immédiatement. Et veillez à ce qu'elle ne reprenne aucun trousseau.

Les gardes hésitèrent une fraction de seconde. Ils connaissaient Agnès depuis des années. Les autres domestiques s'étaient rapprochés, les yeux rivés sur la scène, le cœur battant. Mais Ambroise Kastell avait été très clair le jour du mariage devant toute l'équipe : « Ce que Zélia veut, Zélia l'obtient. Sa parole est la mienne. »

Sans un mot, Basile fit un pas en avant et prit Agnès par le bras.

— Ne me touchez pas ! C'est absurde ! Vous êtes tous devenus fous ! hurla-t-elle en se débattant alors qu'on la traînait inexorablement vers la sortie.

Les employés s'écartèrent précipitamment sur son passage, terrorisés par le spectacle. Arrivée au niveau du seuil de la porte, Agnès réussit à ancrer ses talons dans le sol une dernière fois pour se tourner vers Zélia. Sa colère s'allia à une assurance venimeuse.

— Profitez-en bien, Vauclair ! cracha-t-elle, le visage déformé par la haine. Si Soren l'apprend, vous ne ferez pas une minute de plus dans cette maison ! Il va vous détruire et vous jeter à la rue ! Vous m'entendez ?! Pas une minute !

La lourde porte en chêne se referma sur ses cris, plongeant le hall dans un silence de cathédrale. Tous les employés fixaient Zélia, pétrifiés, se demandant probablement qui serait la prochaine victime de la nouvelle mariée psychopathe. Le jeune valet au vase s'était pétrifié contre le mur, et Emma n'osait plus respirer.

Zélia se tourna vers elle avec un calme olympien.

— Bon, Emma... On en était où pour mes œufs brouillés ?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Neung Bannkom
Neung Bannkom
อ่านจบแล้วขอบคุณ
2025-05-25 23:35:12
1
1
บ้านเขมปัณณ์
บ้านเขมปัณณ์
พ่อสามีก็ดี ตัวร้ายก็แจ่ม แบบนี้จะเลือกใครดีน้า
2025-04-10 13:57:32
1
0
75 Chapters
1.หนังสือหย่าที่เขียนด้วยเลือด 1
“คนบ้าแซ่เฉิง และชายสัปดนแซ่สวี พะ พวกท่าน ล้วนรังแกข้า” นางเอ่ยแล้วก็สูดปากส่งเสียงอู้อ้า ราวกับกินของเผ็ดและร้อนจัดร่างกายงดงามซ่านสยิว ทั้งรู้สึกว่าตนกำลังจะจับไข้ ส่วนลำตัวประหนึ่งจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยกำลังรองรับความใหญ่โตของบุรุษ “ฮึ ขะ ข้าไม่ยอมให้พวกท่านทั้งคู่ หลั่งในร่างกายนี้แน่นอน” ปากบอกไปอย่างนั้น แต่จางเหยากับบีบรัดท่อนเนื้อเฉิงเซ่าเทียนไม่หยุด ในยามนั้นสวีเกาหานมันเขี้ยว เขาเลยใช้นิ้วยาวๆ ล้วงเข้าในโพรงปากนาง แล้วสั่งให้จางเหยาดูดและขบกัด “เล่นกับนิ้วข้าไปก่อน พอเปลี่ยนท่าใหม่ เหยาเหยาจะได้ครอบครองแท่งหยกแห่งแคว้นเหลียงแต่เพียงผู้เดียว”*********************แนะนำก่อนอ่านเรื่องนิยายแบ่งเป็นสามช่วงเวลา***********************ชาติก่อน (อดีต) ร่างเหวินซืออี้คนเดิมชาติย้อนเวลา ร่างจางเหยาชาติปัจจุบัน ร่างเหวินซือคนอี้ใหม่***********หนังสือหย่าที่เขียนด้วยเลือด ชาติก่อน แคว้นเหลียง ณ ป้อมสังเกตการณ์เมืองไฉ ห่างจากเมืองหลวงราวๆ สามร้อยลี้ สายลมวูบใหญ่พัดผ่านร่างเหวินซืออี้ นางจึงหลับตาหลบฝุ่นผง
Read more
2 หนังสือหย่าที่เขียนด้วยเลือด (2)
เหตุการณ์ก่อนหน้า เหวินซืออี้กราดเกรี้ยวหนัก นางอดทนมานาน ไม่เคยมีปากเสียงอันใดกับคนรัก ก็เพียงแต่อยากทวงถามสิ่งที่นางควรได้รับ ตัวนางต้องทนรับปัญหาสารพัด ตัดขาดญาติพี่น้องเพื่อมาเป็นจ้าวสาวของเซียวหัวเฟิง ผู้ที่เพิ่งก้าวขึ้นรับตำแหน่งแม่ทัพเมื่อไม่นานมานี้ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ณ ป้อมสังเกตการณ์ ส่งผลให้เหวินซืออี้กำลังจะจมดิ่งสู่ห้วงเหวลึก “เฟิงเกอ...ท่านจะไปที่ใด ยามนี้ได้ฤกษ์เข้าหอแล้ว” นางถามน้ำเสียงสั่นอยู่สักหน่อย ด้วยมันเกิดจากความน้อยเนื้อต่ำใจ และความโมโหตนเองที่ไม่อาจพูดสิ่งใดที่รุนแรงอย่างใจนึกได้ นางเป็นสตรีเช่นนี้ โลกสวยงาม มีแต่สิ่งรื่นเริง คำร้ายๆ ไม่เคยหลุดออกจากปาก จวบจนได้เห็นเกิงเตียวอิ๋ง ฝ่ายนั้นทำเรื่องบัดซบยิ่งนัก ขี่ม้าตัวโตเข้ามาที่นี่ อาภรณ์ที่นางสวมใส่คือ ชุดหยกที่เรียงเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมผืนผ้าห้อยต่อกันไว้ ซึ่งกล่าวได้ว่า นางเปลือยกายคงไม่ผิด เพราะมองแล้วช่างเป็นคนไร้ยางอายยิ่ง “เฟิงเกอ... โอ้ ท่านจะรอให้ร่างกายสตรีผู้นี้ สูญสลายและสิ้นใจเสียก่อนหรือ ถึงจะเข้ามาหาข้า” เสียงดังกล่าวเรียกขึ้นร้อง ท่าทางสตรีผู้นั้นมิต่างจาก
Read more
3 หนังสือหย่าที่เขียนด้วยเลือด (3)
เมื่อสามปีก่อนที่เขาไปยังเมืองซีหาน ยังเป็นบุรุษที่ติดตามอาจารย์เฉิง คือพี่เก้าที่แสนอบอุ่นใจดี คอยสอนนางหลายสิ่ง นั่นคือจุดเริ่มต้นของรักแรกพบ สุดท้ายนางก็ปีนออกจากกำลังคฤหาสน์เหวิน ทั้งที่พี่ชายสุดที่รักเหวินเจิ้งเทาตามตัวกลับหายหน แต่นางใช้อุบายต่างๆ นานาจนรอดพ้นมาได้ แล้วก็ติดตามเซียวหัวเฟิงเดินทางไกลนับพันลี้ ผ่านหลากหลายเรื่องราว จวบจนบ่มเพาะเป็นความรัก มีช่วงเวลาหวานซ่านใจ จนผู้อื่นอิจฉา และเขาได้ออกปากอยากผูกผมครองคู่เหวินซืออี้ “ท่าน เป็นท่านที่เลอะเลือน... สตรีผู้นี้ยึดมั่นในรักเสมอ ข้าเสียสละทุกสิ่งอย่างเพื่อมาอยู่กับท่าน” เซียวหัวเฟิง ไม่ใช่ไร้เยื่อใย แต่เขาเริ่มเห็นว่าเหวินซืออี้ คือสตรีที่เอาแต่ใจ และไม่เติบโตกว่าเดิมสักนิด “ข้ายังยืนยันคำเดิม หลังจากช่วยองค์หญิงหก จะกลับมาทำหน้าที่ของตนให้แล้วเสร็จ” “ทำหน้าที่หรอกหรือ โอ้ เฟิงเกอ การเข้าหอและดูแลข้า ท่านถือเป็นหน้าที่ ฮึ หากเป็นเช่นนั้น ไฉนข้ายังจะหน้าด้านเป็นภาระของท่านแม่ทัพด้วยเล่า” นางกล่าวจบ ก็ใช้มีดสั้นจี้ลำคอของตน ฝ่ายบ่าวรับใช้หญิง กับคนงานที่อยู่บริเวณนั้นหมายจะเข
Read more
4 เกิดชาติไหนก็ไม่เป็นเหวินซืออี้ 1
เกิดชาติไหนก็ไม่เป็นเหวินซืออี้ “สาวใช้สองคน และแม่นมของท่าน จำได้หรือไม่ว่าคนพวกนี้หายตัวไปได้อย่างไร นับแต่คุณหนูห้าเดินทางจนมาถึงเมืองไฉ” เหวินซืออี้สับสน นางคิดว่าสาวใช้สองคนที่ติดตามกันมาหนีไปเพราะกลัวความผิดที่พาหญิงสาวออกจากคฤหาสน์สกุลเหวิน ซึ่งพวกนางเรียกได้ว่าเติบโตด้วยกัน ทั้งเหนียวเอ๋อร์ กับหยุนเอ๋อร์ จงรักภักดีต่อสกุลเหวิน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาก็ยอมเจ็บตัวแทนเหวินซืออี้ตลอด ยามนี้ต้องจากไป เพราะนางเป็นต้นเหตุ โถ...สวรรค์เหตุใดถึงได้ใจร้ายนัก ส่วนแม่บ้านผิง เปรียบได้กับมารดาคนที่สองเหวินซืออี้ ฝ่ายนั้นมาทำงานในช่วงอายุย่างสามสิบปี พอเห็นภาพพวกนางแล้วก็รู้ว่าคงได้รับการทรมานแสนสาหัส ก่อนจะกลายเป็นร่างไร้วิญญาณ ฝ่ายขันทีผู้เป็นหัวหน้าใหญ่หันไปทางร่างบอบบางซึ่งมีผ้าปกปิดใบหน้าเอาไว้ มองเผินๆ เหมือนผู้ชาย หากความจริงเป็นสตรี คนผู้นี้พยักหน้าให้ขันทีเปิดกล่องสำคัญอีกใบ เป็นกล่องใบขนาดย่อมเล็กกว่าเมื่อครู่ เหวินซืออี้ไม่อยากเห็นสิ่งใด ด้วยเกินจะรับเรื่องเลวร้ายได้อีก “คุณหนูห้าเหวิน... อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ท่านเป็นคนเริ่มเรื่องนี้เอง เยี่ยง
Read more
5 เกิดชาติไหนก็ไม่เป็นเหวินซืออี้ (2)
ได้ยินการใส่ร้ายอย่างนั้น เหวินซืออี้ก็คิดว่าไม่ใช่แค่นางโง่เขลาหลงรักคนผิด แต่ยามนี้ยังพาสกุลของตนถึงคราววิบัติด้วย เมื่อรู้เช่นนั้น เหวินซืออี้จำเป็นต้องทำบางสิ่ง อย่างน้อยเพื่อส่งเสียงนางแจ้งข่าวแก่คนสกุลเหวินที่กำลังมุ่งหน้ามายังป้อมสังเกตการณ์เพื่อไม่ให้พวกเขาติดกับดัก และจบชีวิตลงอย่างที่ฝ่ายของเกิงเตียงอิ๋งหวังไว้ มือเรียวสวยจับไม้ตีกลองได้ทั้งสองข้าง อึดใจต่อมา เสียงกลองแจ้งข่าวก็ดังขึ้น ดังไปพร้อมเสียงหัวใจนางที่เต้นระรัวแรงขณะเดียวกันนางมองไปยังด้านล่าง เห็นญาติตนที่ขี่ม้ามุ่งหน้าที่นี่อย่างรวดเร็ว นางยิ่งต้องเตือนพวกเขาอย่างสุดความสามารถทว่าในยามนั้นเด็กในครรภ์ดิ้น และนางยังมีอาการหน้ามืดตามมา แต่เหวินซืออี้ยังแข็งใจทำในสิ่งที่มุ่งหวัง “ยิงธนูออกไป อย่าให้นางตีกลองแจ้งข่าวได้” “แต่นั่นคือ ฮูหยินของท่านแม่ทัพเชียวนะ” เสียงหนึ่งเอ่ยล้อเลียนเหวินซืออี้ แล้วอีกคนก็เสริมต่อ และเสียงดังกล่าวคือพระสนมจือ! “นางกำลังตั้งครรภ์มารหัวขน ทำลายทั้งแม่และลูกเสีย แล้วเก็บกวาดทุกอย่างให้สะอาด อย่าลืมว่าพรุ่งนี้ ต้องมีหัวของคนสกุลเหวินเสียบประจานที่ก
Read more
6 บาปกรรม โอ้ บาปกรรม
บาปกรรม โอ้ บาปกรรมย้อนเวลา (เข้าร่างจางเหยา) หญิงสาวไม่แน่ใจว่าเกิดเหตุอันใด แต่เมื่อครู่ริมฝีปากนางถูกใครบางคนฉกชิมความหวานไปอย่างเร้าร้อน ช่างพิลึกและชวนให้ขนลุกโดยแท้ ซึ่งไม่ใช่แค่จูบ แต่ฝ่ายนั้นยังพยายามส่งลิ้นเข้าไปด้านในโพรงปากด้วย เหวินซืออี้สะดุ้งเอือก ลืมตาโพลง ในหัวมึนงงชั่วขณะ ภาพต่างๆ ย้อนกลับไปกลับมาให้ได้คิด ตัดสลับกับเรื่องราวตรงหน้า โอ้ นางกำลังปลอมตัวเป็นบุรุษ แม้ดูรูปงาม แต่มองยังไงก็เป็นชายชาตรี ท่าทางไม่เหมือนขันทีสักหน่อย แล้วคนที่จูบนางเล่า เป็นพวกต้วนซิ่วหรืออย่างไร เขาถึงได้กระทำในสิ่งที่ชวนให้กระอักกระอ่วนเช่นนี้ นางหันไปมองอีกร่างที่นอนหลับในท่าผ่อนคลาย เสียงหายใจเขาสม่ำเสมอพอนางสำรวจให้ดี พบว่าตนกับคนผู้นี้มีเถาวัลย์ผสานใจรัดที่ข้อมือไว้คนละข้าง นี่คงเป็นเหตุที่ทำให้นางรู้สึกอึดอัดนับแต่เข้ามาอยู่ในร่างผู้อื่น เหวินซืออี้พยายามจับต้นชนปลายสิ่งต่างๆ เข้าด้วยกัน นางฟื้นกลับมาจากเหตุการณ์บนกำแพงสูงป้อมสังเกตการณ์เมืองไฉ ยามนี้อยู่เพียงลำพังกับบุรุษแปลกหน้า เป็นชาติภพที่นางได้ย้อนเวลามามีชีวิตอีกครั้ง พอนางขยับตัวแรงกว่าเดิ
Read more
7 สิบปีล้างแค้นยังไม่สาย
สิบปีล้างแค้นยังไม่สาย เหรินซืออี้อยู่ในห้องพักรับรองกับสวีเกาหาน และเถาวัลย์ดังกล่าวรัดข้อมือทั้งคู่ไว้ เพียงแต่มันคลายตัวมาก ดังนั้น นางกับเขาในยามนี้จึงอยู่ห่างกันพอให้เคลื่อนไหวร่างกายสะดวก ถึงอย่างนั้นสายตาของผู้อื่นยามมองนางไม่ค่อยให้เกียรติ ฝ่ายสวีเกาหานทำแผลเรียบร้อยแล้ว มียาสมุนไพรให้เขาดื่มด้วย ตัวนางในร่างนี้มีความรู้เรื่องการปรุงยา ได้แต่ทำเป็นถอนหายใจแสดงออกว่า คนพวกนี้ช่างอ่อนด้อยเรื่องการรักษา “นักพรตน้อย ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่ ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ก็สร้างความเดือดร้อน คุณชายของข้าไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับเจ้า อีกทั้งท่าทางหยิ่งผยอง อย่าได้ทำให้ผู้อื่นรังเกียจเจ้าไปมากกว่านี้เลย” หญิงสาวหรือจะสนใจคำพูดห่าวเจีย อีกฝ่ายก็แค่ขันที แม้ยามนี้เป็นหน่วยแพรม่วง ทว่ายังไม่ได้ก้าวขึ้นเป็นใต้เท้าพันปี (ตำแหน่งสูงสุดของขันที ซึ่งได้รับการโปรดปราณเป็นอย่างสูงในยุคสมัยนั้น อีกทั้งห่าวเจีย มีเชื้อสายของอดีตฮ่องเต้คนเก่า และนั่นทำให้เขาก้าวหน้ามาในอีกสิบปีต่อจากนี้) “พ่อบ้านท่านนี้ ข้าไม่ได้คิดทำสิ่งใดล่วงเกินคุณชายเกาหานแม้แต่น้อย อีกอย่างเรื่องทั้งหมด
Read more
8 กัวซาคะนองรัก
กัวซาคะนองรัก จือฮวนเป็นเดือนเป็นแค้นมาก นางคือลูกสาวคนเล็กของสกุลจือ หลังจากบิดาสิ้นใจ อำนาจก็ไม่ได้สั่นคลอนลง ด้วยสกุลจืออยู่คู่กับแคว้นเหลียงมานาน คนเก่าแก่จึงมีไม่น้อย อีกทั้งพี่ชายนางตอนนี้เป็นถึงจือหยวนโหว แล้วใครกันจะกล้าขัดใจ ถึงอย่างนั้นสวีเกาหานก็กล้าทำเป็นไม่เห็นนางอยู่บ่อยๆ ทั้งที่ยามนี้เขาควรดูแลนาง ด้วยออกมาล่าสัตว์ต่างเมือง เดินทางก็เกือบสามร้อยลี้ นางต้องทรมานนั่งๆ นอนในรถม้าด้วยทางคดเคี้ยว พอมาถึงเขาหวงซาน อีกฝ่ายกับหายตัวไป รู้อีกทีก็ผ่านไปสองวันเต็มๆ กระทั่งห่าวเจียไปช่วยกลับมาที่เรือนรับรอง ซ้ำร้ายยังมีนักพรตท่าทางพิลึกอยู่ไม่ห่างกาย ดวงตาหงส์มองไปยังห่าวเจีย พอเห็นเขาเตรียมขยับปากจะพูด นางจึงชิงถามเสียก่อน “สืบได้ความเช่นไรบ้าง จงเล่ามาให้ละเอียด” “มันเป็นแค่นักพรตน้อย ใช้ชีวิตพเนจร ไม่มีหลักแหล่ง พอมีความรู้เรื่องสมุนไพรบ้าง ที่ถูกเถาวัลย์ผสานใจรัดเอาไว้ ก็เพราะเข้าไปขโมยของสำคัญที่สุสานชาวสุยจ้วง ที่ติดอยู่กับชายแดน” “ขโมยสิ่งใด” “เท่าที่ข้าทราบเป็นเกล็ดหิมะพันปี” “มันต้องการนำไปใช้เพื่อการใด” “เท่
Read more
9 ดวงตาที่สาม
ดวงตาที่สาม เมื่อเห็นเปลวไฟพุ่งเข้ามาหาตนเอง จือฮวนจึงยกมือทั้งสองข้างเพื่อปกป้องใบหน้างดงาม หากไฟดังกล่าวไม่ได้มีความร้อนเพราะถูกทำขึ้น กระนั้นก็สามารถสร้างความแสบร้อนและเผาไหม้ผิวหนังได้ อีกทั้งเสื้อผ้าที่นางสวมเป็นเชื้อเพลิงอย่างดี เหตุการณ์ต่อจากนั้นจึงชวนให้ตื่นตระหนก จือฮวนดิ้นปัดไปมา ก่อนลงไปนอนกลิ้งบนพื้นดิน ภาพของนางช่างน่าสงสารยิ่งนัก ทว่าการที่กรรมไล่ล่านางอย่างรวดเร็วนั้น เพราะเรื่องนี้มีคนเตรียมการไว้ ยามนั้น เสียงหวีดร้องเสียงขอความช่วยเหลือดังขึ้น คนที่พุ่งเข้าให้ความช่วยเหลือจือฮวนก็คือห่าวเจีย และตามด้วยจือคัง ฝ่ายจือฮวนถูกไฟเผาเสื้อผ้าและหลังมือเป็นบริเวณกว้าง ถึงไฟจะดับลงในเวลารวดเร็ว แต่นางได้แผลหลายแห่ง และนับว่าโชคดีที่ใบหน้าไม่ได้รับอันตราย แต่เส้นผมไหม้ไปไม่น้อย สภาพนางจึงดูแย่ ทั้งมีอาการเสียขวัญ “ห้ามไม่ให้ผู้ใดออกไปจากที่นี่ นางระบำทั้งหมดจับตัวไปไต่สวน เค้นหาความจริงให้ได้ ว่าใครสั่งให้พวกมันทำเรื่องร้ายแรงเช่นนี้” จือคังออกคำสั่ง เขาสงสารน้องสาวจับใจ นางแสบร้อนที่แผล สะอื้นไห้อย่างหนัก น้องสาวเขาถูกตามใจจนเสียนิสัย
Read more
10 ดวงตาที่สาม (2)
เหล่านางรำราวๆ สามสิบกว่าชีวิตถูกต้อนมายังพื้นที่หลังเรือนรับรอง ซึ่งห่างออกมาพอสมควร ยามนั้นสตรีที่รำประทีปอยู่ด้านหลังสุด มีทหารหลายคนมองนางด้วยความสนใจ ทั้งเสื้อผ้าที่สวม กิริยาอ่อนช้อย กลิ่นกายนางก็หอมหวานชวนให้เคลิบเคลิ้ม แน่นอนมันไม่ใช่กลิ่นกายปกติที่สตรีพึงมี หากเป็นนางที่ใช้ความสามารถของตนกลั่นน้ำมันหอมระเหยทั้งจากสมุนไพร และไขมันมนุษย์ “เฮ้ย... น่าเสียดายของสวยของงาม... คำสั่งคือเฉือดพวกนางทั้งหมดเลยหรือ” คำพูดดังกล่าวทำให้นางรำเข้าใจได้ว่า ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตผู้บริสุทธิ์เหล่านี้กำลังจะสิ้นลง ทว่าคนที่เกิดใหม่ในร่างของท่านอาหญิงที่มีนามว่าจางเหยา อีกทั้งมีดวงตาที่สามมองเห็นเหตุการณ์ต่างๆ ในภายหน้า มีหรือจะยอมให้ทหารชั่วช้าของจือฮวน ปลิดชีพนางได้ง่ายๆ อย่างเช่นชาติภพก่อน ฝ่ายทหารที่เป็นหัวหน้าหน่วยใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “แบ่งเป็นสองกลุ่มก็แล้วกัน พวกหนึ่งจัดการไม่ให้จดจำสภาพเดิมได้ ส่วนคนงามๆ ข้าจะนำไปขายต่อ ได้เงินสักเล็กน้อย นับว่าไม่เสียแรงเปล่า” เมื่อเขาแจ้งความต้องการเช่นนั้น ทหารอีกหลายคนก็เห็นด้วย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status