ย้อนเวลามาเปลี่ยนชะตารัก ยุค80

ย้อนเวลามาเปลี่ยนชะตารัก ยุค80

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-19
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
54Bab
8.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

โจวซิ่วหลัน หญิงสาวในยุคปัจจุบันผู้ที่มีชะตาอาภัพรัก ชีวิตของเธอต้องคำสาป คนที่เธอรักทุกคนล้วนตายจากไป เพราะการกระทำอันเลวร้ายในอดีตชาติของเธอเอง เธอในอดีตทำลายชีวิตของคนผู้หนึ่งจนพังทลาย เป็นสาเหตุให้คนในครอบครัวของเขาตายจากเขาไปจนหมด จนผู้ชายคนนั้นผูกใจเจ็บตามล้างแค้นเธอ และกล่าวคำสาปแช่งเธอ จนเมื่อเธอได้ย้อนกลับมาในชาติอดีต เธอจึงขอเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตัวเอง ชดใช้ในสิ่งที่เคยทำกับทุกคน เปลี่ยนความเกลียดชังของชายคนนั้นชดใช้ทุกอย่างให้กับเขา และผูกชะตารักกับเขาแทน แต่กว่าจะผูกชะตารักกับเขาได้ก็เล่นเอาเธอสะบักสะบอม

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่1 โจวซิ่วหลัน

The faint sound of running water echoed from the bathroom; Vance Bradford was taking a shower.

It was three in the morning, and he had just returned home.

Rebecca Perry stood at the bathroom door, her heart pounding. There was something she wanted to discuss with him, but she felt nervous, unsure if he would agree once he heard it.

As she pondered how to broach the subject, a strange noise came from inside. She listened closely and realized he was pleasuring himself.

The heavy breaths and muffled groans struck her like hammers, pounding relentlessly at her chest. Bitterness surged through her like a tidal wave, leaving her gasping for air, drowning in agony.

Today marked their fifth wedding anniversary, yet they had never consummated their marriage.

So, this was why. He'd rather take care of himself than touch her.

His breathing grew more frantic, and suddenly, in a moment of intense release, he groaned lowly, "Catherine..."

That name delivered the final, crushing blow. Something inside her shattered into dust.

She clamped a hand over her mouth to stifle her sobs and turned to flee, but in her haste, she stumbled, crashing into the sink and tumbling to the floor.

"Rebecca, is that you?" Vance's voice, still ragged from exertion, carried a note of forced composure, though his breathing remained heavy.

"I-I needed the bathroom. I didn't know you were showering," she stammered, desperately grabbing the sink to pull herself up.

But in her panic, she made things worse. Water slicked the floor and countertop, making it impossible to find her footing.

She finally managed to stand just as Vance emerged. His white bathrobe was hastily thrown on, the belt cinched tightly around his waist.

"Did you fall? Let me help you," he said, reaching out to lift her.

Tears brimmed in her eyes from the pain, but she pushed his hand away, stubborn and resolute. "No need. I can manage myself."

She steadied herself but nearly slipped again. Limping awkwardly, she fled back to the bedroom—a hasty escape from the awkward scene.

For five years, she had been hiding from the outside world, from the judgmental stares, and from Vance's sympathy.

She was ashamed of her condition, though she used to have strong, beautiful legs before the accident.

She always felt inferior. A cripple like her didn't deserve someone as accomplished and luminous as Vance Bradford.

Vance followed her, his tone gentle and concerned. "Does it hurt? Let me check."

"It's nothing." She burrowed under the covers, hiding her embarrassment along with her body.

"Are you sure?" His worry seemed genuine.

"Yeah." She nodded, showing her back to him.

"Then get some sleep. Don't you want to use the bathroom anymore?"

"Nope, let's just rest."

"Alright. Oh, it's our anniversary today. I got you a gift. Open it tomorrow and see if you like it."

"Okay."

The gift sat on the nightstand; she had already spotted it. She didn't need to unwrap it to know what was inside.

Every year, it was the same-sized box containing an identical watch. Her drawer already held nine of them, including birthday gifts. This would be the tenth.

The conversation ended.

Vance switched off the light and lay down. The air was filled with the damp, fresh scent of his shower gel, but she barely felt the mattress dip under his weight.

The bed was giant, but they lay far apart, each on one edge. The space between them could fit three more people.

As if by tacit understanding, neither of them mentioned Catherine Welch or what had transpired in the bathroom.

Rebecca lay rigid on her back, her eyes stinging fiercely.

Catherine was Vance's college classmate, his first love, and his goddess. After graduation, she had gone abroad, leading to their breakup and his depression. He had spiraled into despair, drinking heavily every day.

Rebecca and Vance, however, were classmates in high school. She had harbored a secret crush on him back then.

He was the campus heartthrob and an aloof, top student, while she spent most of her time in a dance studio far from the spotlight.

She was pretty enough, but she was quiet, never one to stand at the center of things, and in a school full of confident, outspoken girls, she was easy to overlook.

So, her feelings had remained her private secret; she never dreamed of approaching him.

That changed after she graduated from the dance academy and returned home for summer break, encountering him in his broken state.

He was heavily drunk that night, weaving erratically down the street. As he crossed the road without checking the lights, a car barreled toward him, unable to brake in time.

She had been trailing him out of concern and shoved him aside—just in time for the car to strike her instead.

At that time, she had secured a spot in graduate school, but the accident left her crippled. She could never dance again.

Afterward, he quit drinking and married her.

He remained forever indebted, forever grateful, soft-spoken and distant. He showered her with gifts and money, but never with love.

She had believed time could heal everything and soften the edges of her pain. Yet after five years, he still clung to Catherine so deeply that even in his most private moments, it was her name he uttered.

She had been foolish and naïve.

She lay awake all night, checking an email on her phone over a hundred times. It was an offer from a foreign university for graduate studies—the very thing she had planned to discuss with him that evening.

But now, there was no need to consult him. Their five-year marriage, filled with countless sleepless nights, could finally begin its countdown.

When he rose in the morning, she feigned sleep, overhearing him speak to the housekeeper, Nancy. "I have a business dinner tonight. Tell Rebecca not to wait up; she should rest early."

After his instructions, he returned to the bedroom to check on her. She hid under the covers, her pillow soaked with tears.

Normally, she would prepare his outfit for work, laying it out neatly. But not today.

He dressed himself in the walk-in closet and left for the office. Only then did she open her eyes, feeling them swollen and sore.

Her phone alarm buzzed—the daily reminder she had set for herself to study.

Since the marriage, her leg had confined her to the house most of the time. To pass the endless hours, she divided her days into segments, filling each with small tasks.

She silenced the alarm and mindlessly scrolled through apps. Her mind was a jumble, unable to focus on anything, until she saw a familiar face in a video.

It was posted just the night before, and the account name was Cathy W. The algorithm was really uncanny, delivering this right before her eyes.

Rebecca tapped on the video, and lively music played, followed by voices shouting, "Three, two, one! Welcome back, Catherine! Cheers!"

One voice stood out—Vance's.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Paison Thimdib
Paison Thimdib
ขอบคุณฉันอ่านจบแล้ว
2025-05-31 16:23:16
0
0
54 Bab
ตอนที่1 โจวซิ่วหลัน
นับตั้งแต่อายุครบ 35 ปีบริบูรณ์ โจวซิ่วหลัน ก็มักจะฝันเห็นหญิงสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเธอและมีชื่อแซ่เดียวกันกับเธออยู่เสมอเพียงแต่โจวซิ่วหลันคนนั้นดูอ่อนเยาว์กว่า เป็นเด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น เธอสวมใส่เสื้อผ้าล้าสมัย การแต่งกายบ่งบอกว่าหญิงสาวนั้นอยู่ในยุคอดีตของจีนที่ยังมีความเป็นอยู่ยากลำบาก ครั้งแรกที่ฝันเช่นนั้น ซิ่วหลันยังอดที่จะรู้สึกขำไม่ได้ คิดไปว่าเพราะช่วงนี้เธออ่านนิยายที่เกี่ยวกับยุค70 80 และอินกับมันมากเกินไป จึงได้เก็บเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะเธอเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ชื่นชอบการอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานในแต่ละวันมากแค่ไหน แต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอเป็นต้องเปิดเข้าไปอ่านนิยายที่กดติดตามเอาไว้ก่อนเสมอ เพราะการได้อ่านนิยายที่ชื่นชอบช่วยเยียวยาชีวิตอันเงียบเหงาของเธอได้ดีที่สุดแต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวน่าอัศจรรย์ที่มีอยู่เพียงในนิยายจะเกิดขึ้นกับตัวเธอหลังจากความฝันครั้งนั้น เธอก็พบว่า ทุกครั้งที่หลับตาลงเรื่องราวของโจวซิ่วหลันคนนั้นก็จะปรากฏขึ้นในฝันเสมอ แม้ภายในฝันจะดูลางเลือน ส
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่2 มันเป็นเพียงแค่ฝันร้าย
กริ๊ง!!!!เสียงนาฬิกาปลุกที่กรีดร้องดังขึ้น ปลุกให้โจวซิ่วหลันตื่นจากฝันร้ายที่แสนจะน่าหวาดหวั่นนั้น หัวใจของเธอยังคงเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมาจากอกกับภาพอันน่ากลัวและสยดสยอง ขนอ่อนบนกายลุกชันทั่วร่าง รับรู้ถึงความเจ็บปวดยามเมื่อคมมีดกรีดลึกลงมาบนผิวกาย เธอรู้สึกทั้งหวาดกลัวและรู้สึกผิดกับชายหนุ่มในฝันซิ่วหลันสะบัดศีรษะที่หนักอึ้งอย่างแรง ขับไล่ความหวาดกลัวที่แล่นจับขั้วหัวใจของเธอ ยกสองมือที่สั่นเทาลูบใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ลำคอของเธอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ริมฝีปากซีดเผือดสั่นระริกจนต้องขบเม้มเข้าหากันแน่น ความฝันในครั้งนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกินหญิงสาวพยายามรวบรวมสติ พร่ำบอกกับตนเองว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน แววตาที่ยังคงสั่นไหวเหลือบมองนาฬิกาที่บ่งบอกเวลาห้าโมงเช้า ซึ่งเป็นเวลาที่เธอจะต้องลุกขึ้นเตรียมตัวเพื่อที่จะออกไปทำงานเช่นดังทุกวันแม้จิตใจจะยังไม่สงบ แต่ซิ่วหลันก็บังคับตัวเองให้ลุกขึ้น ทำทุกอย่างเช่นดังปกติแม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก วันนี้เธอจะไปทำงานเป็นวันสุดท้าย ก่อนที่จะได้หยุดพักแบบยาวๆ หลังจาก
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่3 คุณหมอลู่เฉิง
หลังจากที่มาถึงสถานพยาบาลของหมู่บ้าน โจวซิ่วหลันก็ตรงเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ที่ประจำอยู่ในสถานพยาบาลทันที ความจริงเพียงแค่กระดูกเคลื่อนเธอก็สามารถที่จะรักษาแม่สามีเองได้ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเพียงหมออนามัยไม่ใช่หมอเฉพาะทางที่จบหลักสูตรทางการแพทย์โดยตรง แต่เธอก็มีประสบการณ์การทำงานมาเกือบสิบห้าปี สามารถรักษาคนป่วยที่มีอาการป่วยทั่วไป บาดเจ็บเล็กน้อยและไม่มีอาการรุนแรงได้ แต่ปัญหาคือเธอไม่มีอุปกรณ์และตัวยาที่ใช้ในการรักษาเลยสักอย่าง"สวัสดีค่ะคุณหมอซู"ซูเหมย เป็นพยาบาลที่ประจำอยู่ที่สถานพยาบาลแห่งนี้ และชาวบ้านก็มักจะเรียกคนที่ทำงานในสถานพยาบาลว่าหมอถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่หมอก็ตามโจวซิ่วหลันเคยพูดคุยกับอีกฝ่ายอยู่สองสามครั้งในตอนที่พึ่งจะแต่งให้กับเฉินห่าวซวน นับดูแล้วตอนนี้เธอแต่งให้เฉินห่าวซวนได้เพียงแค่หกเดือนเท่านั้น โชคดีเหลือเกินที่เธอย้อนกลับมาในตอนที่ชื่อเสียงความร้ายกาจของเธอยังไม่เป็นที่โจษจัน เธอยังทำตัวร้ายกาจแค่กับคนในบ้านของสามีเท่านั้น แต่หลังจากที่แม่สามีกลายเป็นคนพิการ ความร้ายกาจของเธอก็มีคนรู้เห็นมากขึ้น ก่อนที่จะเหม็นโฉ่ไปทั้งหมู่บ้าน กลา
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่4 การกระทำที่น่ารังเกียจ
ส่วนผู้ที่ทำให้ผู้อื่นจิตใจว้าวุ่น กลับไม่ได้สนใจว่าใครจะคิดอย่างไร หลังจากที่เดินเข้าไปดูแม่สามีก็เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นนอนหลับไปแล้ว คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปก่อนหน้า รวมถึงความอ่อนเพลียจากการทำงานและอาการบาดเจ็บ จึงทำให้แม่เฉินหลับลึกจนไม่รู้สึกตัว แม้กระทั่งตอนที่เธอผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและห่มผ้าให้ คาดว่าคงอีกหลายชั่วโมงกว่าแม่สามีจะตื่นโจวซิ่วหลันมองดูใบหน้าซูบตอบของแม่สามี ใต้ตาของอีกฝ่ายดำคล้ำ ดูแก่กว่าอายุจริงไปหลายปี จนเธอรู้สึกสะท้อนใจอย่างรุนแรง แม่สามีผู้นี้เป็นคนดีมาก ในอดีตอีกฝ่ายไม่เคยมีปากมีเสียงกับใครเลยโดยเฉพาะกับเธอ สุขภาพของแม่สามีนั้นอ่อนแอและเจ็บป่วยมาตลอด พึ่งจะเริ่มดีขึ้นได้ไม่นานก็ต้องกลับมาทรุดหนักยิ่งกว่าเดิมก็เพราะเธออีกฝ่ายอ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ ยอมลงให้เธอทุกอย่าง อ่อนแอมากจนบางครั้งเรียกได้ว่าโง่งมจนน่าปวดใจ มองสภาพย่ำแย่เช่นนี้ของแม่สามีหัวใจของเธอก็บีบรัดจนรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกเมื่อตอนที่เธอลงมือถอดเสื้อผ้าของแม่สามีออก แม่เฉินผอมมากจนน่าใจหาย ร่างกายของแม่สามีซูบผอมจากการที่ได้รับอาหารไม่เพียงพอมาเป็นเวลานา
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่5 ลูกสะใภ้เปลี่ยนไป
หลังจากที่สำรวจข้าวของภายในตู้ โจวซิ่วหลันก็เลือกที่จะนำอาหารทั้งหมดไปเก็บเอาไว้ภายในห้องครัว ทุกคนภายในบ้านล้วนมีสิทธิ์ที่จะกินจะใช้ข้าวของทุกอย่างที่ใช้เงินของเฉินห่าวซวนซื้อมา หญิงสาวนำข้าวขาวอย่างดีเติมจนเต็มถัง รวมทั้งของทุกอย่างที่มีอยู่ แล้วจึงเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่เธอจะลงมือจุดเตาไฟเพื่อที่จะได้ลงมือทำอาหารเสียที ตอนนี้ท้องของเธอร้องประท้วงครวญคราง หิวจนไส้กิ่วหมดแล้วและกว่าที่เธอจะจุดไฟได้สำเร็จก็เล่นเอาเหงื่อตก เพราะที่บ้านเฉินยังคงใช้ถ่านและฟืนในการประกอบอาหาร จนเธออดที่จะคิดถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ในยุคปัจจุบันไม่ได้ ตอนนี้ภายในเมืองนั้นมีไฟฟ้าใช้แล้ว แต่ในหมู่บ้านอู้หยวนไฟฟ้านั้นยังเข้ามาไม่ถึง แต่ก็คงจะอีกไม่นาน เพราะทางการเริ่มที่จะดำเนินการให้ไฟฟ้าเข้าถึงหมู่บ้านบ้างแล้วหากเธอจำไม่ผิดต้นปีหน้าไฟฟ้าก็จะเข้ามาถึงในหมู่บ้านอู้หยวน แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่ก็ใช่ว่าผู้คนจะมีกำลังซื้อของอำนวยความสะดวกเหล่านั้น เพราะเครื่องใช้ไฟฟ้านั้นมีราคาแพงมาก แต่ละชิ้นนั้นถึงกับต้องใช้เงินเดือนทั้งเดือนของเฉินห่าวซวนเลย
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่6 จัดการบ้านครั้งใหญ่
หลังจากที่ดูแลแม่สามีกินข้าวกินยาเรียบแล้ว โจวซิ่วหลันจึงได้ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักผ่อน ส่วนตัวเธอนั้นก็เก็บจานชามออกมาล้างทำความสะอาดสายตาของแม่สามีที่มักจะลอบมองมาอยู่บ่อยครั้ง ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ไว้ใจเธอและรู้สึกหวาดระแวงกับการที่เธอเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ แต่อย่างน้อยผลตอบรับที่ได้ในครั้งนี้ก็ไม่ได้แย่ หญิงสาวมองจานชามที่ไม่เหลือแม้แต่ข้าวสักเม็ดเดียวด้วยรอยยิ้ม หากเป็นแบบนี้ต่อไปร่างกายของแม่สามีคงจะดีขึ้นเรื่อยๆ ส่วนอีกฝ่ายจะคิดกับเธออย่างไรนั้น คงต้องปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ เธอทำตัวร้ายกาจเสียขนาดนั้นจะให้อีกฝ่ายไว้วางใจเธอง่ายๆ ได้อย่างไรเมื่อจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ซิ่วหลันจึงได้เริ่มเดินสำรวจภายในบ้านและบริเวณรอบๆ บ้าน เห็นทีว่าคงถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนผนังทั้งหมดแล้วจริงๆ เพราะส่วนผนังที่เป็นไม้ ผุพังมากกว่าที่เธอคิดบริเวณรอบๆ บ้านนั้นก็มีต้นหญ้าขึ้นรกเต็มไปหมดราวกับบ้านร้าง ดอกไม้สวยงามที่เคยเบ่งบานอยู่รอบบ้านล้วนตายไปหมดแล้ว แต่เพราะมีกำแพงอิฐสูงที่ล้อมรอบบ้าน และยังมีต้นหยางเหมยพุ่มใ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่7 เฉินสือฮัน เฉินซินยี่
โจวซิ่วหลันออกมาจากห้องในทันที ก่อนจะเดินออกไปหาเด็กทั้งสองที่เห็นแผ่นหลังไวไวเดินไปทางด้านหลังบ้าน เมื่อเดินออกมาก็ชะโงกหน้าดูตรงประตูห้องครัว เห็นว่าทั้งสองเดินไปยังส่วนที่ใช้เป็นห้องเก็บฟืน เธอจึงได้เดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองที่กำลังก้มๆ เงยๆ เอาฟืนเก็บเข้าที่ที่แท้เด็กสองคนนี้ก็ออกไปหาฟืนนี่เอง"พี่สะใภ้"เสียงของเด็กหญิงดังขึ้นแผ่วเบายามเมื่อหันมาเห็นเธอ ก่อนจะเดินไปหลบด้านหลังของผู้เป็นพี่ชายที่ยืดตัวขึ้นในทันที มือเล็กของเด็กน้อยคว้าจับชายเสื้อของผู้เป็นพี่ชายเอาไว้แน่น แววตากลมโตมองมาที่เธออย่างตื่นกลัว ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นส่วนเด็กผู้ชายนั้นก็คล้ายจะกางปีกปกป้องน้องสาวในทันที ทั้งยังใช้สายตาจ้องมองเธอเขม็ง สายตาของเด็กคนนั้นที่มองมากำลังเอ่ยกับเธอว่าคิดจะมาหาเรื่องอะไรอีกเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเด็กทั้งสอง ความทรงจำเกี่ยวกับทั้งสองคนก็ผุดเข้ามาในหัวของโจวซิ่วหลันเด็กหญิงเฉินซินยี่ผู้นั้นหวาดกลัวเธอมาก เพราะตัวเธอในอดีตมักจะเกรี้ยวกราดใส่อีกฝ่ายเสมอ ทั้งยังทุบตีด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายส่วนเด็กผู้
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่8 เรื่องน่าเหลือเชื่อ
"พี่รอง พี่ใหญ่กลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ"หลังจากที่พวกเขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่มีกลิ่นหอมสะอาดแตกต่างจากทุกวัน ก็ตรงมายังห้องครัวทันที ตั้งแต่เมื่อเช้าพวกเขาสองพี่น้องยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยด้วยซ้ำ นอกจากน้ำเปล่าที่กินประทังความหิวแต่ทว่าเมื่อพวกเขาเปิดฝาครอบอาหารออก จากที่คิดว่าอาหารที่พี่สะใภ้เตรียมไว้คงเป็นเพียงข้าวต้มที่มีน้ำใสๆ กับเม็ดข้าวไม่กี่เม็ดและผักดองที่อีกฝ่ายกินเหลือ แต่ภาพอาหารตรงหน้าทำให้พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาอาหารบนโต๊ะมันเกินกว่าที่พวกเขาคิดไปมาก เฉินซินยี่จึงได้ถามออกมาเช่นนั้น เพราะนั่นเป็นเพียงเหตุผลเดียวที่พอจะเป็นไปได้ แต่ตั้งแต่ที่พวกเขาเดินเข้าบ้านมาก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้เป็นพี่ชาย และเฉินสือฮันก็เชื่อว่าหากพี่ชายกลับมาแล้วเห็นสภาพของทุกคนเป็นเช่นนี้ โจวซิ่วหลันคงไม่ได้เดินลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนั้นแน่เขาจึงส่ายหน้าเป็นคำตอบให้แก่น้องสาว เพราะเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน จากนั้นจึงนั่งลงบอกให้ผู้เป็นน้องสาวลงมือกินข้าวเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นหิวมากแล้ว"กินเถอะ""กินได้จริงๆ หรือพี่รอง"
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่9 สะใภ้แสนดี
โจวซิ่วหลันเดินถือถาดอาหารเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงเตา ภายในนั้นมีข้าวสวยขาวฟูถ้วยพูน น้ำแกงปลาที่กำลังร้อนๆ โชยกลิ่นหอมมากๆ และเนื้อปลาทอดราดด้วยน้ำซอสสามรสที่มีสีสันน่ารับประทาน"พวกเธอก็อยู่ที่นี่หรือ"โจวซิ่วหลันเอ่ยกับพวกเด็กๆ ที่กำลังจ้องมองเธอเป็นตาเดียว ในขณะที่มือนั้นสาละวนอยู่กับการจัดแจงให้แม่สามีลุกขึ้นกินข้าว เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็หันมามองพวกเด็กๆ เต็มตาโจวซิ่วหลันมองสำรวจเด็กทั้งสองอย่างพึงพอใจ ที่พวกเขาร่างกายสะอาดสะอ้าน ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าจะดูเก่าไปสักหน่อย แต่ก็สะอาดมากๆ ก่อนจะเอ่ยบอกเด็กทั้งสอง"ไปกินข้าวกันได้แล้ว""กะ กินข้าวหรือคะพี่สะใภ้"เฉินซินยี่เอ่ยถามอีกฝ่ายคล้ายไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน"ใช่กินข้าว หรือว่าเธอไม่หิว"โจวซิ่วหลันกล่าวย้ำอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามเด็กหญิงอย่างนึกเอ็นดู"หิวค่ะ""หิวก็ตามมาสิ"เฉินซินยี่พยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง เดินตามอีกฝ่ายไปด้วยดวงตาเป็นประกาย มีรอยยิ้มแต่งแต้มใบหน้า ไม่ลืมที่จะกวักมือเรียกพี่ชายให
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
ตอนที่10 พัฒนาความสัมพันธ์
"นั่นพวกเธอสองคนจะออกไปไหนกันอีก"โจวซิ่วหลันเอ่ยเรียกเด็กทั้งสองในทันที เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองคนกำลังสะพายตะกร้าขึ้นหลังส่วนสองพี่น้องนั้นก็พากันสะดุ้งตกใจ เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นพี่สะใภ้ที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องครัว อีกฝ่ายกำลังเช็ดฝ่ามือทั้งสองกับผ้ากันเปื้อนที่ถูกนำมาผูกเอวเอาไว้ แต่สายตานั้นกำลังจับจ้องมาที่พวกเขาไม่คิดเลยว่าผู้เป็นพี่สะใภ้จะลุกขึ้นมาในเวลาที่เช้าขนาดนี้ ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันจะโผล่พ้นยอดไม้เลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ปกติแล้วอีกฝ่ายมักจะเป็นคนที่ตื่นนอนหลังคนอื่นเสมอ เผลอๆ จะตื่นตอนพระอาทิตย์ขึ้นตรงศีรษะเสียด้วยซ้ำ แต่ดูแล้ววันนี้พี่สะใภ้ของพวกเขาน่าจะตื่นขึ้นมานานมากแล้วด้วย"พวกเรากำลังจะขึ้นเขาไปหาฟืนค่ะพี่สะใภ้"เป็นเฉินซินยี่ที่เอ่ยตอบ ผ่านไปแค่เพียงวันเดียวอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะหายหวาดกลัวพี่สะใภ้ผู้นี้เสียแล้วแต่คำตอบนั้นทำให้โจวซิ่วหลันขมวดคิ้วมุ่น"พวกเธอพึ่งจะไปมาเมื่อวานไม่ใช่หรือยังไง"อีกอย่างเท่าที่เห็นฟืนที่มีก็มากมายจนแทบจะเต็มโรงเก็บฟืนอยู่แล้ว"อากาศตอนกลางคืนเย็นลง
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-18
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status