เสพตัณหา+เสพราคะ+เสพสวาท [รวมเรื่องสั้น 3 เล่ม]

สามี...ข้ากลับมาแล้ว 

เกริ่นนำ

หมู่บ้านที่เคยสงบสุขมานับหลายร้อยปี วันหนึ่งกลับถูกพวกปีศาจรุกราน เข่นฆ่า สร้างความอกสั่นขวัญแขวนให้แก่ชาวบ้าน…ว่ากันว่าพื้นที่ตรงนี้เป็นดินแดนมนุษย์ที่อยู่ระหว่างรอยต่อกับแดนปีศาจ แต่ผ่านมาเนิ่นนานกลับไม่มีเหตุการณ์อันน่าสะพรึงเฉกเช่นครั้งนี้

ในคืนที่ดวงจันทรากลมโตโดดเด่นในยามราตรี แสงสว่างสีนวลที่เคยสาดส่องกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีชาดราวกับถูกชโลมไปด้วยหยาดโลหิต ปีศาจนับร้อยปรากฏตัวช่วงชิงวิญญาณของเหล่าชาวบ้านราวกับเป็นเรื่องน่าสนุก ชาวบ้านไม่น้อยต่างหวาดกลัวเสียจนบางครอบครัวต้องทิ้งถิ่นฐานเพื่อความอยู่รอด ทว่ากลับไม่อาจหลีกหนี ทันทีที่ก้าวเท้าออกจากหมู่บ้านเมื่อใดเป็นอันต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถด้วยน้ำมือของพวกปีศาจ แม้นอยู่ก็ตาย แม้นหนีก็ตายไม่ต่างกัน

ทว่าวันหนึ่งในขณะที่ทุกคนสิ้นหวัง กลับได้รับสาส์นจากพวกปีศาจให้ส่งตัวเจ้าสาวเพื่อเป็นการสังเวยให้แด่ราชันปีศาจ

โดยมีเงื่อนไขว่า…

คืนจันทราโดดเด่นเต็มฟ้า เจ้าสาวเซ่นสังเวยแด่ข้าในราตรีกาล

ในความหวังอันน้อยนิด ชาวบ้านทุกคนร่วมใจกันเพื่อหาสตรีที่เกิดในคืนจันทราเต็มดวงเพื่อส่งตัวให้เป็นเจ้าสาวของปีศาจ ทว่าท้ายสุดแล้วความสิ้นหวังก็มาเยือนอีกครา เพราะไม่มีแม้แต่สตรีคนใดที่เกิดในวันนั้นแม้แต่คนเดียว จะมีก็เพียงแต่เด็กหนุ่มที่เกิดในคืนจันทราเต็มดวงเพียงคนเดียวเท่านั้น …

เกี้ยวส่งตัวถูกตกแต่งอย่างสวยงามในคืนมืดมิด เจ้าสาวในอาภรณ์สีแดงสดถูกปกปิดใบหน้าด้วยผ้าผืนบาง ถูกนำตัวส่งขึ้นเกี้ยวท่ามกลางสายตาที่สิ้นหวังของผู้คนที่มาร่วมส่งตัวเจ้าสาวให้แก่ราชาปีศาจ

หารู้ไม่คนที่สิ้นหวังในยามนี้คือคนที่กำลังก้าวเท้าด้วยความสั่นเทาขึ้นเกี้ยวอย่างมิอาจขัดขืน

ฉิงเทียน เด็กหนุ่มผู้เดียวในหมู่บ้านที่เกิดในคืนจันทราเต็มดวง เป็นผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นเจ้าสาวในค่ำคืนนี้เพื่อต่อชีวิตของชาวบ้านทั้งหมด แม้รู้แก่ใจว่าสิ่งที่เขาเจอหาใช่ความยุติธรรม แต่เขาก็จำต้องกล้ำกลืนยอมรับชะตากรรมไม่ที่อาจหลบเลี่ยง

“เพ่ย! เจ้าสาวกับผีน่ะสิ” ร่างที่นอนหายใจรวยรินสบถออกมาเสียงดัง

ภาพวันที่เขาถูกส่งตัวขึ้นเกี้ยวพร้อมกับถูกทิ้งไว้เพียงลำพังในป่าท่ามกลางความมืดมิด หยาดหยดน้ำตารินไหลเนิ่นนานเสียจนแห้งเหือดไม่อาจหลั่งออกมาได้อีก เป็นเวลาแสนนานที่เขาต้องทนอยู่กับความหวาดกลัวจนไม่อาจหลงเหลือแม้แต่สติ

พลันตื่นขึ้นก็พบว่าร่างของเขานอนอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง ซึ่งนั่นก็คือวังปีศาจ หากแต่เมื่อลืมตากลับไม่พบผู้ใด แม้แต่ปีศาจหรือแมลงสักตัว จวบจนในยามนี้ ยามที่วาระสุดท้ายของเขามาถึง เขาก็ไม่อาจลืมเลือนความโดดเดี่ยวและความเจ็บช้ำได้ลง

ความคั่งแค้นก่อเกิดขึ้นภายในใจนับครั้งไม่ถ้วน หากรู้ว่าต้องเดียวดายเช่นนี้ ก่อนหน้านั้นเขายอมใช้มีดปลิดชีวิตตนเองเสียดีกว่าการนอนทรมานรอความตายเพียงลำพัง

“นี่ เจ้าจ้องมองข้าอยู่ใช่หรือไม่” ร่างบนเตียงหลับตาพริ้มนอนรอความตายที่กำลังมาถึง เอ่ยถามกับแมวตัวหนึ่ง ที่เขารู้ดีว่ามันกำลังจ้องมองอยู่ “ชีวิตข้าน่าเวทนาเช่นนี้เจ้าคงกำลังหัวเราะเยาะข้าอยู่อย่างนั้นสินะ ตลอดมาข้าไม่เคยเสียดายชีวิตมากเท่านี้มาก่อน หากก่อนหน้านั้นข้าสามารถปลิดชีวิตตนเองได้ ข้าก็คงทำ แต่ในยามนี้ข้ากลับอยากมีชีวิตอีกครั้ง แค่ก ๆ ข้ากลับอยากใช้ชีวิตอีกครั้ง หรือหากเป็นไปได้ให้ข้าได้พบปีศาจชั่วตนนั้น แน่ล่ะว่าข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าปีศาจนั่นไว้เป็นแน่ หากเป็นไปได้แม้ข้าจะเหลือเพียงแค่วิญญาณ เพื่อข้าได้แก้แค้นคนที่ทำให้ข้าต้องโดดเดี่ยวเช่นนี้ ต่อให้ข้าตายอีกครั้งพันกี่หมื่นครั้ง เพื่อได้แก้แค้นปีศาจชั่วนั้นข้าก็ยอม”

หยาดน้ำสีใสค่อย ๆ ไหลรินเอ่อล้นออกจากดวงตา เขากำมือแน่นเพื่อข่มความคับแค้นใจและความรู้สึกเวทนาต่อชีวิตตนเองเอาไว้ เขารู้ตัวแล้วว่าเวลาของเขามาถึงแล้ว ความโดดเดี่ยวและความทรมานมานับหลายปี วันนี้เห็นทีถึงคราวต้องสิ้นสุด ริมฝีปากซีดเซียวค่อย ๆ เผยรอยยิ้มเพราะไม่อาจต้องทนฝืนอีกต่อไป จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายค่อย ๆ ขาดห้วง พร้อม ๆ กับจิตสุดท้ายค่อย ๆ ดับลง

ฉิงเทียน

เสียงผู้ใดกัน…

ฉิงเทียน ฉิงเทียน…

“เพ่ย! เจ้าบ้าคนใดกันเรียกข้าอยู่ได้ มันผู้ใดกันที่มาขัดขวางการตายของข้า ยามข้ามีชีวิตหามีสักคนไม่ที่จะเอ่ยเรียกข้าเช่นนี้ ยามนี้ข้าตายไปแล้วเจ้าต้องการสิ่งใดอีก” เขาบันดาลโทสะต่อว่าผู้ที่รบกวนการอาสัญ

ตลอดยี่สิบปีที่ใช้ชีวิตเพียงลำพังในที่ที่เรียกว่าแดนปีศาจ ภายในวังเล็ก ๆ ที่ไม่มีแม้แต่ปีศาจหรือแมลงสักตัว กระทั่งยามตายก็มีเพียงแค่แมวตัวหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเขาไม่ห่างไปไหน เขาทนกับความเงียบเหงาเสียจนกลายเป็นความเคยชิน เหตุใดในยามนี้กลับมีคนเอ่ยเรียกเขาในวันที่เขาไม่ต้องการ

นัยน์ตาสีอำพันลืมตาขึ้นในทันที ฉิงเทียนหมายอยากจะมองใบหน้าผู้ที่ทำลายการอาสัญของเขาในยามนี้ ทว่าก็ต้องพบกับความมืดมิด เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ เมื่อปรับความคุ้นชินก็พบว่ายามนี้รอบกายมีแต่ความว่างเปล่า เตียงนอนแสนคุ้นเคยที่เคยใช้นอนตั้งแต่ถูกส่งตัวมายังแดนปีศาจ จวบจนวาระสุดท้ายของตนเอง ยามนี้กลายเป็นเพียงแท่นหินสีขาว

“แปลกใจหรือ เจ้าตายไปแน่แล้ว มิต้องสงสัย”

น้ำเสียงปริศนาคุ้นหูเอ่ยขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า ร่างเล็กบนแท่นหินรีบหยัดกายลุกขึ้นเพื่อระวังตัว ก่อนกวาดสายตาไปมาเพื่อมองหาต้นทางของเสียง ทว่าก็ไม่พบสิ่งใดเลย นั่นจึงทำให้เขาต้องระวังตัวมากยิ่งขึ้น

“ไม่ต้องเกรงกลัวข้าหรอก ข้าไม่มีเจตนาทำร้ายเจ้า ข้าเพียงต้องการจะเอ่ยถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายก็เท่านั้น”

“ฮ่า ๆ” เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง “ชีวิตข้า สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งหรืออย่างไร เหตุใดข้าต้องมาเจอเรื่องน่าขบขันเช่นนี้ ยามข้าอ้อนวอนความเห็นใจกลับไม่มีผู้ใดหยิบยื่นมือเข้ามาช่วยข้า ยามนี้กลับอยากเอ่ยถามข้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเหตุใดกันเล่า”

“เจ้าไม่ต้องการความปรารถนาครั้งสุดท้ายแล้วหรือ”

“ปรารถนาหรือ ข้าปรารถนาสิ่งใดได้อีก ยามข้ามีชีวิตสิ่งที่ข้าปรารถนามากมายก่ายกองเหตุใดจึงไม่ถามข้าเช่นนี้บ้าง ยามนี้กลับบอกให้ข้าเอ่ยความปรารถนาครั้งสุดท้ายเช่นนั้นหรือ น่าตลกสิ้นดี” ร่างเล็กเดือดดาล นิ้วเรียวยาวยกขึ้นชี้ไปมาไร้ทิศทางเอ่ยต่อว่าสิ่งที่ตามองไม่เห็นอย่าไม่นึกเกรงกลัว

แล้วจะให้เขากลัวไปเพื่ออันใด อย่างน้อยเขาก็แค่ตายเพิ่มอีกครั้งก็เท่านั้น

“หากเจ้าได้มีชีวิตอีกครั้ง สิ่งที่เจ้าปรารถนาเจ้ายังอยากให้เป็นเช่นนั้นอยู่หรือไม่”

“หากเจ้ารู้ดีอยู่แล้วจะเอ่ยถามข้าไปเพื่อสิ่งใดกัน จะให้ข้ากลับไปมีชีวิตน่าเวทนานั้น หรือจะให้ข้ากลายเป็นวิญญาณไร้ที่สิงสถิต ข้าสามารถเลือกได้อย่างนั้นหรือ ครั้นข้าเลือกความตายข้าก็ไม่ได้ตาย ครั้นข้าเลือกจะอยู่ข้าก็ไม่ได้อยู่ เจ้าต้องการให้ข้าเลือกสิ่งใดอีก อ้อ หากเจ้าทำได้จริงนั่นน่ะ ข้าขอทุบปีศาจชั่วนั่นสักหนสองหนก็คงไม่ลำบากเจ้ามากเกินไปใช่หรือไม่ อ้อ แล้วถ้าหากเจ้าทำไม่ได้ก็แล้วแต่ เจ้าจะส่งข้าไปสวรรค์หรือนรกก็ตามใจเจ้า”

ไม่รู้สิ่งใดถึงเล่นตลกกับเขานักหนา เกิดมาแสนอาภัพ ถูกทิ้งไว้ในโรงฟืนตั้งแต่ทารก ถูกมดปลวกกัดแทะเสียจนผิวหนังแสบแดงไปหมด ทว่าเขาก็ยังไม่ตาย ดีหน่อยที่ยังมีท่านป้าคอยดูแล ทว่าเมื่อท่านป้าสิ้นไป เขาก็มีชีวิตอยู่ให้ผู้คนดูแคลน ทว่าจู่ ๆ กลับเกิดเรื่องประหลาด ปีศาจหน้าตาเป็นเช่นไรเขายังไม่เคยพบเห็น กลับมีคนบอกให้เขาเสียสละตนทำเพื่อผู้คนในหมู่บ้านที่แสนเกลียดชังเขาให้มีชีวิตอยู่รอด แต่กลับไม่สนเลยว่าเขาจะมีชีวิตอยู่รอดหรือไม่

เซ่นสังเวยเจ้าสาวปีศาจกับผีน่ะสิ จนกระทั่งอาสัญเขายังไม่เห็นแม้แต่ปีศาจสักตัว มีแต่แมวโง่ ๆ ตัวหนึ่งที่นั่งเฝ้าเขาอยู่ทุกวันเท่านั้น

“หากต้องแลกกับวิญญาณบริสุทธิ์ของเจ้า เจ้ายินยอมหรือไม่”

“เพ่ย! เจ้าฟังไม่รู้ความหรืออย่างไร จะแลกกับสิ่งใดก็ตามใจเจ้าเถิด หากเจ้าจะเอาแต่ถามพร่ำเพรื่อเช่นนี้ ก็ปล่อยให้ข้าตายอย่างสงบเสียที” เขาตวาดลั่นก่อนจะค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนบนแท่นหินเช่นเดิม เลิกที่จะปิดปากเงียบและนอนรอวาระสุดท้ายมาเยือนอีกครั้ง ชีวิตนี้เขาเหนื่อยเสียเหลือเกิน หากเป็นไปได้เขาก็ขอให้สุขสบายกว่านี้หน่อยเถิด

ทันทีที่ดวงตากลมหลับตาพริ้มจนสนิท พลันแสงสว่างจ้าก็เกิดขึ้นทันที ทว่าเป็นเวลาชั่วครู่เท่านั้น ก่อนจะสลายไป

กลายเป็นกลุ่มควันสีดำพันธนาการวนรอบร่างที่นอนหลับใหล เพียงกะพริบตาเดียวพลันทุกอย่างก็อันตรธานหายไปพร้อมกับร่างบนแท่นหินที่ว่างเปล่า…