เสพตัณหา+เสพราคะ+เสพสวาท [รวมเรื่องสั้น 3 เล่ม]

เสพตัณหา+เสพราคะ+เสพสวาท [รวมเรื่องสั้น 3 เล่ม]

last updateHuling Na-update : 2025-06-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
112Mga Kabanata
2.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เสพตัญหา เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับ อีโรติก ล้วนๆ "ตัญหา... ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ จะอายุน้อยหรือมาก แค่ ถ่างขา อารมณ์ก็เปลี่ยนไปโดยไม่ต้องการเหตุผลใดๆ " "ราคะ... ความเร่าร้อนดั่งไฟโหมกระหน่ำ ปลุกอารมณ์ให้หาเซ็กซ์ ดับใคร่ร้อน จากสัมผัสอัศจรรย์ชายหญิง" “เสพราคะ” คือเรื่องราวของราคะต่อจาก “ตัญหา” อาจเกิดขึ้นได้ เมื่อความเปล่าเปลี่ยวใจ อารมณ์ความต้องการที่ไร้เหตุผล ทำให้การร่วมรัก หรือมีเพศสัมพันธ์ มีอำนาจเหนือเหตุผลทั้งปวง เมื่อชายหญิงพร้อมใจต้องการ เมคเลิฟ "สวาท... คือ ความพึงพอใจในรสรัก ทางกามารมณ์ อันเกิดจากชายและหญิง ต้องการสร้างแรงรักแรงสวาทร่วมกัน" “เสพสวาท” คือเรื่องราวต่อจาก “ราคะ” เมื่อมีความรัก เป็นแรงจูงใจในการพยายามใกล้ชิด และร่วมรักในที่สุด เริ่มจากการสัมผัสเรือนกาย และลุกล้ำมากยิ่งขึ้น หากมีความต้องการเป็นแรงผลักดัน ทำให้เกิดการร่วมรัก หรือมีเพศสัมพันธ์ มีอำนาจเหนือเหตุผลทั้งปวง เมื่อชายหญิงพร้อมใจต้องการ เมคเลิฟ

view more

Kabanata 1

กินเด็กม.ปลาย [1]

Udara siang di kafetaria Fakultas Bisnis terasa pengap, tapi Jihan Andexa seolah memiliki pasokan oksigennya sendiri. Jari-jari lentiknya mengetuk-ngetuk permukaan meja kayu dengan ritme cepat, sementara bibirnya tak henti menembakkan rentetan kalimat tanpa koma.

​"Pokoknya, abis ini kita harus mampir ke kafe baru yang di ujung jalan itu. Kamu tahu kan, Yang, aku butuh banget ngerjain revisi skripsi dengan view laut lepas," cerocos Jihan, matanya berbinar-binar penuh harap menatap pria di hadapannya. Ia menopang dagu, memajukan wajah. "Biar jiwa aku sejuk. Sama satu lagi, aku butuh banget lari dari kebisingan otakku yang rasanya mau meledak gara-gara ngejar target marketing plan sialan ini!"

​Di seberang meja, Kalandra Exder hanya tersenyum. Senyum yang selalu sama: teduh, sabar, dan tak pernah menghakimi sekecil apa pun keanehan Jihan. Tangannya terulur lembut, merapikan anak rambut yang menempel di dahi gadis itu, lalu menyelipkannya ke belakang telinga.

​"Iya, Jihan cantik," suara Kalandra mengalun tenang, bagai air es yang menyiram bara kepanikan di kepala Jihan. "Apa pun buat kamu. Aku bahkan udah siapin tote bag isi baju ganti kamu di mobil. Nanti sore kamu nggak perlu capek bolak-balik ke rumah cuma buat ganti baju."

​Jihan tertegun. Bahunya yang sejak tadi tegang, perlahan merosot santai. Sorot matanya melembut seketika, menyadari betapa beruntungnya ia memiliki pria ini. "Aaaa... makasih banyak, sayangnya aku. Kamu kok selalu tahu sih apa yang aku butuhin, bahkan sebelum aku minta?"

​Kalandra mengusap puncak kepala Jihan dengan gerakan sayang. "Dihabisin dulu jusnya. Kita masih ada satu kelas lagi sebelum pulang, oke?"

​Di sudut lain kampus—tepatnya di pelataran parkir Fakultas Teknik—atmosfernya terasa bertolak belakang. Jauh dari kata manis.

​Angin siang meniup rambut ikal Marvin Alexander yang sengaja dibiarkan berantakan. Gaya khas seorang berandal kampus yang entah bagaimana justru jadi magnet bagi para perempuan. Jaket kulit hitamnya hanya disampirkan asal di sebelah bahu. Sepasang mata elangnya menatap lurus ke depan, kosong dan terkesan bosan, sementara gadis di sampingnya terus mengoceh tanpa henti.

​Maudy Martin melipat kedua tangannya di dada. Wajah cantiknya ditekuk kesal. "Aku nggak mau tahu ya, Marvin! Pokoknya kamu harus pakai pengaruh kamu di anak-anak mesin buat voting aku jadi ketua promosi kampus tahun ini."

​Marvin menghela napas panjang dan kasar. Ia merogoh saku jeans-nya, mengeluarkan pemantik api besi dan memainkannya di sela-sela jari. Klik. Klik.

​"Nggak bisa, Dy," jawabnya datar tanpa menoleh. "Kali ini anak-anak milih kandidat murni karena prestasi sama portofolio. Bukan jalur backing."

​Maudy mendelik. Ia maju selangkah, menuntut atensi penuh dari kekasihnya. "Kamu harus bisa, dong! Kamu itu cowok aku, Marvin! Masa kamu nggak bisa ngusahain hal kecil yang dipengenin cewek kamu sendiri, sih?" tuntutnya egois.

​Gerakan tangan Marvin terhenti. Ia akhirnya menoleh. Sorot matanya sedingin es, tak ada sisa kehangatan di sana. "Kalau lo butuh validasi orang lain cuma buat ngerasa berharga, jangan jadiin gue alatnya, Dy."

​Tanpa menunggu balasan Maudy yang mematung karena syok, Marvin menyambar helm full-face miliknya dan menghidupkan mesin motor sport kesayangannya. Deru knalpot membelah pelataran parkir yang bising, meninggalkan Maudy yang menghentakkan kaki dengan amarah meledak-ledak di tengah kepulan asap tipis.

​Sore itu, awan abu-abu mulai menggantung rendah, menyelimuti langit kampus. Kelas Jihan kebetulan selesai lebih awal. Ia berdiri di lobi fakultas, jempolnya menggeser layar ponsel, membaca pop-up pesan yang baru saja masuk.

​Kalandra: Sayang, maaf banget ya aku nggak bisa jemput kamu sekarang. Kondisi Mamah lagi drop, aku harus temenin beliau terapi hari ini. Tapi tenang aja, aku udah suruh Pak Maman bawa mobil buat jemput kamu di lobi. Hati-hati ya pulangnya.

​Jihan menghela napas pelan. Kecewa? Bohong kalau ia bilang tidak. Namun, ia buru-buru menepis perasaan egois itu. Ia tahu betul seberapa berat beban Kalandra merawat ibunya yang mengidap kanker. Dengan cepat, jempolnya mengetik balasan.

​Jihan: Iya, Sayangku. Nggak apa-apa, fokus aja ke Mamah, ya. Titip salam buat beliau. Kamu juga hati-hati. Love you more.

​Gadis itu baru saja memasukkan kembali ponselnya ke dalam tas. Belum sempat ia melangkah mencari tempat duduk, suara deru knalpot yang memekakkan telinga sengaja digeber, tepat di depannya.

​Brummm!

​Jihan terperanjat kaget, mundur selangkah sambil memegang dadanya. Asap knalpot mengepul dari motor sport hitam yang berhenti tepat di depan anak tangga lobi. Sang pengendara membuka kaca helmnya perlahan, menampilkan senyum miring—senyum smirk menyebalkan yang paling Jihan benci di muka bumi ini.

​Marvin Alexander.

​"Tuan Putri sepertinya butuh tumpangan?" ledek Marvin. Suara baritonnya terdengar mengejek, diiringi kilat jenaka di kedua matanya.

​Jihan memutar bola mata malas, refleks melipat tangan di depan dada. Sentimennya pada pria di depannya ini sudah mendarah daging sejak mereka masih berseragam putih abu-abu.

​"Makasih udah repot-repot nawarin, Alexander. Tapi sorry, gue nggak butuh tumpangan dari cowok playboy cap buaya bermulut tajam kayak lo," balas Jihan super sarkas.

​Marvin malah terkekeh pelan, suaranya terdengar renyah berbaur dengan gerimis yang mulai turun. "Yakin? Syukurlah kalau gitu." Pria itu memajukan sedikit tubuhnya, menumpu kedua lengan di atas tangki motor, menatap Jihan lekat. "Soalnya biasanya, gue bakal kena sial tujuh turunan kalau jarak gue terlalu dekat sama cewek galak plus aneh kayak lo."

​"Sialan lo, Marvin!" desis Jihan tajam, wajahnya memerah menahan kesal.

​Tepat saat Jihan berniat melontarkan makian kebun binatang, klakson mobil Alphard hitam berbunyi dari arah gerbang. Itu mobil jemputannya. Pak Maman.

​"Jemputan gue udah datang. Minggir, lo ngalangin jalan!" Jihan mengibaskan tangan seolah mengusir lalat, lalu berjalan menyamping menghindari motor Marvin dengan wajah ditekuk rapat. Ia bahkan tidak sudi menoleh lagi saat masuk ke dalam mobil dan membanting pintunya menutup.

​Alphard hitam itu perlahan melaju, membelah gerimis sore yang perlahan berubah menjadi hujan.

​Namun di belakang sana, di depan lobi yang mulai sepi, Marvin tidak langsung memutar kemudinya. Ia mematikan mesin motor. Senyum mengejek yang tadi terlukis sempurna di wajahnya perlahan luntur, digantikan oleh raut lelah yang begitu kelam. Mata elangnya terus terpaku ke arah mobil Jihan, menatap tanpa kedip hingga kendaraan itu menghilang di belokan jalan.

​Tangan Marvin mencengkeram stang motornya erat-erat, urat-urat di punggung tangannya menonjol hingga buku-buku jarinya memutih.

​Gue masih di sini, Han, batinnya merintih lirih. Sejak kita SMA, gue selalu nunggu di tempat yang nggak pernah lo lihat. Lo selalu mandang terlalu jauh ke depan.

​Ada nyeri yang berdenyut konstan di dada Marvin setiap kali ia melihat gadis itu. Bagi semua orang, ia adalah pangeran kegelapan fakultas. Walking red flag yang harus dijauhi. Tak ada yang tahu, dan tak ada yang pernah sudi melihat lebih dalam, bahwa di balik semua topeng berandal yang ia kenakan, ada hati yang terus berdarah. Berdarah karena sibuk mencintai seseorang yang tak bisa ia genggam.

​Senang rasanya lihat senyum lo masih sama, Jihan. Sangat indah. Bahkan senja sore ini pun kalah telak.

​Marvin memejamkan mata sejenak, membiarkan rintik hujan yang makin deras menyamarkan setitik air yang menggenang di sudut matanya. Dengan embusan napas berat, ia kembali menghidupkan mesin, membawa pergi luka lamanya menembus badai.

​Setengah jam kemudian, Jihan melangkah masuk ke dalam rumah mewahnya. Pintu kayu jati berukir itu tertutup di belakangnya, menciptakan suara debuman yang menggema ke seluruh sudut ruangan.

​Sepi. Hening.

​Lampu-lampu gantung kristal menyala begitu terang dan megah, namun entah kenapa rumah ini selalu terasa sedingin lemari es. Tidak ada suara televisi yang menyala, tidak ada aroma masakan hangat dari dapur, tidak ada tegur sapa. Kedua orang tuanya, seperti biasa, tengah sibuk mengurus kerajaan bisnis mereka di luar negeri—atau entah di belahan bumi mana lagi sekarang. Jihan bahkan berhenti menghafal jadwal penerbangan mereka.

​Gadis itu melempar tasnya sembarangan ke atas sofa ruang tamu. Ia menjatuhkan diri di sana, menatap nanar langit-langit rumah yang menjulang tinggi.

​Perlahan, topeng gadis cerewet dan ceria yang ia pakai mati-matian seharian ini di kampus mulai retak. Luruh, hancur bersama rasa lelah yang menggerogoti jiwanya hingga ke tulang. Jihan menarik kedua kakinya, merapatkan lutut ke dada, lalu memeluk dirinya sendiri erat-erat.

​Hanya Kalandra.

​Ya, di dunianya yang bising namun terasa begitu sunyi dan hampa ini, hanya Kalandra yang menjadi pelindungnya. Sosok hangat yang menjadi satu-satunya jangkar kewarasannya. Memikirkan senyum lembut Kalandra, Jihan memejamkan mata rapat-rapat. Berusaha keras mencari secuil kehangatan di tengah dinginnya rumah yang perlahan menelannya hidup-hidup bak penjara.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
112 Kabanata
กินเด็กม.ปลาย [1]
เสียงจูบกันอย่างดูดดื่มของชายหญิง กำลังขบกัดเม้มริมฝีปากของกันและกันอย่างหิวกระหาย เมื่อความใคร่คุกกรุ่นรุ่มร้อน จนหัวใจเต้นระรัว ความร้อนปะทุภายในกายชาย เขาใช้สองแขนแกร่งโอบร่างบางไว้ในอ้อมกอดอีกมือประคองเรือนหน้าสาวน้อยแรกแย้มดรุณี ดึงเข้าหาชายหนุ่ม เพื่อดูดดื่มน้ำหวานจากริมฝีปากเปราะบาง ทั้งหวานลิ้มน่าชิม จนต้องแลกลิ้นตวัดไปมา ฝ่ายชายพยายามแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็กๆ ของเด็กสาวม.ปลายเธอมีความใคร่รู้เรื่องเพศสัมพันธ์ ถึงขนาดลงทุนเข้าไปในบ้านเขา เพื่อเรียนวิชาเพศศึกษา แบบตัวต่อตัว หวังเพียงว่า จะเข้าใจเวลาไปสอบวิชาสุขศึกษา เพื่อได้คะแนนเกรดที่ดีที่สุดการเรียนแบบตัวต่อตัว เนื้อแนบเนื้อ ทำให้เด็กสาวซึ่งแอบหนีพ่อแม่ มาเรียนกับหนุ่มมหาวิทยาลัยในวันหยุดนี้ เธอหวังอยากเปิดซิงกับผู้ชายสักคน กลัวว่าเพื่อนจะล้อว่า เธอมันอ่อนหัด ผู้ชายไม่เอาเธอ...“พี่วิน จูบเก่งจังเลยค่ะ” เด็กสาวรู้สึกสนุกกับการวกลิ้น รอบริมฝีปากหนุ่มเป็นครั้งแรกที่เด็กสาวม.ปลายอย่างเธอ ได้ทำอย่างนี้กับผู้ชายนอกบ้าน เรือนก้นเด็กสาวนั่งพับเพียบอยู่ข้างตัวชาย เอนกายพิงหน้าอกกลม ทาบอกแกร่งแบนราบชายหนุ่ม ซึ่งกำลังนอนหงายราบอ
Magbasa pa
กินเด็กม.ปลาย [2]
เด็กสาวนอนหงาย ราบไปกับเตียงด้วยร่างเปลือยเปล่า... ชายหนุ่มคลานเข่าเข้ามาหาใกล้ร่างเล็กเปลือย โน้มตัวลงต่ำก่อนจะจูบปรนเปรอให้เด็กสาวเคลิบเคลิ้ม สองแขนเล็กยกขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พยายามสวมกอดรอบคอ รับจูบดูดดื่มอย่างมีความสุข เธอมีแฟนกับเขาเสียที ก็คราวนี้...ชายหนุ่มลดกายลงต่ำ ค่อยๆ เสาะหาเก็บสมบัติทีละพื้นที่ เริ่มจาก สูดกลิ่นต้นคอเด็กสาวม.ปลาย ยังมีกลิ่นแป้งหอมอ่อนๆ เจือปนกับกลิ่นน้ำนม วันนี้เขาจะทำให้เธอได้กลายเป็นสาวโตเต็มที่เสียทีสองมือแกร่งเค้นคลึงเรือนหน้าอกกลม แรกแย้มขาวนวล ด้วยถันสีชมพู น่าดูดดื่มและชิมด้วยลิ้นชายหนุ่ม เด็กสาวรู้สึกเสียวกระสันจนร่างกายดีดดิ้น เมื่อเขากำลังดูดกลืนถันสีชมพูของเบอร์รี่ จนเด็กสาวครวญครางจนตัวสั่นเบอร์รี่พยายามเก็บเสียงตัวเองเอาไว้ รู้สึกเขินอายเหลือเกินที่เผลอร้องออกไปแบบนั้น แต่ก็ทนไม่ได้จนต้องครางในลำคอ ทำให้ความเป็นชายแข็งตึง เพราะเธอกำลังเคลิ้มได้ที่ เมื่อหัวเข่าเด็กสาวกระสับกระส่าย ทนความกระสันไม่ไหวชายหนุ่มสำรวจพื้นที่ถัดไป เลื่อนต่ำลงมา พบกับเนินนูนสวยงาม ราวกับพื้นที่ๆ ค้นพบ ลดตัวท่อนบนต่ำลงมา เลื่อนเรียวริมฝีปากแนบชิดจนเบอร์รี่สะดุ้งร้
Magbasa pa
กินเด็กม.ปลาย [3]
ราวกับเนื้อถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนรู้สึกเหมือนถูกแทงให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ เบอร์รี่รู้สึกเหมือนตัวเองจะไร้ลมหายใจ แต่สำหรับวิน เขากลับรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ เมื่อช่องสวาทเล็กแคบ ทำให้เขาเสียวสะท้านจนขนลุก เมื่อดันปลายจนสุดทางตัน เขารู้สึกดีมากเหลือเกิน...เสียงร้องไห้ของเด็กสาวม.ปลายดังสะอื้น เธอเจ็บปวดกับครั้งแรก เมื่อปล่อยให้ก้อนเนื้อแปลกปลอมนั้นเข้ามา แต่วินปลอบประโลมไม่คลาย รู้สึกห่วงใยอยากถนุถนอม เพราะหลังจากนี้เธอจะติดใจในลีลาร่วมรักจากเขา...******วินค่อยๆ ดึงน้องชายส่วนตัว อย่างยากลำบาก เพราะช่องสวาทของเบอร์รี่ ดูดก้อนเนื้อเขาแน่น จ้าวโลกขนาดกว้าง4นิ้ว ยาวกว่า7นิ้วครึ่ง ค่อยถอนออกมาอย่างเชื่องช้า เจือปนด้วยเลือดแดงใสออกมา ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนได้รับชัยชนะเล็กน้อย เผยยิ้มออกมาอย่างดีใจ เขาได้เปิดบริสุทธิ์เด็กสาวม.ปลายเป็นครั้งแรก“รู้สึกดีขึ้นมาบ้างมั๊ย?”“ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ หายใจไม่ออกเลย” เบอร์รี่รู้สึกแน่นท้องเมื่อก้อนเนื้อที่เพิ่งผ่านเข้าไป ทำให้เธอหายใจลำบากรู้สึกถูกอะไรบางอย่างอัดแน่นภายในท้องน้อย แม้จะเจ็บปวดรุนแรง เหมือนมาชนอะไรบางอย่างภายใน เธอรู้ส
Magbasa pa
กินเด็กม.ปลาย [4]
กิจกรรมสอนท่าร่วมรักยังคงปฏิบัติกันอย่างลับๆ หลังจากวันวาน เบอร์รี่นอนหลับในบ้านวินไปสองชม. เธอต้องรีบตื่น ใส่เสื้อผ้าอย่างเร่งด่วน เพื่อกลับมาบ้านตัวเอง พยายามทำตัวปกติเหมือนกับทุกๆ วันเพื่อมิให้พ่อแม่จับได้เด็กสาวใช้ชีวิตปกติ กินข้าวเย็นกับพ่อแม่ และกลับมาห้องนอนส่วนตัว แวะเปิดหน้าต่าง เห็นห้องนอนของวินเปิดหน้าต่างเช่นกัน เขากำลังจะเข้านอน จึงเปิดหน้าต่างมาเห็นเธอพอดี“ราตรีสวัสดิ์ น้องเบอร์รี่” เขาตะโกนอย่างเป็นมิตร เหมือนกับทุกๆ วัน“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พี่วิน” เด็กสาวยิ้มอย่างมีเล่ห์ แต่บอกกล่าวเหมือนกับทุกๆ วัน พ่อแม่ของเธอมิได้เอะใจ คนเป็นเพื่อนบ้าน ทักทายกันเป็นเรื่องธรรมดา...สุดสัปดาห์ พ่อแม่ของเบอร์รี่ต้องไปงานเลี้ยงรุ่นเพื่อนๆ แม้จะชักชวนเบอร์รี่ไปด้วย เด็กสาวปฏิเสธว่ามีการบ้านเยอะ ต้องอยู่บ้านทำก่อนจะถึงเวลาสอบปลายภาค พ่อแม่ภูมิใจที่ลูกตัวเองเป็นคนขยันเรียน เขาสองคนจึงปล่อยลูกสาวทำการบ้านอยู่บ้านเพียงคนเดียว“ถ้าหิวก็ไปเปิดตู้เย็นนะ มีกับข้าว เอาใส่ไมโครเวฟ อุ่นกินนะ แล้วนี่ก็เงินอีกห้าร้อยบ้าน ถีบจักรยานไปซื้ออาหารหรือขนมมากินในบ้านนะ อย่าออกไปไหนล่ะ พ่อกับแม่จะรีบกลับ” บิด
Magbasa pa
กินเด็กม.ปลาย [5] -จบ-
ยกถัดมา หลังจากวินนอนพักได้เกือบชม. เด็กสาวนอนพักอยู่เคียงข้าง ขณะใช้มือกำจ้าวโลกเค้นคลึงรูดไปมา เธออยากร่วมรักและเสียวกับเขาอีก ระหว่างนั้นเองที่ชายหนุ่มจับศีรษะของเบอร์รี่ กดเข้าหาแก่นกาย ซึ่งความต้องการของเขากำลังพองใหญ่เต็มที่“อ้าปากสิ” เขาสั่งและเด็กสาวหันเหลือบมองว่า จะให้เธอเอาจริงๆ หรอคงค้านไม่ได้ เมื่อมือหนากดศีรษะเธอลงไปหนักๆ เด็กสาวอ้าปากกว้างพลางขบกัดเบาๆ ชายหนุ่มรู้สึกเสียวซ่านหลังจากถูกปากเล็กๆ ดูดกิน วินแหงนหงายอย่างมีความสุข เมื่อเธอกำลังดูดกินไอศกรีมอุ่นอย่างชำนาญ“เคยไปทำอย่างนี้กับใครมาก่อนหรือเปล่า?” วินถามเพราะเธอทำได้ดีจนผิดคาด เขาจับสะโพกส่วนล่างของเด็ก ขอดูดชิมกลีบบวมเล็กๆ ซึ่งกำลังน่าชิมอย่าบอกใคร“ไม่เคยค่ะ เพื่อนมันเคยบอกว่า เคยทำกับแฟน เหมือนกินไอติมค่ะ” เบอร์รี่ตอบไปตามตรง หันปากงับกับจ้าวโลก ดูดกินอย่างหิวกระหาย กินดูดกลืน ยิ่งรู้สึกว่า มันบวมพองใหญ่ยาวขึ้นเรื่อยๆ เธออยากถูกอัดเข้าไปในกายอีกแล้วเด็กสาวเผลอครางสั่น แม้ปากเล็กๆ กำลังดูดกินจ้าวโลกขนาดยาว น้องสาวของเธอกำลังจูบกับวินอยู่เบื้องล่าง ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน“ไม่ไหวแล้ว น้องเบอร์รี่...
Magbasa pa
ลูกเขยไฟแรง [1]
ลมหายใจกำลังหอบเหนื่อย สองเสียงรวยรินประสานกัน สลับกับเสียงของก้อนเนื้อกระทบกันเร็วรัว เมื่อฝ่ายชายกำลังอัดกระแทกรุนแรง ลืมความเหน็ดเหนื่อย เรือนก้นเนียนใสสะดุ้งสะท้าน รับกับเรือนร่างส่วนเว้าโค้งเร้าอารมณ์ชนกับเรือนหน้าท้องแบนราบ และแก่นกายเนื้อก้อนยาว หลุดหายเข้าไปในกายหญิงกลางคน สีหน้าเพ้อละเมอสุข เมื่อชายหนุ่มรุ่นลูกมีกามกิจให้แก่เธอ จึงสบโอกาสกับหมอหนุ่มปล่อยให้เขาทำตามใจต้องการ ในยามลูกสาวไปทำงาน ไม่รู้เรื่องสามี กำลังหลับนอนกับแม่ภรรยา“ลึกอีกสิ! แรงอีกสิ!” หญิงกลางคนร้อนแรงไวไฟ ทั้งสวย ทั้งใจดี จับตรงไหนก็เต็มไม้เต็มมือยิ่งถลำลึกเข้าไป เขายิ่งพบพานกับความสุขอีกแบบ จนไม่อาจเลิกกลางคัน เมื่อกำลังแทรกอยู่กลางเรือนร่างของเธอ สองมือผู้รักษาคนไข้ จับบั้นเอวคอดเล็ก และก้นกลมผาย ดึงเข้าหากายหนุ่มให้พึงพอใจ“ครับคุณแม่” ณรงค์ตอบรับความต้องการของแม่ยายอย่างเต็มที่ ในขณะดำเนินในท่าบุกข้างหลัง ไม่นึกเลยว่า ช่องสวาทจะหล่อลื่น เปียกฉ่ำ อายุขนาดนี้แล้ว ภายในยังฟิตไม่ต่างกับสาวแรกรุ่นสามีของณัฏฐิกาเสียชีวิตไปหลายปี ตั้งแต่ณัฐณิชาเกิดมาได้เพียงแค่สามขวบ เธอเลี้ยงลูกสาวด้วยวิถีแบบ ซิงเกิ้ลมัม
Magbasa pa
ลูกเขยไฟแรง [2]
ณรงค์พร้อมรักษาอาการป่วยให้คุณแม่แล้ว ด้วยเข็มเนื้อทื่อมน กับร่องก้นของหญิงกลางวัยเริ่มจะเปียกฉ่ำ หรืออาจจะเป็นเพราะ เธออยู่กับเขาสองต่อสอง และเธออาจจะรู้สึกตามด้วยสองมือหนากำลังลูบไล้เรือนก้น ลากไปตามเรือนกายอุ่นร้อน สัดส่วนชวนเย้ายวนให้เกิดอารมณ์ ทำให้ณัฏฐิการู้สึกว่า ไม่มีการฉีดยาที่ก้นเลย นอกจากเขากำลังนั่งคร่อมบนเรือนกายเธอ มีบางอย่างกำลังไหลลงมาในร่องก้น บุกเข้าไปในช่องสวาทซึ่งกำลังเปียกอยู่“ณรงค์ หยุดนะ!!! ไหนบอกว่าจะฉีดยายังไง มานั่งทับตัวแม่ทำไมกันล่ะ?” ณัฏฐิกาห้ามเสียงดัง แต่ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน พิษไข้ทำให้เธอต้องยอมจำนน ปล่อยเขาดำเนินต่อไป“ผมกำลังฉีดยาให้คุณแม่ครับ แต่ต้องเขย่ายาอีกนาน กว่ามันจะไหลเข้าไปในตัวคุณแม่” ชายหนุ่มแหย่ท่อนเนื้อของตัวเอง ซึ่งกำลังตื่นตัวเต็มที่ทั้งใหญ่และยาวมาก มันไม่ได้ทำการบ้านกับณัฐณิชาเป็นเดือนแล้ว“ปล่อยแม่นะ!!” ณัฏฐิกาพยายามจะยกตัวเองลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงมันไม่มีเอาเสียเลย ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากกินยาเข้าไปแล้ว ยิ่งง่วงนอนหมดแรงต่อต้านอีกปลายองคชาติกลมร้อน พยายามมุดตามต้นขา เพื่อควานหากลีบบวมเปียกแฉะ ณัฏฐิกาพยายามหนีบต้นขาปกปิดมิให้ณรงค์ดันจ้
Magbasa pa
ลูกเขยไฟแรง [3]
ความหิวกระหาย ส่งผลให้ณัฏฐิกาเกิดอารมณ์ความต้องการต่อเนื่อง ในคืนหนึ่งหลังจากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นกับณรงค์ เธอจึงยกมือถือโทรหาลูกสาวแล้วบอกว่า คืนนี้เธอปวดหัวรู้สึกไม่สบายอีกแล้ว อยากให้หมอหนุ่มมาดูอาการให้หน่อยณัฐณิชากำลังสวมกอดสามี และจูบก่อนนอน ตั้งใจว่าคืนนี้จะบรรเลงรักกับเขาเสียหน่อย เสียงมือถือดังมาขัดจังหวะ ระหว่างกำลังล้วงมือกอบกำองคชาติซึ่งกำลังได้อารมณ์“ให้หนูไปด้วยนะคะ” ณัฐณิชารู้สึกเป็นห่วงแม่ ช่วงนี้เริ่มจะป่วยบ่อย ต้องรบกวนณรงค์ตลอดเวลา“ไม่เป็นไรหรอกจ้า พรุ่งนี้หนูต้องไปทำงาน ให้ณรงค์มาดูแปบเดียวนะ ไม่ต้องมาค้างหรอก ณรงค์ก็ต้องไปทำงานเหมือนกันนิจ๊ะ” ณัฏฐิกาไม่อยากให้ลูกสาวรู้เลยว่า เธอมีความต้องการแบบนั้น เพราะณรงค์แทนๆ“ผมขอตัวไปดูอาการป่วยคุณแม่หน่อยนะ ผมจะรีบกลับมา” ณรงค์รู้ดีว่า ณัฏฐิกากำลังต้องการเขา หมอหนุ่มจึงรีบเดินทางไปด้วยรถยนต์ส่วนตัว ยามค่ำคืนนี้ โดยณัฐณิชาไปยืนส่งเขาหน้าบ้าน******เรือนร่างหญิงสาวกลางคน กำลังขย่มบนกายหมอหนุ่ม ในร่างเปลือยเปล่า รูปร่างผอมบาง ขาวนวล เอวคอดเอส นมกลมใหญ่สวยรับกับสะโพกผายกลม ยามเมื่อกระแทกเข้ากับแก่นกายเนื้อองคชาติเข้าไป เรือน
Magbasa pa
ลูกเขยไฟแรง [4] -จบ-
ระยะหลังๆ มานี่ ณัฐณิชาเห็นณรงค์ไม่ค่อยสนใจตน เลยแอบแวะมาดูณรงค์ที่บ้านเสียหน่อย เพราะวันนี้เลิกงานเร็ว เธอไม่พบเขาที่บ้าน จึงรอทำอาหารอยู่ในครัว เสียงประตูบ้านเปิดออก พบร่างของสามีกลับจากทำงานในช่วงเวลาเช้าจนถึงเที่ยงสีหน้าชายหนุ่มรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน พลางได้กลิ่นอาหารจากในครัว จึงเดินไปตามกลิ่น พบว่าณัฐณิชากำลังอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อน ทำอาหารหลายอย่าง“กลิ่นหอมจัง” เขายิ้มแย้ม พลางเดินเข้าไปหาภรรยาใกล้ๆ สวมกอดเอวบางจากเบื้องหลัง“อย่าสิ อยู่หน้าเตามันร้อนนะ” ณัฐณิชาบ่น แต่สามีกลับซุกจมูกอยู่ซอกคองาม พลางเลื่อนมือขึ้นมากุมหน้าอกเธอ ก้อนเนื้อกลมแน่นถูกสองมือหนาครอบครอง ปลุกเร้าอารมณ์ความเป็นชายให้ตื่นตัวเต็มที่“ออกห่างจากเตา มานอนที่โต๊ะสิ” หมอหนุ่มดึงตัวภรรยาในขณะที่มือบางรีบปิดปุ่มเตา เพราะรู้ว่าสามีอยากจะทำการบ้านแล้วหญิงสาวแนบเรือนกายบนโต๊ะเปล่า หญิงสาวสูดอากาศหายใจอย่างตื่นเต้น เพราะมันเป็นครั้งแรกสำหรับกิจกรรมในครัวกับเขา โหนกนูนชายหนุ่มดันร่องก้นหญิงสาวชนแน่น ถูไถไปมาในขณะที่กายหนุ่มโน้มตัวเข้าหาหญิงสาว จูบปลุมเร้าภรรยา เพื่อความต้องการของเขาสำเร็จเมื่อร่วมทำสองมือหน
Magbasa pa
โคแก่หื่น [1]
“ฉันจ้างเธอมาดูแลคุณพ่อนะ ท่านอายุมากแล้ว ฝากด้วยนะ... ฉันคงต้องไปทำงานแล้วล่ะ อีกสองอาทิตย์ฉันจะกลับมานะ ได้เวลาแล้วค่ะ คุณ!”รตินันท์สั่งงานกับผู้รับจ้างงานสาว และหันไปคุยกับสามี ซึ่งกำลังเตรียมตัวเดินทางไปต่างประเทศ เธอต้องทำงานเกี่ยวกับการทูตต่างประเทศที่เกาหลีใต้ จึงไม่ค่อยมีเวลามาดูคุณพ่อซึ่งแก่ชรา มากด้วยอายุหกสิบกว่าปี“ได้ค่ะ คุณรตินันท์ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ”นิศามณี เห็นประกาศรับจ้างดูแลคนแก่ เธอจึงลองโทรเข้ามาติดต่อ กับรตินันท์เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เนื่องด้วยเธอเรียนจบแค่ม.6 และรับจ้างงานมาโดยตลอดไม่เคยมีเงินเดือนถาวร แต่รายจ่ายมันมากกว่ารายรับ มีงานอะไรที่ทำได้ นิศามณีจึงต้องทำเพื่อรับเงินค่าจ้างเสมอ ก่อนหน้านี้ทำงานเป็นพนักงานล้างจาน ทำความสะอาด ล้างห้องน้ำ หรือเป็นเด็กเช็ดรถตามปั้มน้ำมัน...คิดว่าการทำงานหนักขนาดนั้นน่าจะได้เงินเยอะ แต่เปล่าเลยที่ยิ่งทำงานหนัก ก็ยิ่งมีรายจ่ายเพิ่มเข้าไปอีก เธอจึงเลือกงานที่ไม่หนักมาก และได้เงินค่าจ้างคุ้มกว่า การดูแลคนแก่ชรา เธอได้เงินถึงสองหมื่นต่อเดือน ซึ่งมากกว่าที่คิด...เธอยินดีจะรับงานนี้ไว้ เพื่อดูแลชายแก่ อย่างน้อยไม่ต้องอ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status