โรแมนติก

เซียนหยีทะลุมิติเข้ามาในร่างหญิงอ้วนอัปลักษณ์ นางถูกตราหน้าว่าปีนเตียงเจ้าอ๋อง ที่จริงมิใช่เช่นนั้น เจ้าของร่างโดนบ่าวในจวนตีจนตาย เซียนหยียุค 2000ปีจึงเข้ามาในร่างนี้ ผู้ใดอยากตายก็เข้ามา...

ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด เรื่องของความรักและความต้องการทางเพศก็ยากที่จะหักห้ามใจ แม้ว่าเขาจะเป็นพ่อและเธอมีศักดิ์เป็นลูก จะพ่อเลี้ยงหรือพ่อเพื่อนก็ไม่ได้บั่นทอนความต้องการเพราะแค่มองตากันไฟสวาทก็ลามเข้าไปถึงใจ

เมื่อคำว่าเพื่อน มันเกินเพื่อนไปแล้ว “นี่มึงกับกูยังเป็นเพื่อนกันอยู่ไหม“ ”อยู่ด้วยกันทุกวันขนาดนี้คงเป็นเพื่อนได้อยู่หรอกมั้ง“ ฐานะเพื่อน สถานะเมีย

ไม่รัก...หนำซ้ำยังเกลียด แต่เกลียดแบบไหนถึงตามวุ่นวายชีวิตเธอไม่เลิก

เมื่อเขาต้องแก้แค้นให้กับน้องสาวจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอนั้นเจ็บปวด พี่แต.กในใส่อิงทำไมค่ะ ไม่อยากได้ลูกไปฝากพ่อกับแม่เธอเหรอ ถ้าอิงท้อง ลูกในท้องก็เป็นของพี่นะ เสียใจด้วยเพราะฉันไม่รับ

เพราะพี่สาวหนีการแต่งงาน พลอยพิชาจึงต้องจำยอมแต่งงานแทน ทว่าเพื่อนพี่ชายที่เธอแอบรักกลับไม่มีหัวใจเหลือไว้ให้ใคร "พี่ไม่เคยรักพลอย" "ค่ะ" "ถ้าไพลินกลับมา เธอต้องหย่า" "ค่ะ พลอยรู้"

อคิณณ์ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมและตั้งมั่นจะไม่ยอมลงเอยแต่งงานกับใครทั้งนั้นแต่กลับเกิดความรู้สึกบางอย่างกับยัยแม่วัวตัวกลมของเขา “แล้วจะหาเงินจากไหนนะ” “ไม่รู้ล่ะขออาบน้ำแล้วนอนก่อน” เมื่อจบกระบวนการความคิด เฟย์พาตัวเองเข้าห้องน้ำแล้วอาบน้ำชำระร่างกายให้ตัวเองชดชื่น จากนั้นสวมชุดนอนมาล้มตัวลงนอนในเตียงขนาด 6 ฟุตของเธอ “หรือจะลดน้ำหนักให้พี่นั่นเอาวะ” “อย่าบ้านะยัยเฟย์” “ครั้งเดียวสองแสนเลยนะ” “นอนก่อนตื่นมาค่อยคิด” เหมือนสมองของเฟย์จำนวนถามตอบกลับไปมาอย่างหาจุดตรงกลางไม่ได้ จนเธอพล็อยหลับไปด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า เอกสารยอมรับสภาพหนี้ก็วางบนเตียงข้างเธอนั่นเอง ผ่านไปนานหลายชั่วโมง เฟย์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความงัวเงีย สิ่งที่เธอตื่นมาพบกับความจริงที่ไม่อยากเชื่อ คือตอนนี้เธอติดหนี้ถึงสองแสนบาท ว่าแล้วเธอจึงหยิบโทรศัพท์เมื่อเช็คข่าวคราวต่างๆและกลุ่มไลน์เพื่อนและสิ่งที่ทำให้เธอต้องตกใจกับเพื่อนไลน์คนใหม่ที่เธอแอดพร้อมส่งข้อความไป Fayya : พี่คะ เฟย์เองค่ะ เฟย์จะให้พี่เอาใช้หนี้ค่ะ

เกริ่น เมื่อคืนผมกลับมาคอนโดนได้ไงวะ เมาชิบหาย!! ผมค่อยๆกวาดสายตามองไปรอบๆห้องเพื่อหาเส้นด้าย แต่!! เชี้ย!! นี่มันไม่ใช่คอนโดผม แต่มันเป็นบ้านของไอ้ป่า ผมมาที่นี่ทำไมวะเนี่ย!! ผมดีดตัวลุกนั่งพรวด แล้วก็มองไปรอบๆห้องอีกครั้ง จนสายตามาสะดุดกับผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆผม เธอกำลังนอนลืมตามองผมอยู่ เธอเอาผ้าปิดใบหน้าของตัวเองไว้ครึ่งหน้าให้เห็นแค่ช่วงตากับหน้าผาก ผมจะไม่ตกใจเลย ถ้าเธอเป็นเส้นด้าย เธอนี่เธอไม่ใช่ "เธอ...." ผมค่อยๆเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มที่ปิดใบหน้าของเธอ "ยะ อย่านะ อย่าดึงผ้าออกนะ" มือเล็กขว้ามาจับมือผมไว้ ไม่ให้ผมดึงผ้าออก "วีนัส...'' ผมขมวดคิ้วมองเธอ เธอเงียบไม่ตอบอะไรผม ต้องใช่แน่ๆ นี่ผมทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย!! ผมมีอะไรกับเด็กนี่หรอวะ "พี่ใจร้าย...." น้ำตาเธอเอ่อล้นขึ้นมาเต็มสองตาทันทีที่พูดจบ "ขอโทษ เมื่อคืนฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันเมา เธอจะเอาเท่าไหร่ว่ามา"

เขาซ่อนตัวตนที่แท้จริงไว้เบื้องหลังรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรนั่น...

ฟาเบียน ฟรองซัว (ฟา) 32 ปีลูกเสี้ยว ไทย-ฝรั่งเศส-จีนผู้กว้างขวาง และร่ำรวยจากการทำชิปปิ้งตัวแทนผู้นำเข้าและส่งออกรายใหญ่ของไทย ชายหนุ่มที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้ แต่เขาเบื่อผู้หญิงที่จ้องจะจับเขา ปองรัก พลอยรัตนา (จิล) 22 ปีเธอกำลังต้องการเงินเพื่อไปช่วยครอบครัวที่กำลังถูกฟ้องและถูกหุ้นส่วนโกงจำนวนเงินอาจจะไม่มากเท่าไหร่แต่มันก็ทำให้ครอบครัวที่เคยอยู่เย็นเป็นสุขต้องเดือดร้อน แทบหมดตัวอีกอย่างตอนนี้เธอก็ยังเรียนไม่จบเหลืออีกเทอมเดียวเท่านั้นด้วยความบังเอิญเธอได้บัตรกำนัลทำผมที่ร้านแห่งหนึ่ง..ฟรี จากเพื่อนรักสุจิรา เดชธนาดล (จิรา)ลูกเจ้าของร้านเพชรชื่อดังในเมืองไทย ชื่อและประวัติของ ฟาเบียนทำให้จิลเห็นทางออกหญิงสาวที่ยังบริสุทธิ์ เธอจะทำยังไงให้ครอบครัวกลับมาอยู่ดีเหมือนเดิมได้เธอยินดี...ทำเธอเดินเข้าไปเสนอขายพรหมจรรย์ให้กับเขาเงินที่เธอร้องขอ สำหรับ ฟาเบียน แค่เศษเงินแค่เห็นหน้าเธอ เขาก็ปิ๊งเสียแล้วฟาเบียน รับข้อเสนอและให้เธอมาเป็น... เมียพาร์ทไทม์

กำลังจะได้เข้าหออยู่ดี ๆ กลับถูกวางยาตายซะนี่ อ๊าก!! ข้าอยากเข้าหอกับสามี! เอ๊ะ! เหตุใดข้าจึงฟื้นขึ้นมาอีกเล่า? ว่าแต่..นี่มันที่ไหนเนี่ย?

“ฉะ… ฉันเสียว… ” ก้นของเพชรกันยากระดกขึ้นโดยอัตโนมัติ ราอูลบีบขยำพูทุเรียนของหล่อนอย่างแรงจนตูดกระดก อกอวบใหญ่เบียดกับที่นอน มีกลีบกุหลาบสีชมพูโปรยเอาไว้เพราะเป็นคืนเข้าหอ “เมียจ๋า… น่าเลียสุดๆ ผัวเบิร์นให้นะจ๊ะ” ราอูลตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก เพชรกันยาหันมามองแบบอายๆ หากสุดท้ายก็มีอันต้องหลับตาพริ้ม เมื่อสองมือของราอูลผลักรวบก้นอวบขาวดันให้โย้ไปข้างหน้าแล้วเงยหน้าปาดลิ้นลากเลียขึ้นเป็นจังหวะยาวๆ เสยขึ้นตามรูปทรงของกลีบสวาท ทะลักอ้าเป็นร่องออกมาระหว่างกลีบก้นทางด้านหลัง

"ฉันหวังว่าเธอคงไม่โง่พอปล่อยให้ตัวเองท้องหรอกนะ รู้ใช่ไหมว่าลูกฉันจะต้องไม่เกิดจากผู้หญิงอย่างเธอ" และนั่นคือคำพูดของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี "รู้ค่ะ โรสรู้ตัวเองดีว่าอะไรควร อะไรไม่ควร" "รีบเซ็น! นี่แหละธุระที่ฉันอยากจะคุยกับเธอวันนี้ ฉันให้ทนายส่วนตัวเตรียมมันไว้ ตั้งแต่วันแรกที่เราจดทะเบียนกัน" ข้างในคือเอกสารการหย่าพร้อมลายเซ็นของชายหนุ่มที่ถูกเซ็นไว้แล้วเรียบร้อย "เธอรู้ใช่ไหมโรสรินว่าสักวันหนึ่งอย่างไรเธอก็ต้องเซ็นมันแล้วคืนอิสระภาพให้กับฉัน" "ค่ะ" แม้แต่กระดาษแผ่นเดียวมังกรก็ไม่อยากให้เธอผูกมัดเขาเอาไว้ "เธอกำลังขอร้องให้ฉันรักเธออยู่เหรอ" "ได้ไหมละคะ เราจะลืมเรื่องราวทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่ เรามาสร้างครอบครัวด้วยกันมีคุณมีโรสแล้วก็ลูกของเรา" "ฉันหวังว่ากลับมาแล้ว คงจะไม่เจอเธออยู่ที่นี่แล้วนะ" โรสรินตัดสินใจโผลเข้ากอดร่างสูงก่อนที่เขาจะไป "ขอให้โรสกอดคุณมังกรแบบนี้สักพักนึงนะคะ" เธอจะซึมซับความอบอุ่นนี้เอาไว้ให้ได้มากที่สุด อยากให้ลูกรับรู้ไว้ว่าครั้งหนึ่งเขาก็เคยได้กอดพ่อ

จะหวงก็หวงไป ยังไงเธอก็ต้องเป็นของกูอยู่ดี!....เธอคือน้องสาวเพื่อน...แต่สำหรับเขาเธอคือหัวใจที่อยากครอบครองไม่ว่าต้องแลกด้วย...หมัดก็ตาม!

“นอนกับพ่อก็นอนมาแล้วแค่นอนกับลูกอีกคนมันจะเป็นไรไป! ว่าไหม?” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน มองสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าของคนใต้ร่างที่นอนตัวสั่นน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

"โอ๊ย เมียถึงแล้ว โอ๊ย ๆ ๆ ออก ออก โอ๊ะ ๆ ๆ ๆ" ดาวอ้าปากหวอ กระตุกอย่างรุนแรง เธอถึงสวรรค์ไปแล้ว เมียรักของก้องถึงจุดสุดยอดในอาการที่รุนแรงแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ตั้งแต่อยู่กินกันมา ดาวไม่เคยแสดงออกได้อย่างรุนแรงขนาดนี้ให้เขาเห็นเลย ก้องเห็นลุงรงค์ ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ แกกระแทกส่งให้เมียรักของเขาเป็นระยะ ๆ ขณะที่เธอกำลังกระตุก นอนตาปรือเหมือนเติมเต็มให้เธอได้สุขสมสุดๆ อย่างที่เธอต้องการ แกโน้มตัวลงไปจูบปากสวยของดาว โดยเธอเองจูบตอบแก ดูดลิ้นกับแกอย่างไม่รังเกียจ มือทั้งสองของเธอประคองแก้มของแกไว้อย่างรักใคร่แกนักหนา แกดูดลิ้นของดาวเข้าไปเต็มกระพุ้งแก้ม เมียรักของเขาเองก็ไม่แพ้กัน เธอดูดลิ้นของแกกลับสลับไปมาอย่างเร่าร้อน "อูย เสียวอีกแล้ว ผัวขา" ดาวเสียงกระเส่าอ้อนแก หลังจากที่ทั้งคู่จูบกันนัวเนียอยู่พักหนึ่ง พูดเสร็จ ก้องเห็นเมียรัก พลิกตัวในท่าคลานสี่ขา หันสะโพกงอนงามมาให้แกด้วยอาการรีบเร่ง

องค์ชายที่เกิดมาพร้อมกับความโชคร้ายไม่มีผู้คนรักใคร่ หว่านหนิง สาวน้อยผู้จะมาพลิกชะตาชีวิต ขององค์ชายให้สามารถเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ได้หรือไม่ พบกับเรื่องความฟินแบบหน้าตาย ขององค์ชายที่ไม่มีใครรัก

ลั่นวาจาว่าจะไม่รักใครอีก แต่โดน ‘ยัยเด็กแก่แดด’ ตามจีบไม่หยุด “พี่จะเล่นตัวอะไรนักหนา สักวันพี่ก็ต้องเป็นของแซนด์อยู่ดี” “แต่ไม่ใช่ชาตินี้ !”

เพราะพลาดท้องในวัยเรียน และถูกพ่อของลูกตราหน้าว่าท้องกับคนอื่น ‘ไอญารินทร์’ ตัดใจหันหลังให้แฟนหนุ่มรุ่นพี่ คลอดและเลี้ยงดูลูกสาวจน ‘หนูไอติม’ อายุครบห้าขวบ ความเจ็บปวดครั้งนั้นกัดกินหัวใจเธอ ไม่มีวันไหนเลยที่จะลืมเขาได้ลง เมื่อได้กลับมาพบเขาอีกครั้งในฐานะ ‘นายจ้าง’ ร่างทั้งร่างของไอญารินทร์อ่อนแรง ‘เตชธรรม’ ควรจะลืมผู้หญิงมากรักไปให้หมดใจ ทว่าเมื่อได้เธอกลับมาอยู่ในอ้อมแขน วันวานที่เคยรักหวานชื่นก็ย้อนกลับเข้ามา เขาลบเธอออกไปจากใจ ขีดเส้นใต้สถานะแค่ผู้ว่าจ้างกับลูกจ้างเท่านั้น จ่ายเงินจ้างพยาบาลพิเศษเข้ามาดูแลมารดาเขา ซึ่งล้มป่วยด้วยโรคหลอดเลือดในสมอง แค่ ‘ไอญารินทน์’ นายแพทย์หนุ่มเหรอจะสนใจ อยากเดินป้วนเปี้ยนในบ้านกี่รอบก็เดินไป อย่าหวังเลย ว่าจะได้เดินเข้ามาในหัวใจอีก แต่แล้วหัวใจเขาต้องสั่นคลอน เพราะเธอไม่ได้มาคนเดียว แต่พา ‘ลูกสาว’ หน้าตาน่ารักเข้ามาป่วนเขาอีกคน งานนี้ ‘คุณหมอไร้หัวใจ’ ตกที่นั่งลำบาก เพราะหนีหัวใจตัวเองไม่ได้ อยากได้ทั้งลูกและเมียกลับคืน!

“ยังไม่ตอบพี่เลยนะ กลัวพี่ทำไม” “พี่ทรีไม่ถามตัวเองล่ะ ทำอะไรให้วาวต้องกลัว” เสียงหวานสะบัดน้อย ๆ ทรีคลี่ยิ้ม บีบก้นสวยเต็มกำมือ เธอสะดุ้งแต่ไม่ได้เลี่ยงหลบ ยืนสบตาเขาผ่านกระจกบานใหญ่ สายตาที่กำลังคาดคั้นและปรักปรำ “เรื่องที่วาวกลัว มันอาจไม่ได้เกิดครั้งแรกก็ได้นะ” “หมายความว่าไง” วาวใจเต้นระรัว สองมือกำแน่น ทรีขยับเข้าไปยืนซ้อนข้างหลัง เลื่อนสองมือมาลูบไล้เอวบางด้านหน้า โคนขาทั้งสองก่อนจะวกขึ้นมาข้างต้นขา บีบนวดบั้นเอว ไล่ขึ้นด้านมาที่หน้าท้องแบนเรียบเปลือย เธอสั่นเบา ๆ เขาก้มหน้าลงมาพูดใกล้ ๆ ใบหูเล็ก ตาก็มองหน้าเธอผ่านกระจก “คืนที่วาวเปิดไพ่แพ้ตลอด พี่ได้กอดวาวแล้ว ทั้งคืน...” “ไม่จริง...” “ไอ้หนุ่มเห็นดีเห็นงามด้วย” เพื่อนรักจัดแจงให้ทุกขั้นตอน “ไม่จริง...” “ตั้งแต่นั้นมา พี่อยากกอดวาวจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว” “พี่ทรี...” ทว่า... เสียงที่เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยก็ทำเอาการโรมรันหยุดชะงัก “แอบมาสนุกกันอยู่นี่เอง”