โรแมนติก Web Novels & Stories

เขาเป็นทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านสุดหล่อมีผู้หญิงมากหน้าหลายตาหมายปองและเขาไม่ได้สนใจผู้หยิงคนไหนไปมากกว่าเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวเพื่อนนอนเท่านั้น แล้วเขาเจอเพื่อนน้องสาวที่เขามองข้ามมาตลอด แต่ตอนนี้เธอสวยสะพรั่งเป็นสาวเต็มตัวและถูกตาต้องใจเขาแต่ติดที่เธอเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทของพ่อทำให้เขาตัดใจแล้วจะเป็นพรหมลิขิตหรือสวรรค์แกล้งเขาทำให้มีความสัมพันธ์กับหญิงสาวและเขาไม่สามารถปล่อยมือจากเธอได้ เธอเป็นเด็กกำพร้าที่แม่เอามาทิ้งไว้ที่บ้านเด็กกำพร้าและแม่ครูผู้ดูแลบ้านเด็กกำพร้าก็นรับเธอลูกสาวบุญธรรมส่งเสียเลี้ยงดูจนจบปริญญาตรีและไม่ได้มีเธอคนเดียวที่แม่คราูรับเลี้ยงยังมีเด็กอีกหลายคนที่พ่อแม่เลี้ยงดูไม่ไหวเอามาฝากเลี้ยงแล้วหายไปเลย แล้ววันหนึ่งเธอได้ไปรำอวยพรให้ผู้มีพระคุณของแม่และบ้านเด็กกำพร้าทำก็เจอพี่ชายเพื่อนและเป็นหลายชายของผู้มีพระคุณที่เธอแอบปลื้มมานานและเธอไม่เคยอยู่มในสายตาของเขา แล้วบังเอิญทั้งสองมีความสัมพันธ์กันโดยไม่ได้ตั้งใจแล้วเขาก็ขอให้เธอเป็นผู้หญิงของเขาแต่เธอไม่ยอมเป็นผู้หญิงของเขาและสุดท้ายเสือร้ายก็สิ้นฤทธิ์เพราะสาวน้อย แล้วพวกเขาจะทำยังไงกันต่อไปกับชีวิตและอนาคตของพวกเขาทั้งสอง

“อาภีม ..ทำอีกสิคะ” “สี่รอบแล้วนะเกล” “ไม่ไหวหรือคะ” “ไหวสิ น่ารักขนาดนี้ ให้ทำทั้งคืนก็ไหว" เขาพูดยิ้มๆ สายตาเจ้าเล่ห์ร้าย ไม่คิดว่าเด็กสาวที่เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ เวลาไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้น เจ้าหล่อนจะร้อนแรงขนาดนี้

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ “รินทำไม่ได้เลย รินไม่เข้าใจ” หญิงสาวเอ่ยงอแงเมื่อเธอไม่สามารถทำตามในงานที่อาจารย์สั่งให้ทำส่งในศุกร์นี้ได้ “ไหนขอพี่ดูหน่อย” ลีวายเอ่ย พรางหยิบงานที่ฟารินงอแงไม่ยอมทำ “พี่ลีวาย ทำให้รินหน่อยนะๆๆ” “ถ้าพี่ทำให้ อาจารย์ก็รู้ซิครับ” ลีวายเอ่ย “อาจารย์จะรู้ได้ยังไงคะ เรารู้กันสองคน”ฟารินเอ่ย “พี่อยู่ปี3 ทำงานส่งอาจารย์จนอาจารย์จำลายเส้นได้หมดแล้วครับ แล้วน้องปีหนึ่งแบบน้องฟารินเนี้ย จะใช้ลายเส้นพี่ปี3ไปส่ง จะรอดได้ยังงไง” “แต่รินทำไม่ได้นี่คะ….” “เฮ้อ งอแงแบบนี่แล้วพี่จะทำยังไง”ลีวายเอ่ย “ไม่รู้ค่ะ” “งอแงไม่เข้าเรื่องเลยเรา” ปากบ่น แต่มือก็ยังคงเริ่มร่างงานที่ฟารินบอกทำไม่ได้ “พี่ลีวายใจดีจัง” “ใจดีแบบนี้ ให้พี่เป็นแฟนได้หรือยังละครับ” “คะ!!….” “เอากลับไปคิดดูก่อนก็ได้” ลีวายเอ่ย

ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด เรื่องของความรักและความต้องการทางเพศก็ยากที่จะหักห้ามใจ แม้ว่าเขาจะเป็นพ่อและเธอมีศักดิ์เป็นลูก จะพ่อเลี้ยงหรือพ่อเพื่อนก็ไม่ได้บั่นทอนความต้องการเพราะแค่มองตากันไฟสวาทก็ลามเข้าไปถึงใจ

(ต้นขมปลายหวาน+พระรองได้กลายเป็นพระเอก+พ่อกับลูกสาวเสียใจทีหลัง+ความรักต้องห้ามจอมปลอม+พระเอกนางเอกอายุห่างกัน) หลังจากแต่งงานได้หนึ่งปี จู่ๆ กู้สือซวี่ก็ไม่ยอมเข้าใกล้ผู้หญิง จากนั้นก็ตั้งห้องพระไว้ในคฤหาสน์ สร้อยลูกประคำก็ไม่เคยห่างมือ ไม่ว่าฉันจะพยายามยั่วยวนยังไง เขาก็ยังเย็นชาอยู่เสมอ ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งคืนหนึ่งในเวลาต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าห้องน้ำ เห็นเขากำลังระบายความใคร่ใส่รูปของผู้หญิงคนอื่น ที่แท้ กู้สือซวี่ไม่ได้ไร้หัวใจหรอก เขาแค่ไม่มีใจให้ฉัน ฉันหลอกให้เขาเซ็นข้อตกลงการหย่า จากนั้นก็หายไปจากโลกเขา แต่ฉันกลับได้ยินมาว่า เขากำลังตามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง! เมื่อได้เจอกันอีกครั้ง ก็คือในพิธีการแต่งงานของลุงเขา ฉันสวมชุดแต่งงานสีขาว เขากลับมีดวงตาแดงก่ำ ให้ตายก็ไม่ยอมเรียกฉันว่า “ป้าสะใภ้”!

“ฉะ… ฉันเสียว… ” ก้นของเพชรกันยากระดกขึ้นโดยอัตโนมัติ ราอูลบีบขยำพูทุเรียนของหล่อนอย่างแรงจนตูดกระดก อกอวบใหญ่เบียดกับที่นอน มีกลีบกุหลาบสีชมพูโปรยเอาไว้เพราะเป็นคืนเข้าหอ “เมียจ๋า… น่าเลียสุดๆ ผัวเบิร์นให้นะจ๊ะ” ราอูลตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก เพชรกันยาหันมามองแบบอายๆ หากสุดท้ายก็มีอันต้องหลับตาพริ้ม เมื่อสองมือของราอูลผลักรวบก้นอวบขาวดันให้โย้ไปข้างหน้าแล้วเงยหน้าปาดลิ้นลากเลียขึ้นเป็นจังหวะยาวๆ เสยขึ้นตามรูปทรงของกลีบสวาท ทะลักอ้าเป็นร่องออกมาระหว่างกลีบก้นทางด้านหลัง

กรรฐ์ กวีวัธน์ พิสิฐกุลวัตรดิลก มาเฟียในคราบชุดกาวน์ที่ยอมสลัดคราบผู้ชายเย็นชากระโจนเข้าสู่หลุมพรางของเธอ เธอชอบเขา...เขารู้ แล้วที่เขาชอบเธอ...เธอนั้นรู้หรือยัง ? มีน มินตรา อดิพัทธ์เรืองรัตนกุล ดารานางแบบสาวสวยชื่อดังที่คนชอบมองว่าหยิ่งแท้จริงแล้วนิสัยดี จริงใจ รักเพื่อนฝูง กล้าได้กล้าเสีย โบราณบอกเอาไว้ว่ามารยาหญิงมีร้อยเล่มเกวียนถ้าอย่างนั้นเธอก็จะของัดมาสักเล่มเพื่อยั่วเขาให้ตกหลุมพรางของเธอก็แล้วกัน เขาชอบเธอ...เธอไม่เคยรู้ แล้วที่เธอชอบเขา...เขารู้หรือยัง ?

เซียนหยีทะลุมิติเข้ามาในร่างหญิงอ้วนอัปลักษณ์ นางถูกตราหน้าว่าปีนเตียงเจ้าอ๋อง ที่จริงมิใช่เช่นนั้น เจ้าของร่างโดนบ่าวในจวนตีจนตาย เซียนหยียุค 2000ปีจึงเข้ามาในร่างนี้ ผู้ใดอยากตายก็เข้ามา...

“อ๊า… ซี้ดดดด… ” บุหงายิ่งครางเขายิ่งจู่โจม… ใบหน้าคมคร้ามก้มลงมาชิดทรวงอก ทั้งดูดทั้งเลียสลับไปมาอย่างแรงจนปลายยอดชูชันชี้ฟ้า ขณะที่บุหงาตอบโต้ด้วยการใช้มือรูดลำเอ็นของเขา สาวขึ้นลงเป็นจังหวะเสียงดังจ๊วบๆ คลอไปกับเสียงหัวนมที่โดนดูดและเสียงสูดปากครางของหล่อน “ซี้ดดดด… อูย… เสียวมากค่ะ… ” สองมือของบุหงาโอบไล้ใบหน้าของเขา สัมผัสแก้มที่แต้มไปด้วยตอเครา แต่รู้สึกว่าทำไมหนวดเครายาวเร็วจนน่าแปลกใจ เมื่อวานดูเหมือนหนวดเครายังสั้นกว่านี้ “ไม่ไหวแล้ว… ผมอยากกิน… ” เขาอุ้มหล่อนขึ้นมานั่งที่ขอบอ่าง บุหงาเอนหลังพิงผนัง เท้าสองข้างห้อยลงมาในอ่าง บดินทร์แทรกตัวเข้ามาระหว่างง่ามขา เอามือดันเข่าแบะอ้าขึ้นมาเป็นรูปตัวเอ็มชิดลำตัว “ฉันอยากเห็นชัดๆ… ” ดวงตาลุกวาว… จ้องมองสองกลีบปลิ้นอ้าเป็นร่องนูนเด่นขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมดกดำระยับ เห็นแล้วสุดจะทนไหว รีบปาดลิ้นเสยเข้าใส่ดอกไม้งามอย่างกระหาย “อ๊ะ… อ๊ายยยยย… ” บุหงาครางลั่น…

‘ใบไม้’...ผู้ชายชื่อ ‘ไคล์’ เขาเกิดมาเพื่อเป็นของฉัน! ฉะนั้นไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีวันได้เขาไปเด็ดขาด! ‘เจแปน’...ความฝันสูงสุดคือการได้เป็นแอร์ชั้นเฟิร์สคลาส แต่ได้รูทบินต่างประเทศไม่ทันไร ก็ตกกระไดพลอยโจนใช้รหัสลับรหัสสวาทกับ ‘กัปตันต้นไม้’ เข้า และเขาก็ใช้รหัสนี้เพื่อขู่ให้เธอเป็นของเขา! _________________________ มือเล็กปัดป่ายตามผนังห้องน้ำพัลวัน เพราะกระโปรงทรงเอตัวสั้นกำลังถูกเขาถกขึ้นเหนือบั้นท้าย ยิ่งไปกว่านั้น..แอร์สาวเธอกำลังเจอกับแรงสั่นสะเทือนหลายริกเตอร์เกินจะต้านไหว เธอเกือบหลุดส่งเสียงออกไปอยู่หลายครั้ง "อย่าเสียงดัง!" ริมฝีปากบางปิดสนิททันทีเมื่อถูกสั่ง เธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างทรมาน จนผมเผ้าที่ถูกรวบตึงเป็นทางการนั้นเริ่มยุ่งเหยิง แรงดันอากาศที่ว่าน้อย กับเสียงเครื่องที่ดัง ไม่เท่ากับเสียงกระเส่าจากริมฝีปากบางๆของเธอ ไม่น่าหลุดพูดรหัสลับออกไปเลย ไม่น่าเลยจริงๆ!

นางร้องครางกับความเสียวที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เพราะว่าเจียวจิ้นลูกชายของเขาก็ไม่เคยใช้ลิ้นทำเช่นนี้กับรูสวาทของนางเหมือนอย่างที่พ่อสามีกำลังทำให้อย่างดุดัน “รูของเจ้าน่าเลียเหลือเกิน… ” เจียวหย่งเอามือตะปบง่ามก้น จับแหกให้กลีบอ้าแล้วปาดลิ้นเสยเข้าใส่สองกลีบ แพล่บ… แพล่บ… แพล่บ… แพล่บ… “อ๊ายยยย… งือออ… ซี้ดดด… ท่านพ่อเลียเก่งเหลือเกิน” จางลี่คราง ก้นบิดส่ายไปมา โดนเจียวหย่งปาดลิ้นเลียกินคราบคาวน้ำใคร่ที่หลั่งเยิ้มออกมาจากกลีบสวาทของนางอย่างหิวกระหาย “อู้ววว… น้ำคาวของเจ้าช่างหอมรัญจวน” หลังจากลงลิ้นเลียจนกลีบเยิ้ม… เจียวหย่งหงายฝ่ามือหยาบใหญ่สอดเข้ามาระหว่างง่ามขา ตะล่อมคลึงหนอกเนินสวาทโค้งนูนเหมือนหลังเต่า คว่ำลงมาประกบกับอุ้งมือพอดี

สิงหรัตน์ ไกรวรานนท์ โชคชะตาทำให้เขาต้องรับเธอมาเป็นภรรยา แต่เขากลับรักเธอสุดหัวใจ พิณทิรา ไตรสุรเดช เพราะต้องตอบแทนบุญคุณผู้มีพระคุณ เธอจึงยอมตกกระไดพลอยโจนไปเป็นภรรยาเขา ผู้ชายเถื่อนๆ ที่เธอเผลอรักเขาอย่างไม่มีข้อแม้

เมื่อเขาต้องแก้แค้นให้กับน้องสาวจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอนั้นเจ็บปวด พี่แต.กในใส่อิงทำไมค่ะ ไม่อยากได้ลูกไปฝากพ่อกับแม่เธอเหรอ ถ้าอิงท้อง ลูกในท้องก็เป็นของพี่นะ เสียใจด้วยเพราะฉันไม่รับ

นิยายอีโรติก แนวโคแก่ ดราม่า เลิฟซีนจัดจ้าน ไม่มีนอกกายนอกใจ จบดี 1 มาลีญา ไฟราคะแผดเผาร่าง ความรักพราวพร่างเต็มหัวใจ 2 มาลาณี จมจ่อมในห้วงกามา โหยหาเพียงเธอแนบกาย 3 บุษบง ตอกตรึงเธอไว้ใต้กายา แผดเผาด้วยไฟกามาจนมอดไหม้ 4 บุษบัน นกน้อยในกรงสวาท นางทาสราคะบำเรอรัก

คนหนึ่งอยู่อย่างรักเต็มหัวใจ อีกคนต้องการแต่จะไปเพราะหัวใจไม่เคยรัก "ถ้าสามปีของเราไม่มีค่า ขวัญจะหย่าให้"

"จะหน้าด้านหน้าทนไปถึงไหนเพียง!" ปัณณ์กระชากข้อศอกเล็ก ดึงกายท่อนบนของเพียงพิณขึ้นมาเกยบนตักกว้าง "พี่อยากอยู่คนเดียว ไม่ได้อยากมีเธอในชีวิต!" "..." "ก่อนกดรหัสผ่านเข้ามาในห้อง พี่ภาวนาขอให้ไม่เจอเธอในนี้ ถ้าเธอไม่อยู่พี่จะดีใจมาก นี่มันห้องพี่ แต่เธอกับถือวิสาสะเข้านอกออกในตามใจชอบ มาตามเฝ้า ตามตื๊อพี่ไม่เลิก จะหลังเลิกงานหรือวันหยุด พี่ไม่เคยได้อยู่คนเดียว! พี่ต้องทนเห็นหน้าเธออยู่เรื่อย เธอไม่รู้ตัวเลยเหรอเพียง ว่าพี่รำคาญเธอมากแค่ไหน!" "แต่เพียงรักพี่ปัณณ์..." "รักเหรอเพียง!" ปลายนิ้วแข็งแรงของปัณณ์บีบปลายคางสวย ยกใบหน้าเพียงพิณเข้ามาดูใกล้ๆ เพื่อจะจดจำให้ขึ้นใจว่าเขารู้สึกขยะแขยงผู้หญิงหน้าด้านคนนี้มากแค่ไหน แค่จะทนมองหน้าเธอให้เกินสิบนาทีเขายังทนไม่ได้ แล้วมันเรื่องอะไรที่เขาจะยอมให้เธอค้างคืนด้วย "แบบนี้เรียกว่ารักเหรอ!" "..." "เธอแค่สำนึกในความผิดของตัวเอง และอยากได้รับการยอมรับจากพี่ มันก็แค่นั้น มันไม่ใช่ความรักเลย ความรักมันไม่กระจอกขนาดนี้หรอกเพียง!"

"ฉันหวังว่าเธอคงไม่โง่พอปล่อยให้ตัวเองท้องหรอกนะ รู้ใช่ไหมว่าลูกฉันจะต้องไม่เกิดจากผู้หญิงอย่างเธอ" และนั่นคือคำพูดของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี "รู้ค่ะ โรสรู้ตัวเองดีว่าอะไรควร อะไรไม่ควร" "รีบเซ็น! นี่แหละธุระที่ฉันอยากจะคุยกับเธอวันนี้ ฉันให้ทนายส่วนตัวเตรียมมันไว้ ตั้งแต่วันแรกที่เราจดทะเบียนกัน" ข้างในคือเอกสารการหย่าพร้อมลายเซ็นของชายหนุ่มที่ถูกเซ็นไว้แล้วเรียบร้อย "เธอรู้ใช่ไหมโรสรินว่าสักวันหนึ่งอย่างไรเธอก็ต้องเซ็นมันแล้วคืนอิสระภาพให้กับฉัน" "ค่ะ" แม้แต่กระดาษแผ่นเดียวมังกรก็ไม่อยากให้เธอผูกมัดเขาเอาไว้ "เธอกำลังขอร้องให้ฉันรักเธออยู่เหรอ" "ได้ไหมละคะ เราจะลืมเรื่องราวทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่ เรามาสร้างครอบครัวด้วยกันมีคุณมีโรสแล้วก็ลูกของเรา" "ฉันหวังว่ากลับมาแล้ว คงจะไม่เจอเธออยู่ที่นี่แล้วนะ" โรสรินตัดสินใจโผลเข้ากอดร่างสูงก่อนที่เขาจะไป "ขอให้โรสกอดคุณมังกรแบบนี้สักพักนึงนะคะ" เธอจะซึมซับความอบอุ่นนี้เอาไว้ให้ได้มากที่สุด อยากให้ลูกรับรู้ไว้ว่าครั้งหนึ่งเขาก็เคยได้กอดพ่อ

เกริ่น เมื่อคืนผมกลับมาคอนโดนได้ไงวะ เมาชิบหาย!! ผมค่อยๆกวาดสายตามองไปรอบๆห้องเพื่อหาเส้นด้าย แต่!! เชี้ย!! นี่มันไม่ใช่คอนโดผม แต่มันเป็นบ้านของไอ้ป่า ผมมาที่นี่ทำไมวะเนี่ย!! ผมดีดตัวลุกนั่งพรวด แล้วก็มองไปรอบๆห้องอีกครั้ง จนสายตามาสะดุดกับผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆผม เธอกำลังนอนลืมตามองผมอยู่ เธอเอาผ้าปิดใบหน้าของตัวเองไว้ครึ่งหน้าให้เห็นแค่ช่วงตากับหน้าผาก ผมจะไม่ตกใจเลย ถ้าเธอเป็นเส้นด้าย เธอนี่เธอไม่ใช่ "เธอ...." ผมค่อยๆเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มที่ปิดใบหน้าของเธอ "ยะ อย่านะ อย่าดึงผ้าออกนะ" มือเล็กขว้ามาจับมือผมไว้ ไม่ให้ผมดึงผ้าออก "วีนัส...'' ผมขมวดคิ้วมองเธอ เธอเงียบไม่ตอบอะไรผม ต้องใช่แน่ๆ นี่ผมทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย!! ผมมีอะไรกับเด็กนี่หรอวะ "พี่ใจร้าย...." น้ำตาเธอเอ่อล้นขึ้นมาเต็มสองตาทันทีที่พูดจบ "ขอโทษ เมื่อคืนฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันเมา เธอจะเอาเท่าไหร่ว่ามา"

ตราบาปที่เขาทำกับเธอในวันนั้น กลายมาเป็นของสำคัญในวันนี้ พสิกาตัดสินใจใช้ร่างกายใช้หนี้ให้ปภังกร เพื่อจบปัญหาหนี้สินที่เธอไม่ได้ก่อ วันหนึ่งเธอรู้ว่าสิ่งที่ได้มาจากเขา มันมากกว่าความเจ็บปวด "ทำไมไม่รับโทรศัพท์!"เสียงแหบห้าวตะโกนถาม เมื่อหันมามองหน้าเธอเต็มสองตา "ฉัน..."พสิกาหาเสียงตัวเองไม่เจอ จะบอกว่าไม่สบายมันก็ไม่ใช่เหตุผลที่รับสายเขาไม่ได้ ใบหน้าสวยเชิดขึ้น เมื่อหันมาสบตากับเขา ไม่มีอะไรต้องกลัวเพราะอีกไม่นานเธอจะเป็นอิสระ เธอมีช่องทางหาเงินมาคืนเขาแล้ว "ฉันไม่อยากรับ!"เขาแรงมาเธอก็แรงกลับ คำตอบและน้ำเสียงของเธอทำให้หัวคิ้วเข้มกระตุก ตาคู่คมมองหน้าหญิงสาว มองตากลมโตที่มีแววถือดีอยู่ในนั้น "กล้ามากนะที่พูดแบบนี้กับผม ลืมแล้วเหรอว่าฐานะคุณคืออะไร แล้วมีหน้าที่ทำอะไร!" "ฉันไม่เคยลืมหรอกค่ะว่าฉันเป็นลูกหนี้ของคุณ คุณนั่นแหละที่ลืมสถานะของตัวเอง คุณเป็นเจ้าหนี้ไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้"

“ส้ม!” ร่างแกร่งผวาเข้าหาอย่างเป็นห่วง แต่กลับถูกยั้งไว้ด้วยดวงตาแข็งกร้าวชอกช้ำที่ตวัดมองมา ทำให้เขาถึงกับชะงัก ตัวชาวูบ ดวงตาหมองไหม้คู่นั้นราวกับแก้วบางๆ ที่มีรอยร้าวลึก ถ้าเขาแตะต้องเพียงเบาๆ เธอก็พร้อมจะแตกสลายลงตรงนี้ ปราบดาได้แต่มองตามร่างเพรียวระหงที่ค่อยๆ ก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ตกกระจัดกระจายข้างเตียงมาสวมใส่เงียบๆ ก่อนเดินโซเซออกจากห้องไปโดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ ความรักงั้นหรือ? ไม่รู้สิ...เขายอมรับว่าพอใจมาก แต่ยังไม่ได้ถึงขั้นรักเด็กคนนั้น ทว่าก็ทนไม่ได้ที่เห็นชายอื่นเข้าใกล้เธอ หรือว่ามันอาจจะเป็นแค่อารมณ์หวงของเท่านั้นไม่ใช่...ความรัก! เฮ้อ นี่เขากำลังจะเป็นบ้าใช่ไหมที่ไปหลงเสน่ห์แม่ศัตรูตัวร้ายนั่น ทั้งๆ ที่เกลียดกันแทบเป็นแทบตาย จนวันหนึ่งที่เธอหวนกลับมาอีกครั้ง พร้อมผู้ชายอีกคนที่แสนดีกว่าเขา ปราบดาจึงได้รู้ว่าเขาสูญเสียอะไรไปบ้าง สายไปไหมหากเขาต้องการช่วงชิงทุกอย่างกลับคืนมา