10 Year Gap Novels & Stories

Gabriel reached across the desk and pulled her resume back toward him. He scanned it again. Name. Birthdate. Education. Work experience. “Single mother.” His eyes paused on that line longer than necessary. He flipped to the second page. Employment gap: 7 years ago. Exactly 7 f*cking years ago. That was Baguio. He swallowed hard. That night — he never remembered all of it. Just fragments. Rain. A red dress. A woman crying while laughing. Warm skin. The smell of cheap whiskey and lavender.

Lahat kami ay talagang nagulat at hindi alam kung saan pupulot ng aming gagwin at isasagot dahil nakalimutan lang naman niya ang ampung taon sa buhay niya. Muntik na akong atakihin pagkakita kay sir Rex na pumasok ng opisina. Hindi kami napagsabihan na ngayon siya babalik ng opisina. Mas nakakaloka at talagang weirdong tignan kasi nakangiti siyang pumasok. Hindi naman siya ngumingiti 10 years ago. Marami siyang tanong na hindi ko masagot agad, buti nalang tumawag si mam Aviana baka may masabi pa akong hindi dapat. Tanda ko pa ang bilin ni sir Jordan, na huwag na huwag magbabanggit ng mga bagay na nangyari 10 years ago. Kaya ang Rex na pumasok ngayon ay isang jolly at palabiro. Ganyan ang Re

Nag-aaral pa siya at nasa ikalawang taon palang sa highschool. Lalo siyang napaiyak dahil sa sari-saring emosyon na lumulukob sa kanya ng mga oras na 'yon. Para bang hindi na kayang iproseso ng utak niya ang mga nangyayari. Labing apat na taon lang siya at ni hindi niya alam kung anong naghihintay sa kanila ni Tantan kapag inilibing na si kanilang ama.

Ibig sabihin hindi talaga siya nag didiliryo. “Wag mo akong tawaging ‘Sir’ kapag tayong dalawa lang. Gabriel lang.” Para akong tinusok ng libo-libong karayom sa kaba. Hindi ko alam kung paano ako hihinga. Pero tumango ako, halos hindi lumabas ang boses ko. “G-Gabriel…” Parang napaka walang modo ko... 10 years ang age gap namin, isa pa... amo ko siya.

Lahat sila nagdamdam sa ginawa kong biglaang pag-alis nang walang paalam at hindi ko sila masisisi. “I am sorry. I just need an space that time.” Sumimangot ito sa naging sagot ko. “Masyadong matagal naman ang space na kinailangan mo. It took almost seven years.” “I know. It's my fault. I am sorry.”

5 Years ang age gap nilang magaswa ngunit mas mukhang matanda ang lalaki, siguro ay dahil sa dami ng trabaho at mas nag-focus ito na magexpand ng negosyo. Dalawang taon na simula ng umalis Miere sa bansa. Kaya muli itong babalik at dito na lang magtrabaho sa bansa. Lahat ay nagulat at nabigla ngunit si meire ay walang pakialam maging si ken dahil alam naman nila ang mangyayari.

"Can't you really recognize me? Uhm, alright. I admit that, I haven't recognized you at the hospital that day since you really changed a lot. D-Did I really change a lot too? Huh, Drav-Drav?" "Pea...Peachrixe?" She smiles at me genuinely. The next thing is I just find myself within her warm embrace. "I have a lot of stories to tell you, Drav-Drav, but because of your situation right now, I'll just reserve it until you're fully recovered. I didn't expect that we'll meet again after ten years sa ganitong sitwasyon, but still, I'm very glad that we'll be together again starting today.

Hindi naman ako naiinis dahil nahihiya nga ako sa nangyaring ‘yon sa akin. “Sakto lang, mom. Malay mo hindi na,” natatawa na sabi ko dahil nakakahiya talaga ang nangyari sa akin. Hindi ko talaga inaasahan na mahihimatay ako. “Lagyan niyo ng gap. Pero huwag mo naman kaming gayahin na ang laki. Okay na siguro ang three or five years na gap. Mas okay ‘yon kaysa naman taon-taon dahil kawawa ang asawa mo. Kahit pa sabihin natin na mabilis siyang manganak ay hindi ‘yan magiging pare-pareho. Alagaan mo ang asawa mo,” sabi sa akin ni mommy.

Masyadong masaya ang gabe ko at wala akong panahon para mag drama. Wala kaming ibang ginawa sa mahabang hapag kainan namin, kundi ang tumawa, ngumiti, asaran at kwentuhan. Hindi namin pinag usapan ang tungkol sa nakaraan. Katabe ko si kiel habang nakikipag tawanan sa kaibigan at ganun din ako kina Migz at Yna, namiss ko tuloy si bella, ang kaibigan. 5 years na kaming walang usap.

Napansin kong may zipper pala sa likod pagbukas ko ay may lamang papel at may nakasulat. Six years na ang lumipas pero nandito parin kami sa canada. Lumipad kasi kami ng canada after a week, kaya hindi ko narin alam anong nangyari sa pamilya nila. 20 years old na ako ngayon pero nakatago parin ang teddy bear sa cabinet ko minsan nga ay ito ang aking kinakausap kapag galit ako o di kaya'y kapag stress ako.