Ten Year Gap Novels & Stories

I asked sarcastically to him at hindi sya sumang ayon saakin. “My? My Company? Mom didn’t say that to me” “After that traumatic accident of Ten, he changed so much that even us we didn’t know what is it. He don’t feel pain, coldness and hotness. He acquired the Congenital Insensitivity to Pain and that’s why he build this BGW University and ground zero” I was so scared when I heard the ground zero, I remember Ten fighting for me. “But—“ “That is all for today Krist”

Dapat ako ang mas maalam sa ganitong bagay pero wala din naman akong experience. Kahit hating gabi na ay nagsasagot pa din ako sa pondok kong mga activities. Actually, okay na kung gugustuhin kung ‘di pumasok, tutal aalis din naman ako sa susunod na taon, bali ‘di ko na talaga matatapos tong school year. Pero gusto kong sulitin to, baka kapag magsimula na akong magtrabaho ay ma miss ko tong pag-aaral ko.

Zack's POV Ten years. One decade. Ganon katagal kaming nagdusa. Is it too much to ask for another chance? Gagawa ba ng panibagong paraan ang tadhana para sa amin? Makakamit ba namin ang saya nang magkasama? O magiging masaya pa rin ba kami kahit na wala kami sa piling ng isa't-isa?

' Patay kana ' Hindi ko mapigilang sabihin iyon sa aking sarili, na nais ko nang sabihin sa mismong harapan niya. " Ten years, Lia. I've been gone for ten years. " Habang sinasabi niya ang mga katagang iyon ay umabot na ang kanang pisngi ko at marahan itong hinaplos. Napapalunok ako, sa t'wing nararamdaman kong muli ang haplos ng kanyang kamay, na sampung taon kong hindi naramdaman.

dugtong niya saka nag-angat ng tingin at tumutulo na ang mga luha nito. Hindi ko naman alam ang gagawin ko, dahil wala akong alam sa pagco-comfort. Pinatong nito ang mukha nito sa dalawang kamay niya para siguro hindi ko makita na umiiyak siya. “I missed her smile, I missed being with her. I missed everything about her,” humihikbing saad nito. “Yet my parents are against our relationship because we have a 10-year gap, but I really love her even if I was just 16 years old at that time,” pagku-kwento niya.

Kailangan kong maipaliwanag sa kanya ang panig ko. Ten years, ten long years that I've been waiting to meet her again. Napakahabang panahon na nangulila ako sa kanya. Kailangan niyang marinig ang mga paliwanag ko. Ten years ago ay hindi ako nagkaroon ng chance na makapagpaliwanag sa kanya dahil pagbalik ko mula s contest ay wala na ang pamilya niya. Umalis na papuntang Maynila ang pamilya niya at walang nakakaalam kung bakit biglang umalis ang pamilya nito at kung saan lumipat ang mga ito. Kahit si Peter na matalik na kaibigan ni Brianna ay hindi rin nakakaalam kung saan ang bagong tirahan ng pamilya ni Brianna. Ngunit kahit umabot pa ako ng sampung taon sa paghihintay sa kanya ay kakayanin

sabat ni Romanoff. "Hindi naman maipagkaila na anak mo nga siya. 10 years gap niyo ni Viviana, hindi ba? We were just so young back then, at hindi ko talaga inakala na may nangyari sa inyo. Akala ko tatahimik ka lang pero, iba ka rin pala. Bilib talaga ako sa'yo," nakangiting wika ni Romano.

tanong ko, kahit alam ko na ang sagot. “Ten years, sir,” agad niyang tugon. No hesitation. Of course. I nodded slowly. Ten years. A decade. A lifetime, in some ways. My gaze sharpened slightly. “And in those ten years,” I continued, “I realized something.” He waited. Silent. Attentive. I leaned back against my chair, my eyes never leaving his. “I don’t know anything about you.” For the first time— There was a pause. Not hesitation. Not discomfort.

Narinig kasi ng dalaga kung paano nila tampulan ng mga tukso at hindi magagandang komento ang daddy niya pati na si Katherine. “I didn’t realize the big deal pala ang ten-year age gap,” singit nito sa usapan nila. Hindi na siya nakapagtimpi sa tabas ng dila ng mga ito. “What about a twenty-year age gap? Hindi ba mas big deal iyon? Lalo na kung pinikot mo ang lalaki.” Tinapunan niya ang matalim na tingin ang babaeng nakadamit ng kulay pulang off-shoulder na gown, saka niya ito tiningnan mula ulo hanggang paa.

He smiled at me genuinely at niyakap ulit ako. “I couldn't believe it! Hindi mo alam kung gaano ako katagal nagpigil, Serene.” “And I didn't know na gusto mo rin ako. Ayaw ko umamin sa'yo dahil baka masira ang pagkakaibigan natin.” “Ayaw kitang biglain, gusto kong umamin sa'yo pero baka kuya ang tingin mo sa akin. Seven years gap, Serene.” napapikit siya at parang na-stress pa.