Alamat Ng Rosas Novels & Stories

MAXI POV: “Hello, Sir,” naiilang akong lumapit dito na nasa hamba pa rin ng pinto at sa tagiliran nito, nakaupo si Marco isang dipa lang ang pagitan. Pareho silang nakaharap sa direksyon ko. Iniabot sa akin ang mga rosas na mukhang mamahalin, long stem roses. Nasa isang dosena. Nagtataka ang tingin ko kung para saan yon. “Thank you,” nasabi ko na lang. “Para saan ito?”

Ang saad nito ,hindi naman alam ni rosalina na naka loudspeaker ang phone ni Rona,dahilan para mapangiti si rona sa mga sinasabi ni Rosalina. Hahahah Rosalina ,nasaan ka? ang tanong nito habang inalis na niya ang loudspeaker. "Nandito ako sa Pasig.Hotel,Bilisan mo na baka makita pa nipa ako rito at dalhin ulit ako sa Loob! At pagsamantalahaan ang pagkababae kooo! Ang natatakot na wika ni rosalina. Okay! Okay ,pupunta na kami. Ang sagot nito.

Ngumiti ito ng mapait at patuloy parin sa pag halik sa kamay nang dalaga. (Hevean POV) Nakapa ganda talaga ng mga rosas. Parang mas gusto ko sa lugar na ito, lahat ng nakikita ko ay bulaklak at lahat sila'y magaganda. Wala akong ibang nakikita kundi iba't ibang bulaklak lamang. Nasaan kaya si Xyrus? Nandito rin kaya siya?

Nakasandal pa rin siya sa marangyang leather ng upuan, ang kaniyang mga binti ay nakakrus habang binabasa ang ilang papeles na kinuha niya mula sa kaniyang mamahaling attaché case. "Hindi ba dapat?" mahina kong sagot nang hindi siya nililingon. Nakatingin pa rin ako sa labas, sa mga linyang puti sa semento na mabilis na nawawala sa ilalim ng sasakyan. "Isang buwan kong pinatay ang pangalang Rosita. Ngayong araw, pinapanood ko namang ilibing si Rosa. May karapatan naman siguro akong magluksa."

masiglang pagpapasalamat ni Czarina. "E, teka, taga saan ka nga pala, hija?" "Sa may Malanday po, tita. Tabing bayan lang din po." "Ah, malapit-lapit ka lang pala nakatira. E, bakit ngayon ka lang inimbitahan ni Rosette na magpunta rito?"

Genuine naman kasi ang kasiyahan na nakikita niya sa mga mata at ngiti ng mga tauhan sa hacienda na talaga naman di nahiyang ipahayag na malaking kasiyahan sa mga ito na naroroon sa hacienda si Jeremy. “May kabayo ba rito ba hacienda?” wala sa loob na tanong ni Katrina kay Jeremy habang nakasandal siya sa dibdib nito. Yakap siya nito mula sa likuran habang pinagmamasdan ang buong paligid. Three storey house ang Rosales Mansyon na ayon kay Jeremy ay may sukat na 1500 sq meters kaya't nagagawa niyang pagmasdan ang buong kapaligiran. Mula doon ay kita niya ang iba't ibang pananim. Hindi lang palayan kundi may mga iba't ibang prutas din.

Gusto niyang marinig ang boses nitong nagkukwento. Dahil gusto ng kanyang ina ang rosas, inaral niya na rin ito. "Oo naman! Bawat bulaklak may mga ibig sabihin. Kaya nga dapat kapag nagbibigay ng bulaklak, pinag-iisipang mabuti." Nakangiti niyang paliwanag sa lalaki. "Katulad naman ng rosas, ang bawat kulay ay may mga kaakibat na simbolo. Ang mga puting rosas ay sumisimbolo ng dalisay na pag-ibig, ang mga pulang rosas naman ay sumisimbolo ng madamdaming pag-ibig. Ang mga rosas na kulay rosas ay sumisimbolo ng panata ng pag-ibig, ang mga dilaw na rosas ay sumisimbolo ng walang hanggang ngiti, ang mga itim na rosas ay sumisimbolo ng kahanga-hangang pag-ibig, ang mga pulang rosas ay sumisimb ol

"Kuya na lang." Bago pa ako makasagot o makapag-isip ng sasabihin, biglang umalingawngaw ang boses ng Emcee mula sa entablado, na tila sadyang pumutol sa sandaling iyon. "And now, ladies and gentlemen, for the highlight of the night... the 18th Roses! At para sa huling rosas, ang pinaka-espesyal sa lahat—ang kanyang Ninong, at ang lalaking itinuturing na kanyang pangalawang ama, Mr. Ethan Reyes!"

“At alam mo ba, apo? Ang mga rosas na ito ay matagal nang nakatanim dito, pero ngayon ko lang nakitang may babaeng mas higit pa sa kanilang ganda. Bagay na bagay sa’yo ang kulay ng mga ito, mahinhin, maganda, at puno ng buhay. Sana ay huwag mong isiping ikaw ay naiiba o kulang, dahil sa paningin namin, ikaw ang pinakamagandang bulaklak na dinala ng tadhana sa aming tahanan.” Sa bawat salitang binitiwan ng matanda, lalong bumilis ang tibok ng puso ni Mallort. Ang papuring iyon ay parang mainit na tubig na dahan-dahang umaagos sa kanyang dibdib, magkahalong hiya at tuwa na mahirap ipaliwanag. Gusto niyang sumagot, ngunit tila natuyo ang kanyang lalamunan at walang salitang lumalabas sa kanyang

Sagot ko. "No,3 years ago meron isang tao ang tumalon galing sa pinakamataas na rooftop at nahulog siya sa garden ng mga rosas at itong mga rosas ay doon galing sa hardin na yun kung saan nadiligan sila ng dugo in short blood is their best nutrient." Kwento niya.